บทที่ 290 กระดูกฝูซี

ลู่เฟยแต่งตัวจนเรียบร้อย อุ้มลูกหมาตัวดำ โบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับสมาชิกใหม่อย่างเร่งด่วน
เขาขี้เกียจขับรถไปเอง เพราะรำคาญเรื่องหาที่จอดรถ
ผลปรากฏว่า เขามาถึงแล้ว แต่จิงเจี้ยนที่ออกเดินทางก่อนเขากลับยังมาไม่ถึง
รออยู่ที่หน้าประตูใหญ่สักพัก เขาก็มองเห็นรถยนต์เก่าๆ คันหนึ่งส่งเสียงดังก๊อกแก๊กโยกเยกไปมา ขับเข้ามาอย่างเชื่องช้าด้วยความเร็วสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงแต่ไกล

เขาเข้าใจได้ในทันทีว่าทำไม
รถเทพส่งเสียงดังก๊อกแก๊กขับเข้าไปในลานจอดรถ ดูโดดเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางดงรถหรู ดึงดูดสายตาแปลกๆ จากคนรอบข้างได้เป็นระลอก

"ลู่เฟย!"
จิงเจี้ยนล็อกรถอย่างระมัดระวัง โบกมือให้ลู่เฟย แล้ววิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ

ลู่เฟยอยากจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักหมอนี่ซะจริงๆ
"รอกันจนเหงือกแห้งหมดแล้วเนี่ย นายเรียกแท็กซี่มาไม่ได้หรือไง?"

"ฉันมีรถของตัวเอง จะไปนั่งแท็กซี่ทำไมล่ะ แบบนั้นมันไม่เปลืองเงินแย่เหรอ?" จิงเจี้ยนมีสีหน้าจริงจัง "ฉันจะบอกให้นะ รถของฉันน่ะประหยัดน้ำมันสุดๆ ปีนึงเสียเงินไม่เท่าไหร่หรอก..."