บทที่ 291 กิ่งหลิวใต้ฐานบัวเจ้าแม่กวนอิม

หลังจากเดินทักทายจนครบรอบ ลู่เฟยก็กลับมานั่งทานอาหารที่โต๊ะ
ถึงยังไงเขาก็ทำตามมารยาทพื้นฐานไปแล้ว คนอื่นจะพูดยังไงเขาก็ไม่สน
สาเหตุที่แท้จริงที่เขาเข้าร่วมสมาคมหลิงอิน นอกเหนือจากการขยายธุรกิจโรงรับจำนำแล้ว ก็เพื่อตามหาคนถนัดซ้ายที่เคยประมือกับปู่ของเขา
ตอนที่ไปดื่มอวยพรที่โต๊ะอื่น ลู่เฟยก็คอยสังเกตการณ์ไปด้วย
นอกจากสวีเป่ยแล้ว ในสมาคมยังมีคนถนัดซ้ายอยู่อีกสองคน
คนหนึ่งเป็นหญิงสาวที่หน้าตาสะสวย
อีกคน เป็นชายชราอายุราวห้าสิบปี
ลู่เฟยลองตะล่อมถามจางโม่หลินดู สองคนนี้จัดอยู่ในกลุ่มคนที่มีความสามารถรั้งท้ายในสมาคม ดังนั้น ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งของเขาในตอนนี้ก็ยังคงเป็นสวีเป่ย

สวีเป่ยได้รับความนิยมในสมาคมสูงมาก สูงเสียยิ่งกว่าประธานสมาคมตัวจริงเสียอีก
"ปกติท่านประธานซ่างกวนไม่ค่อยปรากฏตัวเท่าไหร่ งานต่างๆ ของสมาคมล้วนเป็นรองประธานสวีที่คอยจัดการ ช่วงสองสามวันนี้ เขาก็ดูแลพวกเราดีเป็นพิเศษเลย"
จางโม่หลินเรียกได้ว่าเลื่อมใสศรัทธารองประธานผู้นี้เป็นอย่างมาก
"การได้เข้าสมาคม พวกเราที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระก็ถือว่ามีที่พึ่งพิงแล้ว"

ลู่เฟยอดสงสัยไม่ได้ "นายเป็นนักพรตเต๋าไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีสำนักล่ะ?"
"อารามเล็กๆ ซอมซ่อของพวกเรา จะนับว่าเป็นสำนักได้ยังไงกัน?" จางโม่หลินส่ายหน้าเยาะเย้ยตัวเอง
ทุกคนคุยกันไปกินกันไป ไม่นานก็เริ่มคุยกันอย่างออกรส
จางโม่หลินเป็นเด็กกำพร้า ถูกทิ้งไว้ในทุ่งนาตั้งแต่ยังแบเบาะ โชคดีที่อาจารย์ของเขาเดินผ่านไปเจอและช่วยชีวิตไว้ จึงรับเขามาเลี้ยงดูที่อารามอู่สิง
ว่ากันว่าอารามอู่สิงเองก็เคยรุ่งเรืองมาก่อน ที่เขาเข้าร่วมสมาคมหลิงอินก็เพื่อจะกอบกู้อารามของตัวเองให้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง
เรื่องนี้ค่อนข้างจะคล้ายคลึงกับลู่เฟยอยู่บ้าง

ส่วนที่บ้านของเถี่ยเซิ่งหลานเปิดสำนักปัดเป่ารังควาน เธอฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก แถมยังรู้วิชาขับไล่สิ่งชั่วร้ายและจับผีอยู่บ้าง จึงเป็นความหวังของครอบครัว
วัดเหลียนฮวาที่ไต้ซือขู่เติงอยู่ ก็เป็นเพียงวัดเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงเช่นกัน
ส่วนจิงเจี้ยนก็คงไม่ต้องพูดถึงแล้ว
"ข้อดีที่สุดของการเข้าสมาคมก็คือการแลกเปลี่ยนสิ่งที่ขาดหายไป ทำให้ได้รับโอกาสในการฝึกฝนและทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรมากกว่าเมื่อก่อน"
"สมาคมสามารถรับงานมาแบบรวมศูนย์ แล้วก็ยังประกาศภารกิจที่มีรางวัลนำจับอยู่เรื่อยๆ ด้วย"

ทุกคนต่างก็เข้ากลุ่มวีแชทของสมาคมแล้ว สามารถตรวจสอบข่าวสารล่าสุดในกลุ่มได้เลย
ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว การปลีกวิเวกไปบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากในป่าลึก ไม่เหมาะกับสังคมยุคปัจจุบันอีกต่อไป
คนในแวดวงเสวียนเหมินต่อให้หยิ่งยโสแค่ไหน ก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกันนี่นา
กินดื่มกันจนอิ่มหนำสำราญ งานเลี้ยงต้อนรับก็จบลง