บทที่ 292 อย่าฆ่าหนู

ทุกครั้งที่ลู่เฟยเห็นนกตัวนี้ ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่เสมอ
เจี่ยป้านเซียนนวดขมับ กล่าวอย่างกลัดกลุ้ม "ทั้งร้องไห้ทั้งส่งเสียงร้อง เสียงเหมือนเด็กเลย น่าขนลุกมาก! คืนแรกฉันเกือบจะคิดว่าผีหลอกซะแล้ว!"

"เสียงเหมือนเด็กเหรอ?"
ลู่เฟยประหลาดใจเล็กน้อย เพื่อที่จะมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้กรง
นกแก้วตัวน้อยตกใจราวกับหวาดกลัวอย่างหนัก ซุกหัวเข้าไปในปีก ร่างกายเล็กๆ สั่นเทา แล้วร้องเสียงหลง

"หยาข้าหนู!"
"หยาข้าหนู!"
เสียงเหมือนเด็ก ร้องอย่างน่าเวทนามาก

ลู่เฟยตกใจจนต้องถอยหลังไปสองก้าว
"ผู้อาวุโส ท่านก็เห็นนะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
"นกตัวนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ขี้ขลาดมาก มีเสียงลมพัดหญ้าไหวแค่นิดเดียวก็ตกใจแทบตายแล้ว เป็นแบบนี้ทุกวัน ฉันประสาทจะกินอยู่แล้วเนี่ย" เจี่ยป้านเซียนทำหน้าอมทุกข์

"นี่มันจะเวอร์เกินไปแล้วมั้ง? มันร้องว่าอะไรเนี่ย ทำอย่างกับฉันจะฆ่ามันอย่างนั้นแหละ"
ลู่เฟยพูดจบ ก็ชะงักไปกะทันหัน
"ผู้อาวุโส ที่มันร้อง... คงไม่ใช่คำว่า 'อย่าฆ่าหนู' หรอกนะ?"