บทที่ 293 วิชาไข่กลิ้งเก็บหยิน

"ผีเผออะไรกัน? ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าแกพูดอะไร"
ชายอ้วนกอดอก สีหน้าเย็นชา อารมณ์แปลกประหลาดสายนั้นถูกเขาซ่อนเร้นลงไปอย่างรวดเร็ว

"แกจะไม่รู้ได้ยังไง? นกแก้วตัวนี้ขายออกจากมือแก แกจะไม่รู้เชียวเหรอว่าทุกคืนมันร้องโวยวายแค่ไหน?" เจี่ยป้านเซียนโกรธจนตบโต๊ะ
นกแก้วตัวน้อยตกใจราวกับนกที่ตื่นเกาทัณฑ์ ซุกหัวมุดลงไปทันที พร้อมกับร้องตะโกนเสียงดังว่า หยาข้าหนู หยาข้าหนู

"ได้ยินไหม?"
"นกแก้วพูดเองไม่ได้หรอก มันเลียนแบบคำพูดคนทั้งนั้นแหละ!"
"ร้องตะโกนว่าอย่าฆ่าหนูๆ อยู่ทุกวี่ทุกวัน แกสารภาพมาตามตรงเลยนะ ว่ามันไปจำมาจากใคร?"

ชายอ้วนมองนกแก้วตัวน้อยที่กำลังหวาดผวา รูม่านตาสั่นระริกเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จากนั้น เขาก็แค่นเสียงเย็นแล้วตะโกนกลับ "นกแก้วตัวนี้มีคนเอามาขายให้ฉันอีกที ตอนที่อยู่ในร้านฉันมันก็ปกติดี ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกแกทำอะไรกับมันหรือเปล่า"
"ตอนนี้ไม่อยากเลี้ยงแล้ว ก็เลยคิดจะเอามาคืนเพื่อรีดไถเงินงั้นสิ ฝันไปเถอะ!"
"ฉันเปิดร้านอยู่ที่นี่มาหลายสิบปีแล้ว จะบอกพวกแกให้นะ คนทั้งถนนเส้นนี้ล้วนแต่เป็นพี่น้องของฉันทั้งนั้น รู้ประสีประสาหน่อย ก็รีบไสหัวไปซะ!"

"โฮะ! ไอ้หมูตอน กล้าข่มขู่ปู่ป้านเซียนของแกเชียวเรอะ!"
เจี่ยป้านเซียนโกรธจนควันออกหู
"จะบอกให้นะ ปู่ของแกคนนี้อาบน้ำร้อนมาก่อนแกเสียอีก! วันนี้ถ้าแกอธิบายเรื่องนี้ไม่ชัดเจน ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้ทำมาหากินอีกเลย!"