บทที่ 294 รองเท้าผ้าสีแดงอันตรายมาก

เสียงเรียก 'คุณปู่' อันสดใสนี้ ทำให้เจี่ยป้านเซียนถึงกับอึ้งไปเลย
เขาอ้าปากค้าง ในมือถือไข่ไก่ ยืนอึ้งอยู่นานสองนาน จ้องมองนกแก้วตัวน้อยที่สงบลงแล้วอย่างเหม่อลอย

"พ่อหนุ่มลู่เฟย ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เมื่อกี้นกตัวนี้มันเรียกคุณปู่เหรอ?"
"ท่านไม่ได้หูฝาดหรอก!"

ลู่เฟยขยับเข้าไปใกล้นกแก้วตัวน้อยด้วยความประหลาดใจ
มันไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว กลับเอียงคอ แววตาดูไร้เดียงสา แววตาที่ดูเหมือนคนนั้นหายไปจากดวงตากลมเล็กราวกับเมล็ดถั่วเขียวของมันแล้ว

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? วิธีเรียกขวัญเด็ก สามารถเอามาใช้กับสัตว์เล็กๆ ได้ด้วยเหรอ?" เจี่ยป้านเซียนปอกเปลือกไข่ไก่ในมือ ก็พบว่าไข่แดงกลายเป็นสีดำไปแล้ว
"มีไอชั่วร้ายจริงๆ ด้วย! ที่นกตัวนี้ร้องโวยวายมั่วซั่ว เป็นเพราะถูกของงั้นเหรอ?"
"แปลกประหลาดแท้!"
"สัตว์ก็ถูกของได้ด้วย!"

เจี่ยป้านเซียนโยนไข่ไก่ทิ้งลงถังขยะ
ไข่ที่ผ่านการกลิ้งมาแล้วกินไม่ได้ ขืนกินเข้าไปจะทำให้ล้มป่วย
"มา ตัวเล็ก เรียกคุณปู่อีกคำสิ" เขาหยิบของเล่นสำหรับแหย่นกขึ้นมา หยอกล้อนกแก้วตัวน้อย