บทที่ 295 รอยเท้าสีดำ

แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อยๆ สาดส่องลงมายังหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาที่แสนจะธรรมดา
รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่นจอดสนิทอยู่ริมถนน
ประตูรถเปิดออก
ลู่เฟยอุ้มลูกหมาตัวดำลงมาจากรถ

"ในที่สุดก็ถึงสักที"
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ถอนหายใจยาวออกมา วางลูกหมาตัวดำลง แล้วขยับแขนทั้งสองข้างที่ค่อนข้างแข็งเกร็งของตัวเองเล็กน้อย
ช่วงนี้กลางวันยาวนาน หลังจากพระอาทิตย์ตกดินไปแล้วก็ยังอีกพักใหญ่กว่าฟ้าจะมืด การจะไปให้ถึงบ้านของสองสามีภรรยาคู่นั้น เวลาถือว่าเหลือเฟือ

"คุณตา ขอถามหน่อย บ้านของพี่หวงโหย่วไหลอยู่ที่ไหนเหรอ?"
หลังจากรอลูกหมาตัวดำทำธุระส่วนตัวเสร็จ ลู่เฟยก็เดินเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อสอบถามชาวบ้าน

"ใครนะ?"
คุณตาคีบบุหรี่ไว้ในมือ เอียงหูถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"หวงโหย่วไหล!" ลู่เฟยเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้น