บทที่ 296 สวมรองเท้าคู่เล็ก

เท้าของหวงโหย่วไหลข้างหนึ่งใหญ่ข้างหนึ่งเล็ก
ข้างที่ใหญ่ก็ดูไม่ได้สัดส่วนกับรูปร่างที่กำยำของเขาอยู่แล้ว ส่วนข้างที่เล็กยิ่งเกินจริงไปใหญ่ ยาวแค่สิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น
ทั้งเรียวทั้งเล็ก เหมือนกับเท้าของหญิงสาว
แต่กลับหยาบกร้านเป็นพิเศษ ฝ่าเท้าไม่ได้หดเล็กลงตามธรรมชาติ แต่ถูกพลังบางอย่างบีบอัด จนถูกบีบให้เล็กลงอย่างฝืนธรรมชาติ ทั้งบวมทั้งแดง
ดูแล้วน่ากลัวเป็นอย่างมาก
คนปกติแค่ใส่รองเท้าที่เล็กกว่าเท้าแค่นิดเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่เท้าของเขาถูกบีบจนมีสภาพน่าเวทนาขนาดนี้

"พ่อของลูก เท้าของพี่... จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย..." หูซิ่วอิงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก น้ำตาไหลพรากออกมา
"ลูกก็เป็นแบบนั้นไปแล้ว ถ้าพี่เป็นอะไรไปอีกคน จะให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง..."

หวงโหย่วไหลมีสีหน้าเจ็บปวดทรมาน พูดอะไรไม่ออก
"เอาล่ะ พี่สะใภ้หวง! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งร้องไห้นะ พี่หวงใช่ว่าจะหมดหนทางรักษาเสียหน่อย!" ลู่เฟยนวดขมับด้วยความปวดหัว

เมื่อเห็นว่าฟ้ากำลังจะมืดลง ด้วยความกังวลว่ารองเท้าสีแดงคู่นี้จะแผลงฤทธิ์อีก เขาจึงแบกหวงโหย่วไหลขึ้นหลัง แล้วโบกมือให้หูซิ่วอิง ส่งสัญญาณให้เธอรีบกลับบ้าน
"อ้อ ได้ๆ!"

หูซิ่วอิงรีบปาดน้ำตา เดินตามลู่เฟยออกจากโรงเรียนร้างด้วยความลุกลี้ลุกลน แล้ววิ่งมุ่งหน้ากลับบ้านไปตลอดทาง
เธอเดินกะเผลกๆ เท้าขวายังคงเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก
ลู่เฟยทำความเร็วได้ดีมาก