บทที่ 297 ลำดับตระกูลของคุณสั้นไปหน่อยนะ

บ้านดินดูเก่าซอมซ่อ
หวงโหย่วไหลนอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียง หูซิ่วอิงมีสีหน้าตึงเครียด
ลู่เฟยนั่งอยู่ใต้แสงเทียน แสงสลัวๆ ช่วยเพิ่มความลึกลับให้เขาอยู่หลายส่วน

"คุยอะไรกัน? คุณไม่ได้มารับซื้อของเก่าหรอกเหรอ?"
บรรยากาศแปลกประหลาดนี้ ทำให้หวงเหลาสี่สร่างเมาไปกว่าครึ่ง เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วมองสำรวจลู่เฟยด้วยความหวาดระแวง
คนผู้นี้มีใบหน้าอวบอูมเนื้อเยอะ จมูกแดงก่ำแบบคนติดเหล้า และมีดวงตาสามขาว
เป็นโหงวเฮ้งของคนเห็นแก่ตัวและเจ้าเล่ห์อย่างแท้จริง

"ใช่แล้ว"
ลู่เฟยมีรอยยิ้มบนใบหน้า ดันถุงพลาสติกที่ใส่รองเท้าผ้าสีแดงไปตรงหน้าโต๊ะ
"ขอถามหน่อยพี่ชาย รองเท้าคู่นี้มาจากไหนเหรอ?"
"คุณจะรับซื้อของก็รับซื้อไปสิ จะถามอะไรนักหนา! ตกลงคุณมาทำธุรกิจหรือเปล่าเนี่ย?" หวงเหลาสี่ขมวดคิ้ว
"สาเหตุที่ของเก่ามีราคา ก็เพราะว่ามันมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่พิเศษ ถ้าที่มาที่ไปไม่ชัดเจน จะตัดสินได้ยังไงว่ามันมีราคาหรือเปล่า?" น้ำเสียงของลู่เฟยราบเรียบไม่รีบร้อน

"คุณก็พูดเองไม่ใช่เหรอ ว่ารองเท้านั่นเอาไปขายต่อได้ตั้งหลายหมื่น! ที่บ้านฉันยังมีของเก่าอีกสองสามชิ้นนะ ขอแค่ราคาเหมาะสม ฉันให้คุณหมดเลย"
"ตอนนี้มีค่าแค่ไม่กี่หมื่น แต่ถ้าสืบรู้ที่มาที่ไปให้ชัดเจน อาจจะมีค่าเป็นแสนเลยก็ได้นะ!" ลู่เฟยหัวเราะ
"เป็นแสนเลยเหรอ?!"
ดวงตาของหวงเหลาสี่เบิกกว้าง อ้าปากค้างอยู่นานสองนาน
จากนั้น ก็กลืนน้ำลายลงคอ แล้วขยับเข้าไปใกล้ลู่เฟยอย่างกระตือรือร้น
"เงินเยอะขนาดนั้น ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม?"

"จะหลอกคุณไปทำไม? ของราคาแค่ไม่กี่หมื่น คุ้มให้ฉันต้องถ่อมาจากเมืองเจียงเฉิงโดยเฉพาะเหรอ?" ลู่เฟยโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก
หวงเหลาสี่พอมองเห็นโลโก้บนกุญแจรถ ก็เชื่อไปแปดเก้าส่วนแล้ว
"ที่แท้ก็เป็นเถ้าแก่ใหญ่นี่เอง! อายุยังน้อยแต่รวยขนาดนี้ เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว! เดี๋ยวฉันจะกลับไปเอาของเก่าที่บ้านมาให้คุณดูทั้งหมดเลย!"
พูดจบ เขาก็ทำท่าจะเดินออกประตูไป