บทที่ 298 ทำดีได้ดี

หวงเหลาสี่ขยับตัว ลูกหมาตัวดำที่เฝ้าอยู่ตรงประตูก็ลุกขึ้นยืนทันที
แผ่นหลังอวบอ้วนโก่งโค้ง ดวงตาสีดำขลับทั้งสองข้างสาดประกายดุร้าย ในลำคอเปล่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ
แม้รูปร่างจะเล็ก แต่กลับแผ่กลิ่นอายกดดันที่อธิบายไม่ถูกออกมา
จนทำให้หวงเหลาสี่ตกใจจนไม่กล้าเดินไปข้างหน้าชั่วขณะ ได้แต่มองไปทางลู่เฟยเพื่อขอความช่วยเหลือ

"เถ้าแก่ รองเท้าคู่นี้เป็นของฉัน ฉันจะเอากลับไปเก็บรักษาไว้ มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง?"
"ไม่..." หูซิ่วอิงคิดจะห้าม
แต่ลู่เฟยกลับโบกมือปัด บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มขบขัน "สมควรแล้ว"

พอเขาเอ่ยปาก ลูกหมาตัวดำก็ถลึงตาใส่หวงเหลาสี่อย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วยอมถอยห่างจากประตู ไปนั่งจุ้มปุ๊กอย่างว่าง่ายอยู่ข้างขาของลู่เฟย
"เถ้าแก่ใหญ่ใจกว้างจริงๆ มิน่าล่ะถึงหาเงินได้เยอะขนาดนี้! คุณวางใจได้เลย พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับคุณแน่นอน!"
หวงเหลาสี่ยิ้มแย้มแจ่มใส ประสานมือคารวะลู่เฟยหนึ่งครั้ง แล้วดึงประตูเปิดเดินส่ายอาดๆ จากไป

"เถ้าแก่ลู่ เขาเอารองเท้าไปแล้ว พวกเราจะทำยังไงดีล่ะ? รองเท้าผ้านั่นเขาเป็นคนขายให้พวกเรา พวกเราเป็นคนเชิญคุณมา แบบนี้มันหมายความว่ายังไง..."
หูซิ่วอิงมองตามแผ่นหลังของหวงเหลาสี่ที่ค่อยๆ หายลับไป ร้อนใจจนน้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมา
"เขาเอามันไป คืนนี้พวกคุณก็จะได้พักหายใจหายคอกันหน่อยไม่ใช่หรือไง? ถ้าตกดึกรองเท้าผ้าสีแดงนั่นออกมาแผลงฤทธิ์อีก พี่หวงจะรับไหวเหรอ?" ลู่เฟยพยักพเยิดหน้าไปทางหวงโหย่วไหลที่อยู่บนเตียง

หูซิ่วอิงชะงักไป มองดูเท้าทั้งสองข้างที่มีขนาดไม่เท่ากันของสามีตัวเอง ครุ่นคิดอยู่นานสองนาน เหมือนจะเข้าใจ แต่ก็เหมือนจะไม่เข้าใจ
"แต่รองเท้าคู่นั้นพวกเราต้องจำนำให้คุณนะ..."
"พี่สะใภ้หวง คุณวางใจเถอะ! ในเมื่อพวกคุณเป็นคนเอารองเท้าไปที่ร้านอักษรเสีย ฉันก็ยอมรับแค่พวกคุณนั่นแหละ หวงเหลาสี่อยากจะเก็บไว้ ก็ปล่อยให้เขาเก็บไว้สิ"
ลู่เฟยอธิบายกลั้วรอยยิ้ม
"แต่ฉันต้องขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าจะแลกกับหนังเทวดาได้หรือไม่ ก็ต้องดูว่ารองเท้าคู่นี้มีมูลค่ามากพอหรือเปล่า"