บทที่ 299 สุสานสะกดวิญญาณ

หินก้อนนี้มีรูปร่างเหมือนแม่กุญแจขนาดใหญ่
เนื่องจากผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน บนพื้นผิวจึงเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ และจมลึกลงไปในเนินดินหน้าหลุมศพกว่าครึ่ง
รอบๆ หลุมศพมีวัชพืชขึ้นรกชัฏ แต่ตัวหลุมศพเองกลับไม่มีหญ้าขึ้นเลย ดูจากสีของดินแล้ว เหมือนเพิ่งจะถูกคนขุดคุ้ยเมื่อไม่นานมานี้

"สุสานสะกดวิญญาณงั้นเหรอ?"
ลู่เฟยขมวดคิ้ว
เอาแม่กุญแจมากดทับเนินหลุมศพไว้ ไม่ใช่ว่าหมายถึงการล็อกคนตายที่อยู่ข้างในเอาไว้หรอกเหรอ?
"ล่วงเกินแล้ว"

ลู่เฟยยื่นมือไปขูดตะไคร่น้ำบนก้อนหินออกเล็กน้อย พิจารณาอย่างละเอียด ก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานนี้มากขึ้น
หินก้อนนี้แม้รูปร่างจะดูหยาบกระด้าง แต่เห็นได้ชัดว่าถูกคนจงใจแกะสลักให้เป็นรูปแม่กุญแจ ไม่ใช่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติด้วยความบังเอิญ
"หลุมศพร้างที่ถูกกีดกันให้อยู่นอกสุสาน แถมยังไม่มีแม้แต่ป้ายหน้าหลุมศพ กลับถูกแม่กุญแจกดทับเอาไว้... ดูเหมือนว่าการตายของคนคนนี้จะมีเงื่อนงำซะแล้ว"

ลู่เฟยหันไปมองหวงเหลาสี่ที่เจ็บปวดจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้า
"คนที่ฝังอยู่ในหลุมศพคือใคร?"
"เถ้าแก่ เรื่องนี้ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ คุณดูก็เห็นว่ามันไม่มีแม้แต่ป้ายหน้าหลุมศพ" หวงเหลาสี่ส่ายหน้า สายตาล่อกแล่กหลบตา แล้วรีบถามอย่างร้อนรน "หลุมศพคุณก็ดูแล้ว จ่ายเงินได้แล้วใช่ไหม?"

"สถานการณ์ของหลุมศพยังไม่กระจ่างเลย จะให้เงินอะไร?" ลู่เฟยมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "คุณจะเอาอะไรมาพิสูจน์ ว่ารองเท้าผ้าสีแดงคู่นี้เป็นของที่คนตายในหลุมศพเคยใส่?"
"ยังต้องพิสูจน์อะไรอีก ฉันเป็นคนลงมือ..." หวงเหลาสี่ร้อนรนขึ้นมาทันที เกือบจะหลุดปากพูดความจริงออกมา จึงรีบเปลี่ยนคำพูด "ฉันเห็นกับตาตัวเอง ฝนตกหนักมาก พัดเอารองเท้าผ้าสีแดงออกมาจากหลุมศพ"
"ไม่พอหรอก" ลู่เฟยส่ายหน้า