บทที่ 300 เพราะรักจึงติดบ่วง

ในบ้านที่ทั้งสกปรกและรกชัฏ เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว
รองเท้ายวนยางสีแดงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลงไปทางทิศตะวันตก

หวงเหลาสี่หลับเป็นตาย น้ำลายไหลยืดเต็มหมอน
"แปลกแฮะ ทำไมพอมาอยู่กับเขาถึงได้ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ?" ลู่เฟยที่อยู่หน้าต่างขมวดคิ้ว ครุ่นคิดว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เมื่อวาน รองเท้ายวนยางคู่นั้นถูกสวมไว้ที่เท้าของสองสามีภรรยาหวงโหย่วไหลคนละข้าง ซ้ายขวา

หรือว่าจะเกี่ยวกับจำนวนคน?
หวงเหลาสี่มีแค่คนเดียว แต่สองสามีภรรยาหวงโหย่วไหลเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
รองเท้ายวนยาง
ยวนยางโดยธรรมชาติก็ต้องอยู่เป็นคู่

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนเดียว หรือว่าเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ก็มีสิทธิ์โดนเล่นงานได้ทั้งนั้น?
แต่ว่า ทำไมสองสามีภรรยาหวงโหย่วไหลถึงสามารถเดินออกจากบ้าน แล้ววิ่งไปที่โรงเรียนร้างได้ล่ะ?
หรือว่าโรงเรียนจะมีความหมายพิเศษอะไรกับเจ้าของรองเท้า?

เมื่อวานลู่เฟยไปอย่างรีบร้อน มัวแต่ห่วงเรื่องช่วยสองสามีภรรยาคู่นั้น ก็เลยไม่ได้สังเกตว่าโรงเรียนมีความผิดปกติอะไรตรงไหน
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าจะเชื่อคำพูดของหวงเหลาสี่ทั้งหมดไม่ได้ ต้องไปหาเบาะแสที่โรงเรียนอีกครั้ง
แต่ก่อนจะไป เขาได้กลับไปที่บ้านของหวงโหย่วไหลก่อน