บทที่ 301 น้ำตาเลือดยวนยาง

ท้องฟ้ามืดลง บ้านดินที่ซอมซ่อก็ดูมืดครึ้มลงไปอีก
บนใบหน้าของหวงเหลาสี่ฉายแววตื่นตระหนกออกมา เขารู้ดีว่ารองเท้าคนตายคู่นี้มีปัญหา แต่ยังไม่ได้เงินมา จะให้เขายอมตัดใจได้ยังไง?
"เอาเงินมา! ถ้ายังไม่ให้เงินอีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ!"

เขาตะคอกเสียงดังเพื่อข่มขวัญ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ด้านหลังมีเงาคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งร่าง
"พ่อของลูก พี่ลงเดินได้แล้วเหรอ?" หูซิ่วอิงพอเห็นคนผู้นั้น ก็มีสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที แต่จากนั้นรอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เธอรู้สึกว่า สีหน้าของสามีดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่นัก

ลู่เฟยหรี่ตาลง
รองเท้ายวนยางเริ่มแผลงฤทธิ์แล้ว
หวงเหลาสี่สัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ของทั้งสองคน หันไปมอง ก็ตกใจจนตัวสั่นสะท้าน เกือบจะหงายหลังตกจากม้านั่ง
หวงโหย่วไหลมีใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ดวงตาที่แดงก่ำทั้งสองข้างจ้องมองมาที่เขาเขม็ง สายตานั้นดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษ

"แก แกจะทำอะไร?"
เขาที่ปกติคุ้นชินกับการทำตัวอันธพาลดุร้าย นึกไม่ถึงเลยว่าภายใต้สายตานี้กลับกร่างไม่ออกเสียแล้ว แถมยังรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงอีกต่างหาก
หวงโหย่วไหลไม่พูดไม่จาสักคำ ทำตัวราวกับหุ่นเชิด มือที่เย็นเฉียบคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเขาไว้แน่น ราวกับกำลังทวงถามหาของบางอย่างจากเขา

"เลิกมองได้แล้ว ถ้าไม่อยากตายก็ส่งรองเท้ามา!" ลู่เฟยตวาดลั่น
"รองเท้า... แต่เงิน..."
มาถึงขั้นนี้แล้ว หวงเหลาสี่ก็ยังคงลังเลอยู่
"จะเอาเงินหรือจะเอาชีวิต?" ลู่เฟยรู้สึกว่าหมอนี่ก็สู้ชีวิตดีเหมือนกัน น่าเสียดายที่สู้ผิดทาง มีความมุ่งมั่นขนาดนี้เอาไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าเหรอ