บทที่ 302 ยังมีแรงอาฆาตอีกหนึ่งสาย

"ไอ้เดรัจฉาน! ปล่อยเธอนะ แน่จริงก็เข้ามาหาฉันสิ!"
"พวกเดรัจฉานอย่างพวกแก..."

เสียงคำรามอันแสนน่าสยดสยองและเกรี้ยวกราดดังก้องไปทั่วบ้านดิน ชวนให้รู้สึกหวาดผวา
หวงเหลาสี่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หูซิ่วอิงเฝ้าสามีด้วยความตึงเครียด มือที่ถือยันต์สยบผีสั่นเทาเล็กน้อย

เจ้าของรองเท้ายวนยางไม่ใช่ผู้หญิงหรอกเหรอ ทำไมตอนนี้ถึงได้มีเสียงผู้ชายดังขึ้นมาล่ะ?
"วิญญาณของเจ้าของรองเท้าถูกขังอยู่ในหลุมศพจนไม่สามารถหลุดพ้นออกมาได้ นี่คือแรงอาฆาต! หรือว่าลูกชายของผู้เฒ่าเกินจะมีรสนิยมชายรักชาย ที่แท้คนที่เขาชอบก็คือผู้ชายงั้นเหรอ?"
ลู่เฟยมองรองเท้ายวนยางที่มีเลือดซึมออกมาด้วยความประหลาดใจ

นี่มันชวนให้โลกทัศน์พังทลายเกินไปแล้ว
"ไม่ถูกสิ! ไม่ถูก! จะเป็นไปได้ยังไงที่คนทั้งหมู่บ้านจะแยกแยะชายหญิงไม่ออก ถ้ามีเรื่องครึกโครมขนาดนี้เกิดขึ้นจริง คงจะดังกระฉ่อนไปทั่วหมู่บ้านตั้งนานแล้ว"
"นี่น่าจะเป็นแรงอาฆาตอีกสายหนึ่ง! ยวนยางอยู่กันเป็นคู่ แรงอาฆาตก็น่าจะมาเป็นคู่เหมือนกัน!"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เฟยก็เดาออกแล้วว่าแรงอาฆาตสายนี้เป็นของใคร
"ย่อมไม่ใช่ลูกชายของผู้เฒ่าเกินอย่างแน่นอน น่าจะเป็นครูคนนั้นมากกว่า!"
"ดังนั้น ตอนที่รองเท้าคู่นี้อยู่กับผู้ชายคนหนึ่งและผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงได้เดินไปที่โรงเรียน แต่สุดท้ายก็ยังถูกขังอยู่ในห้องเรียนที่เขาตาย ไม่สามารถเดินออกมาได้ตลอดกาล"