บทที่ 304 ผู้หญิงที่เรียกแท็กซี่กลางดึก

ชายอ้วนไม่เข้าใจเลยสักนิด "ก็แค่นกไร้ค่าตัวนึง พวกแกจะถามอะไรกันนักหนา? ไม่ชอบก็เอามาคืนฉันสิ หรือถ้าแย่กว่านั้นก็เอาไปปล่อยซะ!"
"ไร้ค่างั้นเหรอ?" ลู่เฟยแกล้งทำเป็นประหลาดใจ "ฉันได้ยินมาว่า นายขายให้ตาแก่บ้านฉันไปตั้งหลายพันเลยนะ"

ชายอ้วนอ้าปากค้าง ก่อนจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "นกแก้วหงส์หยกมันก็แบ่งตามลักษณะเหมือนกันนะ... ถ้านายคิดว่าแพงไป ฉันคืนเงินให้ก็ได้! ฉันเตรียมไว้หมดแล้ว หกพันหก!"
พูดจบก็ล้วงเงินสดปึกหนึ่งออกมา
"จะบอกนายเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฉันไม่เอาเงิน ถ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ก็เชิญกลับไปได้เลย หมาของฉันเวลาบ้าขึ้นมา แม้แต่คนกันเองมันก็กัดนะ ฉันห้ามมันไม่ได้หรอก"

"แก..."
ชายอ้วนลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธจัด
แต่พอเห็นสายตาของลูกหมาตัวดำ ก็หงอลงไปทันที

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถึงได้ไปกลัวลูกหมาตัวกะเปี๊ยกเดียวได้
เป็นเพราะสายตาของไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวน้อยนี่ มันราวกับจะกินคนก็ไม่ปาน ถ้าโดนกัดเข้าจริงๆ แล้วติดโรคพิษสุนัขบ้าขึ้นมา...
ช่างเถอะ ยอมรับสภาพก็แล้วกัน!

ชายอ้วนกัดฟันกรอด พูดเสียงเบา "ความจริงแล้วนกแก้วหงส์หยกตัวนั้น ฉันเก็บมันมาได้..."
"เก็บมางั้นเหรอ? ถ้าฉันจำไม่ผิด วันนั้นนายบอกว่ามีคนเอามาขายให้นายไม่ใช่หรือไง!" ลู่เฟยเลิกคิ้ว "บังเอิญจังเลยนะ สองสามวันนี้ฉันก็รู้จักคนคนนึง เขาก็บอกว่าเก็บรองเท้ามาได้คู่เหมือนกัน สุดท้ายนายทายสิว่าเขาเป็นยังไง?"
"เป็นยังไงล่ะ?" ชายอ้วนไม่เข้าใจ