บทที่ 305 อาถรรพ์ถ้ำหิน

"ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้าก้มตา ปากเคี้ยวเสียงดังแจ๊บๆ ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังกินอะไรอยู่"
"เด็กถูกห่อไว้ในผ้าอ้อม ไม่มีเสียงร้องเลยสักนิด"
"มืดตึดตื๋อแบบนั้น เพื่อนฉันมองไม่ค่อยชัด ก็เลยรู้สึกสยองขวัญขึ้นมาแปลกๆ จนไม่กล้าเอ่ยปากถาม"
"ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูสวนสาธารณะ ผู้หญิงคนนั้นยื่นแบงก์ใหญ่มาให้ใบหนึ่ง เพื่อนฉันกำลังหาเงินทอนอยู่ พอหันกลับไป ผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้ว!"

คนขับรถแท็กซี่เล่าได้อย่างออกรสออกชาติ
"หายไปแล้วเหรอ?" ลู่เฟยแกล้งเบิกตากว้าง "ให้แบงก์ปลอมมา แล้วฉวยโอกาสชิ่งหนีหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่จริงๆ นะ! เพื่อนฉันไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูรถเลยสักนิด แค่พริบตาเดียวผู้หญิงคนนั้นกับเด็กก็หายวับไปเลย ที่หน้าประตูสวนสาธารณะก็ไม่มี!" คนขับรถมีสีหน้าจริงจัง

"เพื่อนฉันตกใจแทบแย่ รีบขับรถหนีเลยล่ะ!"
"พอกลับถึงบ้านก็เป็นไข้สูง วันรุ่งขึ้นเขาถึงได้เห็นว่าบนเงินที่ผู้หญิงคนนั้นให้มามีเลือดติดอยู่ ตอนหลังไปสืบดู ถึงได้รู้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดตึกฆ่าตัวตายที่โรงพยาบาลแห่งนั้น สาเหตุก็เพราะว่าลูกของเธอหายไปในสวนสาธารณะซีซาน"
"พอเขาคิดดู ก็ต้องเป็นผู้หญิงคนที่เขารับมาเมื่อคืนแน่ๆ แล้วเด็กที่อุ้มอยู่ในอ้อมกอดก็ต้องไม่ใช่เด็กจริงๆ อย่างแน่นอน"

"เด็กหายงั้นเหรอ?" ลู่เฟยกับเจี่ยป้านเซียนสบตากัน
เจี่ยป้านเซียนรีบถามขึ้น "เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ประมาณสองสามปีได้แล้วมั้ง ตั้งแต่เพื่อนฉันรับเงินเปื้อนเลือดใบนั้นมาก็ซวยมาตลอด ไม่ขับรถเฉี่ยวชน ก็มีอาการเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ไม่หยุดหย่อน"
"ตอนหลังไปหาพระเถระชั้นผู้ใหญ่ที่วัดเพื่อปัดเป่ารังควาน ถึงได้ดีขึ้น"
"ตั้งแต่นั้นมา ต่อให้ตอนกลางวันจะหาเงินได้น้อยแค่ไหน เขาก็ไม่ขับรถกะดึกอีกเลย"

เรื่องเมื่อสองสามปีก่อนเหรอ?
เจี่ยป้านเซียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นานขนาดนี้แล้ว คงไม่น่าจะเกี่ยวกับนกแก้วตัวน้อยหรอก
คนขับรถพูดจบ ก็เอียงคอหันมามองลู่เฟยกับเจี่ยป้านเซียน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
"พวกคุณสองคนดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ จะไปทำอะไรที่สวนสาธารณะซีซานล่ะ ไม่กลัวบ้างเหรอ?"