บทที่ 306 ตุ๊กตาบนชิงช้า

ลู่เฟยกับเจี่ยป้านเซียนเดินตามทางเดินหินปูพื้นเข้าไปในสวนสาธารณะ ไม่นานก็เจอห้องน้ำสาธารณะ
ในสวนสาธารณะมีต้นไม้เยอะ
ท่ามกลางความมืดมิด ทั้งสองคนต้องสังเกตอย่างละเอียดอยู่นาน กว่าจะหาต้นฮวายใหญ่ต้นนั้นเจอ

อย่างที่รู้กันดีว่า ต้นฮวายเป็นต้นไม้เรียกวิญญาณหยิน
แต่ทั้งสองคนยืนดูอยู่พักหนึ่ง นอกจากความรู้สึกที่ค่อนข้างน่าสยดสยองแล้ว ก็ไม่ได้พบความผิดปกติอะไรที่ต้นฮวายเลย
"แถวนี้ก็ไม่มีคนอยู่เลย นกแก้วตัวน้อยจะบินมาจากไหนได้ล่ะ?"
เจี่ยป้านเซียนขมวดคิ้วแน่น มองออกไปนอกสวนสาธารณะ

"ถึงยังไงก็มาแล้ว พวกเราลองเดินหาให้ทั่วสวนสาธารณะสักรอบเถอะ..."
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ นกแก้วตัวน้อยในกรงก็กระพือปีก ร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
ทั้งสองคนชะงักไป ลู่เฟยเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนว่าเจ้าอ้วนคนนั้นจะไม่ได้โกหก สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยต้องทำให้นกแก้วนึกอะไรขึ้นมาได้แน่ๆ!"

เจี่ยป้านเซียนรีบเอาผ้าดำมาคลุมกรงไว้ กลัวว่านกแก้วตัวน้อยจะตกใจกลัวจนเกินไป
หลังจากนกแก้วร้องอยู่สองสามเสียง ในที่สุดก็สงบลง
"ดูจากสถานการณ์แล้ว สถานที่ที่เด็กเกิดเรื่องต้องอยู่แถวนี้แน่!" ลู่เฟยครุ่นคิดแล้วกล่าว "สู้หิ้วกรงนกเดินหาดีกว่า ตรงไหนที่นกแก้วมีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด ก็มีความเป็นไปได้มากที่สุด!"

"แต่ฉันกลัวว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะตกใจจนช็อกไปน่ะสิ..."
เจี่ยป้านเซียนสงสารนกแก้ว ลังเลอยู่นาน ก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา "ให้ฉันเป็นคนทำนายดวงชะตาสักหน่อยดีกว่า! พวกเราคนท่องยมโลกมีชะตาอาภัพ ยิ่งล่วงรู้ความลับสวรรค์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตายเร็วมากเท่านั้น"
"การที่ฉันมีชีวิตรอดมาได้จนถึงอายุปูนนี้ ถือว่าไม่ง่ายเลย เดิมทีตั้งใจไว้ว่าจะไม่ท่องยมโลกทำนายดวงชะตาอีก เพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข"
"แต่ถ้าไม่แก้ปัญหานี้ให้จบ ฉันจะสบายใจได้ยังไง?"