บทที่ 307 อาถรรพ์บ่อน้ำ

"หนีเร็ว?"
นกแก้วตัวน้อยโพล่งพูดภาษาคนออกมาดื้อๆ ทำเอาเจี่ยป้านเซียนสะดุ้งตกใจสุดขีด
"หนีอะไร?"

ความเย็นยะเยือกพัดวาบมาที่แผ่นหลัง เขาหันขวับกลับไปมอง รูม่านตาก็พลันหดเกร็งทันที
ลู่เฟยกำลังจ้องมองเขาเขม็ง แววตานั้นดูไม่ปกติอย่างยิ่ง
"ลู่เฟย นายเป็นอะไรไป?"
ลู่เฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าตัวเขาขึ้นมา แล้วผลักลงไปในบ่อแห้งที่มืดมิด

"ลู่เฟย นายกำลังทำอะไรน่ะ?"
เจี่ยป้านเซียนใช้สองมือยันขอบบ่อไว้อย่างสุดชีวิต
"อย่าโทษฉันเลย! ในเมื่อพวกเรามีชีวิตรอดไปได้แค่คนเดียว ฉันก็ต้องชิงลงมือก่อน!"
มือทั้งสองข้างของลู่เฟยเย็นเฉียบราวกับคีมเหล็ก กดหัวเจี่ยป้านเซียนเอาไว้แน่น

ร่างกายกว่าครึ่งของเจี่ยป้านเซียนแทบจะร่วงตกลงไปอยู่แล้ว
ไอ้เด็กนี่คิดจะเอาชีวิตฉัน!
เขาพลันโกรธจัดขึ้นมา ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน หันกลับไปคว้าตัวลู่เฟย แล้วกดลู่เฟยลงไปในบ่อแทน
"ตาย! แกตายซะเถอะ..."

มองดูร่างกายของลู่เฟยที่ค่อยๆ ร่วงตกลงไปในบ่อ บนใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา
"คุณปู่!"
จู่ๆ เสียงเรียกร้องอันแสนไร้เดียงสาและกังวานใสก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา
เขาถึงกับสะดุ้งเฮือกทันที