บทที่ 308 ผีอาฆาตชุดแดง

"พวกแก... เป็นคนเลว!"
กระโปรงขยุกขยิกอย่างแปลกประหลาด เลือดสดๆ ซึมออกมา ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองทั้งสองคนด้วยความโกรธแค้น ในลำคอเปล่งเสียงครืดคราด ราวกับกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างขึ้น

"แย่แล้ว! ไปยั่วโมโหผีอาฆาตเข้า เกรงว่าคงจะสลัดหลุดไม่ได้ง่ายๆ แน่!" เจี่ยป้านเซียนรู้สึกหนังหัวชาหนึบขึ้นมาทันที
เกรงว่าคำถามนี้ไม่ว่าจะตอบยังไง ผลลัพธ์ก็คงออกมาเหมือนกัน
"เอาลูกของฉันคืนมานะ!"

ลมหยินพัดกรรโชก ผู้หญิงคนนั้นพุ่งเข้าหาทั้งสองคนพร้อมกับไอสังหารอันดุดัน
กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงลอยมาปะทะหน้า
โชคดีที่ลู่เฟยเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว

พลังเวทถูกถ่ายทอดลงไป เขาไม่หลบไม่ซ่อน ใช้ไม้สายฟ้าฟาดเข้าปะทะตรงๆ
ตูม!
ประกายสายฟ้าสีฟ้าสว่างวาบขึ้นบนกระโปรงสีแดง

ผู้หญิงคนนั้นแผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ร่างกายบิดเร่า กระโปรงสีแดงฉีกขาด สลัดหลุดจากการโจมตีของไม้สายฟ้าฟาด แล้วลอยถอยหลังออกไปรักษาระยะห่าง
กระโปรงสีแดงที่ขาดวิ่นแผ่กระจายออกไปรอบทิศทาง เธอดูราวกับแมงกะพรุนอันแสนแปลกประหลาด ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ จ้องมองลู่เฟยอย่างเคียดแค้น
ลู่เฟยก็จ้องมองเธอเช่นกัน ไม้สายฟ้าฟาดในมือมีประกายสายฟ้าสว่างวาบ