บทที่ 309 ศพในโอ่งข้าวเหนียว

"มีคนออกมาแล้ว!"
ตอนที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ลู่เฟยกับเจี่ยป้านเซียนก็สบตากัน แล้วรีบมุดเข้าไปซ่อนตัวในมุมมืดอย่างรู้ใจกัน
ไม่นานนัก
ร่างที่หลังค่อมงุ้มร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากตึกแถว

ลู่เฟยชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย หรี่ตาสังเกตดู ก็พบว่าเป็นชายชราสวมเสื้อกั๊กพนักงานทำความสะอาด พกไม้กวาดกับที่ตักขยะ เดินเชื่องช้าจากไปไกล
ที่แท้ก็เป็นพนักงานทำความสะอาดออกมาทำงานนี่เอง
เวลาช่างเช้าตรู่เสียจริง
ลู่เฟยกับเจี่ยป้านเซียนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครออกมาอีก ถึงได้แอบลอบเข้าไปในตึกแถว

พอเข้าไปในโถงทางเดิน ทั้งสองคนก็รู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือก
"ความหนาวเหน็บแบบนี้... ไม่ถูกสิ นี่มันไอหยิน!"
เจี่ยป้านเซียนตกใจ กวาดสายตามองตึกแถวที่ทั้งเก่าและแคบ
"บ้านที่คนอาศัยอยู่ ทำไมถึงมีไอหยินรุนแรงขนาดนี้? แทบจะเทียบเท่าสุสานได้แล้ว!"

"ต้องมีปัญหาแน่! แต่พวกเรามาตามหาเจ้าของเดิมของนกแก้วตัวน้อย ท่านลองดูสิว่าตกลงแล้วเป็นบ้านห้องไหน?" ลู่เฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ
"เดี๋ยวฉันขอคำนวณดูก่อน" เจี่ยป้านเซียนยังไม่ทันจะได้นับนิ้ว ลูกหมาตัวดำก็เหมือนจะค้นพบอะไรบางอย่าง จึงดึงขากางเกงของลู่เฟย
"ฉันเข้าไปดูก่อนนะ"
ลู่เฟยหันไปบอกเจี่ยป้านเซียน แล้วเดินตามลูกหมาตัวดำมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่ง

"ไอหยินรุนแรงมาก!"
ไอเย็นยะเยือกที่เข้มข้นเล็ดลอดออกมาจากช่องประตู ลู่เฟยขมวดคิ้วทันที สาดไฟฉายส่องไปที่ประตู
สองข้างของประตูเหล็กที่ขึ้นสนิม มีกิ่งท้อแขวนอยู่
"บ้านนี้ผีหลอกงั้นเหรอ?"