บทที่ 310 เลี้ยงศพเด็ก

โอ่งสีดำใบแล้วใบเล่า ภายในห้องที่ทั้งสกปรกและรกชัฏ แผ่ซ่านกลิ่นศพเน่าเหม็นอย่างรุนแรงออกมา
ลู่เฟยซ่อนตัวอยู่ในซอกระหว่างโอ่งสีดำ มองดูขาสองข้างที่แก่ชราคู่นั้นค่อยๆ เดินเข้ามาข้างใน เขาปิดปากลูกหมาตัวดำเอาไว้ ส่วนตัวเองก็กลั้นหายใจ
ผู้บำเพ็ญเพียรบางคน สามารถรับรู้ได้ว่ามีคนอยู่ใกล้ๆ หรือไม่ผ่านลมหายใจ
คนผู้นี้รู้จักวิชาเลี้ยงศพ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายมาร ในตอนที่ยังไม่รู้ซึ้งถึงระดับความแข็งแกร่งของเขา อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่นจะดีกว่า

คนผู้นั้นเดินเข้ามาในห้อง หยุดยืนอยู่ข้างโอ่งสีดำใบหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังดูอะไรอยู่
รองเท้าผ้าสีดำที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกอยู่ห่างจากลู่เฟยไม่ถึงหนึ่งเมตร เขายืนนิ่งไม่ไหวติง พยายามลดการมีตัวตนของตัวเองลงอย่างสุดความสามารถ
คนผู้นั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายก็ขยับ ขาค่อยๆ งอลง ราวกับกำลังจะย่อตัวลงนั่ง
ลู่เฟยขมวดคิ้ว เตรียมตัวพร้อมรับมือ

ทว่า ในตอนนั้นเอง
"อย่าฆ่าฉัน! อย่าฆ่าฉัน! ช่วยด้วย..."
จู่ๆ เสียงร้องอันแสนตื่นตระหนกของนกแก้วตัวน้อยก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง
คนผู้นั้นตกใจสะดุ้งสุดตัว ยืดตัวขึ้นตรง มองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง แล้วก็รีบวิ่งไล่ตามออกไปทันที

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป ลู่เฟยถึงได้พาลูกหมาตัวดำเปิดประตู แล้วแอบลอบออกจากบ้านที่เหม็นหึ่งหลังนี้ไปอย่างเงียบเชียบ
ไม่นานนัก เขาก็มองเห็นชายชราคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซกลับมา ดูเหมือนจะไม่พบอะไรเลย จึงเดินเข้าประตูบ้านไปด้วยความโมโหโกรธา
รอจนกระทั่งบ้านหลังนั้นเงียบสงบลง ลู่เฟยถึงได้ไปหาเจี่ยป้านเซียน
ลูกหมาตัวดำดมกลิ่นไปตามหาไป นำทางลู่เฟยเดินทะลุตรอกซอกซอยที่รกชัฏหลายสาย

เดินอ้อมตึกร้างสองสามหลัง จนมาถึงตรอกแห่งหนึ่งที่มืดสนิท มุมตรอกเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่วางกองระเกะระกะ ลูกหมาตัวดำวิ่งตรงเข้าไปทันที
"ป้านเซียน?" ลู่เฟยลองส่งเสียงเรียก
"พ่อหนุ่มลู่เฟย?"
เมื่อได้ยินเสียงของลู่เฟย เจี่ยป้านเซียนก็มุดออกมาจากกองสิ่งของ ปัดเศษขยะบนตัวออก