บทที่ 311 คนตายเดินได้

"ใครน่ะ?"
เจี่ยป้านเซียนสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมอง
พุ่มไม้ด้านหลังเหมือนมีเงาดำสายหนึ่งพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

"โฮ่งๆ!"
ลูกหมาตัวดำเห่าลั่นแล้ววิ่งไล่ตามไป ความเร็วว่องไวมาก เพียงไม่นาน ก็หายไปจากสายตาของเจี่ยป้านเซียน
"จะเป็นใครกันนะ?"
เจี่ยป้านเซียนชะเง้อคอ มองไปทางที่เสี่ยวเฮยวิ่งตามไป ขมวดคิ้วด้วยความกังวลใจ

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ด้านหลังมีเงาดำสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ
เงาดำนั้นยกมือขึ้น ในมือถือตะขอเหล็กอันหนึ่ง ตะขอเหล็กเล็งตรงไปที่หลังศีรษะของเจี่ยป้านเซียน
"คุณปู่! หนีเร็ว!"
ข้างหูของเจี่ยป้านเซียน มีเสียงเด็กที่ดังกังวานใสดังขึ้นอีกครั้ง

เขาตกใจสุดขีด สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ด้านหลัง ยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง ก็รีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน
ฉึก!
ตะขอเหล็กเฉียดแผ่นหลังของเขาตกลงมา ปักลงบนพื้นดินอย่างแรง
"เป็นแกเองเหรอ!"

เจี่ยป้านเซียนที่ยังขวัญหนีดีฝ่อหันกลับไปมอง พอเห็นรูปลักษณ์ของคนผู้นั้น ก็ตกใจจนหน้าถอดสีทันที
ชายชราผอมแห้งที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมมคนหนึ่ง สวมหมวกไหมพรมที่ขอบขาดวิ่น สวมเสื้อผ้าสีดำและรองเท้าผ้าสีดำที่สกปรกซอมซ่อ ใบหน้าขรุขระ ดวงตาทั้งสองข้างปูดโปนออกมา
หน้าตาน่ากลัวเป็นอย่างมาก
เป็นพนักงานทำความสะอาดที่พวกเขาเพิ่งเจอเมื่อคืนนี้นั่นเอง!