บทที่ 312 คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพ

พนักงานทำความสะอาดจ้องเขม็งไปที่โถใบเล็กในมือของลู่เฟย ความเคียดแค้นในแววตา ชวนให้ขนลุกซู่
"มันสมควรตาย!"
"มันผลักหลานชายของฉัน มันสมควรตาย! วางกลับไป รีบวางกลับไปเดี๋ยวนี้!"

เขาราวกับนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่แสนเจ็บปวดทรมาน ใบหน้าบิดเบี้ยว พุ่งเข้าใส่ลู่เฟยราวกับคนบ้า
ลู่เฟยเบี่ยงตัวหลบ แล้วเตะพนักงานทำความสะอาดกระเด็นออกไป
"นี่คือโถสะกดวิญญาณ ข้างในมีเถ้ากระดูกกับเล็บ คงเป็นคนที่ถูกแกฆ่าตายอีกคนสินะ?"

"อาถรรพ์บ่อน้ำนั่นแกก็เป็นคนทำงั้นเหรอ?" เจี่ยป้านเซียนตอบสนองกลับมาทันที "เขาใช้อาถรรพ์บ่อน้ำทำร้ายเด็กพวกนั้นจนตาย แล้วก็เอาศพเด็กกลับบ้าน... เขาเป็นพนักงานทำความสะอาด เอาเด็กใส่ไว้ในรถขยะ ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก!"
"ใช่แล้ว เพราะงั้นก้นบ่อถึงไม่มีศพ ตำรวจก็หาเด็กพวกนั้นไม่เจอ เพราะถูกไอ้แก่เดรัจฉานนี่เอาไปเลี้ยงศพหมดแล้ว!" ลู่เฟยถลึงตาใส่พนักงานทำความสะอาดอย่างเย็นชา

"มันสมควรตาย! มันสมควรตาย!"
พนักงานทำความสะอาดแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่ปูดโปนออกมาอยู่แล้วราวกับจะถลนออกมาก็ไม่ปาน
"มันผลักหลานชายของฉันตกบันได... เพียงเพราะมันยังไม่บรรลุนิติภาวะ มันก็เลยไม่ต้องติดคุก ทำไมกัน? ปู่หลานอย่างพวกเราใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันและกัน... มันสมควรตายสิ! มันสมควรตาย!"

"หลานชายตัวน้อยของฉันเป็นเด็กดีมาก เขาชอบลูกแมวลูกหมา แล้วก็ชอบรถคันเล็กๆ... เขาบอกว่าโตขึ้นจะหาเงินซื้อรถให้คุณปู่..."
สีหน้าของพนักงานทำความสะอาดกลายเป็นเจ็บปวดทรมานอย่างถึงที่สุด แต่เขาเป็นคนตายเดินได้ จึงไม่สามารถหลั่งน้ำตาออกมาได้อีกแล้ว
"ฉันจะให้มันชดใช้หนี้!"
"สิ่งที่มันติดค้างหลานชายฉัน ฉันจะให้มันชดใช้คืนมาให้หมด"
"เก้าคน! ขอแค่รวบรวมให้ครบเก้าคน หลานชายตัวน้อยของฉันก็จะมีชีวิตกลับคืนมา!"
"ฉันจะเตรียมของเล่นที่เขาชอบไว้ให้พร้อม พอเขาลืมตาขึ้นมาก็จะได้เห็นเลย ทั้งลูกแมวลูกหมา รถคันเล็ก... แล้วก็นกตัวน้อย..."