บทที่ 313 ลูกค้าที่มาซื้อรองเท้ายวนยาง

สองวันต่อมา
ลู่เฟยได้รับโทรศัพท์จากพี่เหลียง จึงได้รู้ความคืบหน้าของคดี
ความจริงเป็นไปตามที่พวกเขาคาดเดาไว้ พนักงานทำความสะอาดรับไม่ได้ที่หลานชายต้องตาย จึงลงมือฆ่าเด็กข้างบ้านที่ผลักหลานชายตกบันได จากนั้นก็ลักพาตัวเด็กคนอื่นๆ ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลานชายมา

ศพเด็กคนหนึ่งในโอ่งข้าวเหนียวก็คือหลานชายของเขา ส่วนของเล่นบนโอ่งพวกนั้น ก็เป็นของที่เขาเตรียมไว้ให้หลานชาย
ส่วนเด็กคนอื่นๆ พ่อแม่ก็รับกลับไปทำพิธีศพแล้ว
คนตายเดินได้เมื่อขาดไอศพหล่อเลี้ยง ร่างกายก็จะเน่าเปื่อยและตายไปอย่างรวดเร็ว
จุดจบของไอ้เดรัจฉานนั่นคงไม่สวยนักหรอก

"โชคดีนะที่พวกนายไปเจอเข้า ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีเด็กผู้บริสุทธิ์ต้องตกเป็นเหยื่ออีกกี่คน! ลู่เฟย ทางเพื่อนร่วมงานเก่าของฉันบอกว่า น่าจะมอบรางวัลพลเมืองดีเด่นให้พวกนายสักรางวัลนะ!"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ขอแค่เด็กๆ ได้กลับบ้านก็พอแล้ว"
"จริงสิ ทางเพื่อนร่วมงานเก่าของฉันยังมีคดีแปลกๆ ค้างอยู่อีกเพียบ นายสนใจจะช่วยสักหน่อยไหม?"
"ไว้ว่างๆ ค่อยคุยกันนะ"

ลู่เฟยหัวเราะแล้ววางสายไป
"ปราณศพของเด็กๆ บริสุทธิ์มาก เขาคิดจะใช้ปราณศพพวกนั้นมาเลี้ยงหลานชายให้กลายเป็นผีดิบ" เจี่ยป้านเซียนส่ายหน้าไม่หยุด "แต่ถึงจะสำเร็จ ผีดิบนั่นก็ไม่ใช่คนอยู่ดี! ความยึดติดเพียงชั่ววูบ ทำร้ายทั้งคนอื่นและตัวเองแท้ๆ!"
เขาป้อนเมล็ดข้าวฟ่างให้นกแก้วตัวน้อยอย่างใจเย็น

"ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนั้นตกใจจนวิญญาณหลุดเข้าไปสิงในตัวนกตัวนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนกตัวนี้ถูกพ่อค้าหน้าเลือดนั่นเก็บไปเพราะความโลภ ถ้าตอนนั้นฉันเห็นว่ามันแพงแล้วไม่ซื้อมา ก็คงไม่มีใครรู้ถึงความชั่วช้าของไอ้แก่เดรัจฉานนั่น... ใครจะไปรู้ว่านี่อาจจะเป็นสวรรค์ลิขิตมาแล้วก็ได้นะ?"
"มองในมุมนี้ การที่คุณถูกหลอกเอาเงินไปหลายพันก็ถือว่าคุ้มค่านะ" ลู่เฟยพยักหน้ายิ้มๆ "ได้ยินมาว่านกแก้วตัวน้อยแบบนี้ ปกติก็ขายกันแค่ไม่กี่สิบไม่กี่ร้อยหยวนเองนะ"
"อะไรนะ?!" เจี่ยป้านเซียนถึงกับอึ้ง โกรธจนตบโต๊ะ "งั้นฉันต้องไปคิดบัญชีกับมันสักหน่อยแล้ว! เรื่องอื่นก็ส่วนเรื่องอื่นสิ มาหลอกฟันกำไรกันแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!"