บทที่ 314 ภูเขาปาหลง

หลิวฟู่กุ้ยพูดเสริมขึ้นมาว่า "ใช่แล้วพี่หรง ของที่สามารถมัดใจสามีได้แบบนี้ เศรษฐีนีตั้งเท่าไหร่ที่อยากได้แต่ก็ยังหาไม่ได้ เงินแค่ไม่กี่แสนมันไม่ได้จริงๆ คุณลองคิดดูสิ ขอแค่ล่ามสามีเอาไว้ได้ ในมือคุณยังจะขาดเงินแค่นี้อีกเหรอ?"
"ถ้าอย่างนั้น..."
คุณพี่ผู้หญิงลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

"แปดแสน! ฉันสามารถเอาออกมาได้แค่นี้แหละ นี่เป็นเงินที่ฉันเจียดมาจากปากท้องตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลยนะ!"
"ขอแค่ทำให้ไอ้คนเนรคุณนั่นกลับมา ให้ครอบครัวที่สมบูรณ์กับลูกๆ เสียเงินเยอะหน่อยก็คุ้มแล้ว!"
ลู่เฟยครุ่นคิดเล็กน้อย ราคานี้สามารถชดเชยกับหนังเทวดาได้หนึ่งผืนแล้ว จึงพยักหน้ารับ
"ตกลง"

จัดการขั้นตอนต่างๆ เรียบร้อย
คุณพี่ผู้หญิงก็จ่ายเงินด้วยความปวดใจ แล้วถือรองเท้ายวนยางรีบร้อนจากไป
ชายซ้ายหญิงขวา ขอแค่เธอมอบรองเท้าข้างซ้ายให้อีกฝ่าย และอีกฝ่ายรับไป รองเท้ายวนยางก็จะเริ่มทำงาน
ตอนนี้ยอมจ่ายเงินไปหลายแสน ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ทรัพย์สมบัติมหาศาลตกไปอยู่ในมือของเมียน้อย

น้ำผึ้งของคนหนึ่ง อาจเป็นยาพิษของอีกคน
ของอัปมงคลสำหรับคนที่ไม่ต้องการ ก็ไร้ค่าแม้แต่แดงเดียว แต่สำหรับคนที่ต้องการ มันกลับมีค่าควรเมือง
"เฒ่าหลิว ลำบากนายแล้วนะ"
ลู่เฟยโอนเงินให้หลิวฟู่กุ้ยไปหนึ่งแสนหยวนตามธรรมเนียม

"น้องลู่ นี่นาย..." หลิวฟู่กุ้ยรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ยืนกรานที่จะเลี้ยงข้าวลู่เฟยให้ได้ "พอดีเลยที่หู่จึไม่อยู่ พวกเราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะ"
"ไก่เหล็กยอมถอนขนทั้งที ฉันจะไปเกรงใจได้ยังไง? แต่ว่าฉันยังมีธุระ ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน"
ลู่เฟยหัวเราะพลางติดต่อไปหาคู่สามีภรรยาหวงโหย่วไหล เพื่อแจ้งให้พวกเขามาเอาหนังเทวดา
"รองเท้าคู่นั้นขายออกไปแล้วจริงๆ เหรอ?"