บทที่ 315 ชายบ้าแก่ขวางรถ

ทักทายกันสองสามประโยค ทุกคนก็ออกเดินทาง
ผู้เฒ่าเฮ่ออวิ๋นซงเตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยม ไม่เพียงแต่จ้างคนขับรถและบอดี้การ์ด แต่ยังจองตัวคนนำทางของภูเขาปาหลงไว้ล่วงหน้าแล้ว
รถยนต์สองคันแล่นฉิวทะยานมุ่งหน้าสู่ภูเขานอกเมือง

"เทือกเขาแถบนั้นมีภูมิประเทศซับซ้อน ภูเขาและทะเลสาบสลับซับซ้อนตัดกันไปมา มองจากที่ไกลๆ ดูราวกับมังกรยาวหลายตัวกำลังพัวพันกันอยู่ จึงได้ชื่อว่าภูเขาปาหลง"
นั่งอยู่ในรถ ผู้เฒ่าเฮ่อหรี่ตามองเทือกเขาที่เห็นอยู่ลิบๆ
"มีข่าวลือว่าดินแดนมังกรตกสวรรค์ก็อยู่บนเทือกเขาแห่งใดแห่งหนึ่งในนั้น ถ้าไม่มีคนในพื้นที่คอยนำทาง พวกเราก็คงหาที่นั่นเจอได้ยาก"
"ในภูเขามีหมู่บ้านปาหลงอยู่ ฉันไหว้วานให้คนช่วยหาคนนำทางในหมู่บ้านไว้คนหนึ่งแล้ว ได้ยินคนพวกนั้นบอกว่า มีคนไปตามล่าหาสมบัติที่ภูเขาปาหลงไม่น้อยเลยทีเดียว"

ลู่เฟยอดพยักหน้าไม่ได้ "ฉันก็เคยได้ยินเรื่องแปลกประหลาดที่ภูเขาปาหลงมาเยอะเหมือนกัน สำนวนที่ว่า มังกรร่วงหล่น สรรพสิ่งก่อเกิด การที่ดึงดูดคนไปได้เยอะขนาดนั้น ดูเหมือนว่าในภูเขาจะเคยมีมังกรแท้ปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ"
"ตกลงแล้วจะมีมังกรแท้หรือไม่ พวกเราพูดไปก็เท่านั้น ยังไงก็ต้องพึ่งพาเพื่อนเก่าคนนี้แหละ" เฮ่ออวิ๋นซงดึงสายตากลับมา แล้วตบไหล่ต้วนเทียนขุยเบาๆ
"เฒ่าเฮ่อ นายวางใจเถอะ ดูฮวงจุ้ยมาทั้งชีวิต สายตาแค่นี้ฉันก็ยังพอมีอยู่" ต้วนเทียนขุยยิ้มมองไปทางลู่เฟย "แต่จะหาไม้เชื่อมกระดูกลมหายใจมังกรเจอหรือไม่ ก็ต้องพึ่งพาสหายตัวน้อยลู่แล้วล่ะ"

ไม้เชื่อมกระดูกลมหายใจมังกรเป็นของอัปมงคลในตำนาน ต้องอาศัยวาสนาความบังเอิญบางอย่างถึงจะงอกเงยขึ้นมาได้ ต่อให้ที่นี่จะเคยมีมังกรแท้ปรากฏตัว ก็ใช่ว่าจะสามารถงอกไม้เชื่อมกระดูกชนิดนี้ออกมาได้
แต่ตอนนี้เพิ่งจะออกเดินทาง ลู่เฟยจะไปพูดจาบั่นทอนกำลังใจได้ยังไงล่ะ?
"ผู้อาวุโสทั้งสองวางใจเถอะ ไม่ว่ายังไง ผู้น้อยก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถ"

"เธอทำงานพวกเราย่อมวางใจอยู่แล้ว" ต้วนเทียนขุยมองดูหลานสาวตัวน้อยที่กำลังกินขนมขบเคี้ยวอยู่ข้างๆ แล้วก็อดที่จะส่ายหน้าไม่ได้
"ยัยเด็กตะกละนี่ มีเวลาก็หัดเรียนรู้จากลู่เฟยให้มากๆ หน่อย อย่ามัวแต่เอาแต่กิน การพาเธอออกมาในครั้งนี้ ก็เพื่อเปิดหูเปิดตานะ"
"รู้แล้วน่า คุณปู่! ก็นี่มันยังไม่ถึงไม่ใช่เหรอ ถ้าถึงที่หมายแล้ว ฉันตั้งใจแน่นอน"