บทที่ 361 สุราคางคกทองคำ

"มีอะไรให้พูดกับพวกแกอีก?"
คุณไล่ที่หน้าตาเหมือนปีศาจคางคกกลับชาติมาเกิดคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองลู่เฟยแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงเย็น
"ฉันก็แค่อ้วน!"
"ไอ้ของวิเศษลดหุ่นอะไรของพวกแกมันไม่มีประโยชน์เลย พวกแกมันพวกสิบแปดมงกุฎ! ร้านเถื่อน..."
พอได้ยินแบบนี้ หลิวฟู่กุ้ยก็รีบโบกมือเป็นพัลวัน "พูดซี้ซั้วไม่ได้นะ! พูดซี้ซั้วไม่ได้! คุณไล่ คุณรู้ไหมว่าสองคนก่อนหน้าที่มาใส่ร้ายร้านอักษรเสียมีจุดจบยังไง..."

"ฉันจะไปสนจุดจบอะไรของมันล่ะ! พุงฉันไม่ยุบลงไปเลยสักนิด พวกแกเป็นคนพูดเองนะว่าถ้าไม่ได้ผลยินดีคืนเงิน!"
คุณไล่โวยวายเสียงดังราวกับระบายอารมณ์ เขาอยากจะลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายที่อ้วนท้วนของเขากลับติดแหง็กอยู่ในเก้าอี้ พยายามลุกอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ
เดิมทีหู่จึยังคิดจะเข้าไปสั่งสอนให้เขารู้จักทำตัวเสียหน่อย แต่พอเห็นท่าทางตลกขบขันของเขา ก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา
"คุณไล่ คนเรามันก็ต้องมีเหตุผลสิ!" หลิวฟู่กุ้ยเองก็เริ่มไม่พอใจแล้ว หมอนี่มันจงใจหาเรื่องชัดๆ แต่บนใบหน้าก็ยังคงแสร้งทำเป็นใจเย็น
"เมื่อกี้พวกเราต่างก็เห็นว่าพุงของคุณยุบลงไปแล้ว เพียงแต่แป๊บเดียวมันก็ป่องขึ้นมาอีก! เป็นพุงของคุณต่างหากที่มีปัญหา ไม่ใช่ของวิเศษลดหุ่นของเราไม่มีประโยชน์!"

เรื่องคืนเงินน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก
ให้เขาคืนเงิน ก็เท่ากับเฉือนเนื้อตัวเอง
คนปกติต่อให้อ้วนแค่ไหน ในท้องจะส่งเสียงกบร้องออกมาได้ยังไง!
เขาจะยอมให้คนมาทำลายชื่อเสียงของของวิเศษลดหุ่นไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าลู่เฟย ในเวลานี้สมองของเขาหมุนเร็วรี่ กำลังคิดว่าคนคนนี้ถูกของหรือเปล่า?
ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้ลู่เฟยคงไม่พูดแบบนั้นแน่
"คุณไล่ คุณไปโดนโรคประหลาดหรือเจอเรื่องอัปมงคลอะไรมาหรือเปล่า? ถ้ามีปัญหาจริงๆ ก็ลองเล่าออกมาสิ พวกเราจะได้ช่วยคิดหาวิธี!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ ถึงขั้นปั้นหน้าทำทีเป็นหวังดี

ลู่เฟยที่มองดูอยู่ข้างๆ นึกอยากจะขำ
พลางคิดในใจว่าสมแล้วที่เป็นพ่อค้าหน้าเลือด ตีสองหน้าเก่งจริงๆ
"พวกแกจะมีวิธีอะไรล่ะ? ไอ้ของวิเศษลดหุ่นอะไรนั่นก็เอาแต่คุยโวโอ้อวด สุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย!" คุณไล่โวยวายด้วยความโกรธ
"คุณไล่ คุณคงยังไม่รู้สินะว่าเถ้าแก่ท่านนี้เป็นใคร!" หลิวฟู่กุ้ยยิ้มบางๆ ผายมือทั้งสองข้างไปทางลู่เฟย
"นี่คือเถ้าแก่ร้านอักษรเสียอันโด่งดังเชียวนะ! คุณรู้จักร้านอักษรเสียไหม? รับซื้อของอัปมงคล ขจัดปัดเป่าเรื่องอัปมงคล เขาคือที่หนึ่งเลยนะ!"

"ร้านอักษรเสีย... รับซื้อของอัปมงคลเหรอ?" คุณไล่ชะงักไป พิจารณาลู่เฟยด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แล้วเอ่ยหยั่งเชิง "รับซื้อของอัปมงคลแบบไหนล่ะ?"
"ตราบใดที่เป็นของอัปมงคล ก็รับซื้อหมด" ลู่เฟยยิ้มบางๆ "คุณไล่มีของอัปมงคลเหรอ?"
เจ้าอ้วนคนนี้ถึงแม้จะอารมณ์ร้าย แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปถือสากับคนที่กำลังจะตาย
เขาสังเกตดูอยู่พักใหญ่ ในท้องของเจ้าอ้วนคนนี้ต้องมีของแปลกประหลาดอยู่อย่างแน่นอน
คุณไล่ครุ่นคิด บนใบหน้าที่กว้างขวางเผยให้เห็นสีหน้าไม่แน่ใจ "ฉันไม่รู้ว่าไอ้นั่นจะนับหรือเปล่านะ"