บทที่ 362 แม่นางหอยขม

"น้องหู่ นายดูเกล็ดมังกรบนไหล่พวกเรานี่สิ"
"ตอนนั้นนายไม่ได้เห็น ว่ามังกรแท้ทะยานฟ้ามันน่าตื่นตาตื่นใจแค่ไหน..."
"แล้วก็นะ คนรวยสมัยนี้วิปริตจริงๆ ขนาดปลิงดูดเลือดที่พวกเรางมขึ้นมาจากคูน้ำก็ยังมีคนซื้อ ลู่เฟยแบ่งเงินให้ฉันตั้งเยอะเลย..."
จิงเจี้ยนพูดจ้อไม่หยุด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหมัดของหู่จึ

"พี่จิง เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว! พวกเรามาทำธุระสำคัญกันนะ!" ลู่เฟยตบไหล่จิงเจี้ยนฉาดใหญ่ "เรื่องแม่นางหอยขมน่ะ นายสืบไปถึงไหนแล้ว?"
"ฉันมาดักสุ่มอยู่ถนนเส้นนี้ทุกวัน คอยจับตาดูชายโสดแก่คนนั้น! ฉันกล้ารับประกันเลยว่าในบ้านของเขาต้องมีของสกปรกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน! แต่จะเป็นของอัปมงคลหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ ฉันไม่มีโอกาสได้เข้าไปในบ้านเขาเลย" จิงเจี้ยนพูดอย่างจริงจัง
"ชายโสดแก่คนนั้นเอาแต่อวดอ้างกับคนอื่นว่าเขามีแม่นางหอยขม แต่กลับไม่ยอมให้ใครเข้าไปดูในบ้าน"
ลู่เฟยหมดคำจะพูด "ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันยังต้องเสียเวลาวิ่งมาที่นี่อีกเหรอ?"

"เพราะงั้นถึงต้องขอให้อาจารย์ม่อช่วยไง! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลยนะ ชื่อเสียงของอาจารย์ม่อบนถนนสายนี้ก็ยังมีอยู่บ้าง ขอแค่เขาเอ่ยปาก ชายโสดคนนั้นต้องยอมให้พวกเราเข้าไปในบ้านแน่ๆ"
จิงเจี้ยนหัวเราะหึๆ หันไปมองอาจารย์ม่อ
อาจารย์ม่อถลึงตาใส่เขา "นายแน่ใจนะว่ามีแค่ 'อยู่บ้าง'?"
"ก็ประมาณนั้นแหละ ทุกคนเห็นว่าคุณอายุมากแล้ว ก็เลยไว้หน้า คุณจะโลภมากไปไม่ได้นะ!" จิงเจี้ยนโบกมือปัด
อาจารย์ม่อสูดลมหายใจเข้าลึก "นี่เห็นว่านายจ่ายหนี้หมดแล้วนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเย็บปากนายเดี๋ยวนี้แหละ!"

ลู่เฟยกลัวว่าปากเสียๆ ของจิงเจี้ยนจะไปล่วงเกินคนอื่นเข้าอีก จึงรีบเอ่ย "รบกวนอาจารย์ม่อด้วยนะครับ!"
"รบกวนอะไรกัน! ต้าส่าก็แค่คนขี้เกียจสันหลังยาวไปหน่อย แต่เนื้อแท้ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร พวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งหลายปี ฉันก็ไม่อยากเห็นเขาเป็นอะไรไปหรอก"
อาจารย์ม่อโบกมือปัด ถอนหายใจเบาๆ
"ต้าส่าอาศัยอยู่ข้างบ้านฉันนี่เอง เขาเริ่มมีอาการผิดปกติตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน"
"เช้าวันนั้น ฉันออกไปเดินเล่นตามปกติ บังเอิญเจอเขาที่โถงทางเดิน เขากำลังจะรีบร้อนออกไปข้างนอกพอดี"

"ปกติเขาจะนอนจนตะวันโด่ง ไม่ค่อยตื่นเช้าขนาดนี้ ฉันก็เลยถามเขาด้วยความสงสัย เขาบอกว่าเก็บของวิเศษมาได้ชิ้นหนึ่ง ต้องรีบไปซื้อตู้ปลามาใส่ของวิเศษนั่น"
"ฉันนึกว่าเขากำลังคุยโวโอ้อวดอีกแล้ว ก็เลยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ"
"แต่ผ่านไปไม่กี่วัน ฉันก็มักจะถูกเสียงพึมพำจากข้างบ้านปลุกให้ตื่นกลางดึก บ้านเก่าๆ เก็บเสียงไม่ค่อยดี ฉันก็อายุมากแล้ว หูไว มีเสียงนิดหน่อยก็ตื่นแล้ว ฉันได้ยินเสียงต้าส่าเหมือนกำลังพูดคุยกับใครอยู่ มีเสียงหัวเราะต่อกระซิกด้วย"
"พ่อแม่ของต้าส่าตายไปตั้งนานแล้ว เขาเป็นคนตัวคนเดียว จะไปคุยกับใครได้ล่ะ?"
"ฉันถูกรบกวนจนนอนไม่หลับมาหลายวัน โมโหมาก คืนนั้นฉันกะจะไปต่อว่าเขาสักหน่อย แต่พอดึงผ้าม่านออก ก็พบว่าที่หน้าต่างบ้านเขามีเงาผู้หญิงแวบผ่านไป"