บทที่ 363 ตู้ปลาบนเตียง

บานประตูห้องนอนเปียกชุ่ม แผ่ซ่านไอเย็นออกมาเป็นระลอก
ทั้งๆ ที่เป็นช่วงกลางฤดูร้อน ข้างนอกแดดร้อนระอุ แต่ในบ้านกลับเย็นยะเยือกราวกับเปิดแอร์ไว้ที่อุณหภูมิต่ำสุดก็ไม่ปาน
เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ
อาจารย์ม่อยืนอยู่นานอีกหน่อย ก็รู้สึกว่าขาสองข้างที่แก่ชราของตัวเองชักจะทนไม่ไหว หู่จึกับจิงเจี้ยนต่างก็ลูบแขนตัวเองไปมา
สายตาของทุกคนล้วนจดจ้องไปที่ประตูบานนั้นโดยไม่ได้นัดหมาย
"เถ้าแก่ เถ้าแก่ ในบ้านฉันมีของมีค่าบ้างไหม?"
ต้าส่าเห็นลู่เฟยไม่แสดงท่าทีอะไรอยู่นาน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ
"ของในห้องนั่งเล่นพวกนี้ล้วนเป็นของเก่าธรรมดาๆ ไม่มีราคาหรอก" ลู่เฟยเผยรอยยิ้ม "แล้วห้องนั้นล่ะ ประตูปิดซะมิดชิดขนาดนั้น ข้างในมีของดีอยู่หรือเปล่า?"
"ห้องนั้นไม่สะดวกหรอก!" ต้าส่ารีบโบกมือเป็นพัลวัน บนใบหน้าที่ไม่หนุ่มแล้วเผยให้เห็นรอยยิ้มซื่อๆ แฝงความเขินอาย "น้องสุ่ยเซียนของฉันอาศัยอยู่ในนั้น เธอเป็นคนขี้กลัว ไม่ชอบคนแปลกหน้าน่ะ"
"น้องสุ่ยเซียน?"
ลู่เฟยกับพวกสบตากัน
ตอนที่เข้าประตูมาเมื่อกี้ ก็ได้ยินต้าส่าพูดถึงน้องสุ่ยเซียน น่าจะเป็นแม่นางหอยขมคนนั้นแน่ๆ
แต่ลู่เฟยก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วถามว่า "อ้อ น้องสาวของนายเหรอ? ไม่เป็นไรหรอก พวกเราแค่ดูของในห้อง ไม่ได้ดูคนซะหน่อย"
"ไม่ใช่น้องสาวหรอก" ต้าส่าเกาหัว รอยยิ้มแฝงไปด้วยความหวานชื่น "น้องสุ่ยเซียนบอกว่าจะมาเป็นเมียฉัน ตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่บ้านฉัน แต่พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการหรอกนะ"
"ที่แท้ก็พี่สะใภ้นี่เอง" ลู่เฟยยิ้มอย่างกระตือรือร้นพลางประสานมือคารวะต้าส่า
"ถ้างั้นฉันขอแสดงความยินดีกับพี่ชายไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะ! ถึงจะเป็นพี่สะใภ้ก็ไม่เป็นไรหรอก พวกเราล้วนเป็นเพื่อนของอาจารย์ม่อ ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร"
"ถ้าในบ้านพี่ชายมีของเก่าดีๆ หน่อย พวกเรายินดีรับซื้อในราคาที่สูงกว่าปกติอีกสักหน่อย ถือซะว่าเป็นของขวัญแต่งงานล่วงหน้าสำหรับพี่ชายกับพี่สะใภ้ก็แล้วกัน"
"จริงๆ เหรอ?" ต้าส่าทั้งตกใจทั้งดีใจ
บนโลกนี้ยังมีเรื่องดีๆ อย่างการเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่แบบนี้อยู่อีกเหรอ?
"แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องจริงสิ!" อาจารย์ม่อรีบเอ่ยสนับสนุน "ต้าส่า ฉันเห็นนายมาตั้งแต่เล็กจนโต ฉันจะหลอกนายได้ยังไง? ฉันจำได้ว่าพ่อแม่นายทิ้งตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ไว้ให้ใบนึงนี่ วัสดุกับฝีมือการทำไม่ธรรมดาเลยนะ น่าจะเก็บไว้ในห้องนี้แหละ"

"นายเปิดประตูเถอะ พวกเราเข้าไปดูแค่แวบเดียวก็พอ ไม่รบกวน... น้องสุ่ยเซียนของนายหรอก"
"ไม่อย่างนั้น คนไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่งอย่างนาย จะเอาเงินที่ไหนไปแต่งเมียล่ะ?"
ต้าส่าลองคิดดูก็เห็นด้วย
ในเมื่อมีน้องสุ่ยเซียนแสนสวยมาเสนอตัวเป็นเมียให้เขาถึงที่ แล้วจะมีคนเอาเงินมาประเคนให้มันจะแปลกตรงไหน? สมเหตุสมผลดีออก
"ลุงม่อพูดถูก จะให้น้องสุ่ยเซียนต้องมาตกระกำลำบากไม่ได้ แต่พวกคุณรอก่อนนะ ฉันขอเข้าไปเก็บกวาดข้างในสักหน่อย"
พูดจบ เขาก็ดึงประตูเปิดออกเป็นช่องแคบๆ แล้วรีบแทรกตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูกลับอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ทุกคนต่างก็ชะเง้อคอมอง แต่ก็มองไม่เห็นเลยว่าข้างในประตูมีอะไรกันแน่ สัมผัสได้เพียงไอน้ำที่ชื้นแฉะเท่านั้น
หู่จึเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่อยู่ อ้าปากกำลังจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกสายตาของลู่เฟยห้ามไว้
รอจนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วสูบบุหรี่หมดไปหนึ่งมวน
ในที่สุดประตูห้องนอนก็เปิดแง้มออกเป็นช่องอีกครั้ง
"ลุงม่อ เถ้าแก่ เข้ามาได้แค่พวกคุณสองคนนะ คนอื่นไม่ต้องหรอก คนเยอะเกินไป โดยเฉพาะผู้ชาย... มันไม่ค่อยดีต่อน้องสุ่ยเซียนน่ะ" ต้าส่าโผล่หน้าออกมาจากช่องประตู เอ่ยอย่างมีลับลมคมนัย
อาจารย์ม่อหันไปมองลู่เฟย
"ไม่มีปัญหา" ลู่เฟยส่งซิกให้จิงเจี้ยนกับหู่จึ
จากนั้น เขาก็เดินเข้าไปในห้องนอนที่ชื้นแฉะพร้อมกับอาจารย์ม่อ
ทันทีที่ทั้งสองคนเข้าไป ต้าส่าก็รีบปิดประตูทันที
หู่จึกับจิงเจี้ยนเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา แต่ก็ยังคงมองไม่เห็นอะไรอยู่ดี ทำได้เพียงยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่ข้างนอก
การตกแต่งภายในห้องนอนนั้นเรียบง่ายมาก
มีเพียงตู้เสื้อผ้า เตียงนอน และตู้ใบเล็กๆ อีกหนึ่งใบ ผ้าม่านหนาทึบบดบังแสงแดด ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงหนึ่งเท่านั้น บนกำแพงและพื้นเต็มไปด้วยความชื้น
ถึงขั้นมีหมอกจางๆ ลอยปกคลุมอยู่เลยทีเดียว
ความรู้สึกแรกของลู่เฟยตอนที่เดินเข้ามา เขายังนึกว่าตัวเองเดินเข้ามาในถ้ำที่มืดมิดและชื้นแฉะอะไรทำนองนั้นเสียอีก
"ลุงม่อ ตู้เสื้อผ้าที่ลุงพูดถึงคือใบนี้ใช่ไหมล่ะ!" ต้าส่าตบลงบนตู้เสื้อผ้าไม้แบบโบราณ "เป็นของที่พ่อแม่ฉันทิ้งไว้ให้น่ะ ฉันจำได้ว่าพวกเขาไปได้ของถูกมาจากตลาดของเก่า นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นของดีด้วยเหรอ?"
"จะเป็นของดีหรือเปล่า ให้เถ้าแก่ลู่ดูแวบเดียวก็รู้แล้ว" อาจารย์ม่อกล่าว
"รอสักครู่นะ"
ลู่เฟยพยักหน้า เดินไปที่ข้างตู้เสื้อผ้า
เขากับอาจารย์ม่อสองคนแกล้งทำเป็นพิจารณาดูตู้เสื้อผ้า แต่ความจริงแล้วกำลังแอบสังเกตเตียงนอนที่อยู่ชิดกำแพง
มุ้งหนาสามชั้น ปิดบังเตียงทั้งหลังเอาไว้อย่างมิดชิด
บนเตียงมีของชิ้นใหญ่มากวางอยู่ชิ้นหนึ่ง ถูกคลุมด้วยผ้าห่มอย่างมิดชิดเช่นกัน พอมองเห็นลางๆ ว่าเป็นของรูปทรงสี่เหลี่ยม
ไอน้ำที่ชื้นแฉะก็แผ่ซ่านออกมาจากของชิ้นนั้นนั่นเอง
ข้างเตียงยังมีถังน้ำสีแดงวางอยู่อีกใบ ปิดฝาเอาไว้อย่างแน่นหนา ไม่รู้ว่าข้างในคืออะไร
"เถ้าแก่ เป็นยังไงบ้าง? ตู้ใบนี้ราคาเท่าไหร่เหรอ?" ต้าส่าเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง
"น่าเสียดายนะ ตู้ใบนี้ไม่มีราคาเท่าไหร่หรอก มันเก่าเกินไป แถมยังจะพังแหล่มิพังแหล่แล้วด้วย ให้เต็มที่ก็สองร้อยหยวน" ลู่เฟยส่ายหน้าด้วยความเสียดาย จากนั้นก็จงใจเลื่อนสายตาไปที่เตียงนอน ดวงตาเป็นประกาย
"เอ๊ะ เตียงหลังนี้น่าจะดูดีไม่เบาเลยนะ"
"ฉันขอดูเตียงหลังนี้หน่อยได้ไหม?"
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ต้าส่ามีปฏิกิริยาตอบสนอง เดินตรงไปที่ข้างเตียง แล้วเลิกมุ้งที่หนาทึบขึ้น
"ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!"
ต้าส่ามีปฏิกิริยารุนแรงมาก รีบพุ่งพรวดเข้ามา ออกแรงผลักลู่เฟยออกไปอย่างแรง บนใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้าเกลียดชัง
"แกคิดจะทำอะไรน้องสุ่ยเซียน?"
พอได้ยินประโยคนี้ ลู่เฟยกับอาจารย์ม่อก็สบตากันทันที
อาจารย์ม่อเคยบอกไว้ ว่าต้าส่าเคยออกไปซื้อตู้ปลาใบใหญ่มาใบหนึ่ง ดูเหมือนว่าของรูปทรงสี่เหลี่ยมบนเตียงก็คือตู้ปลานั่นเอง
ส่วนแม่นางหอยขมที่ว่านั่น ก็คงจะเลี้ยงไว้ในตู้ปลานี้แหละ
"พี่ชายต้าส่า นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันก็แค่อยากจะตรวจสอบดูเตียงหลังนี้เท่านั้นเอง! น้องสุ่ยเซียนที่นายพูดถึงอยู่ไหนกันล่ะ พวกเรายังไม่เห็นเลย! เธออยู่ในห้องนี้เหรอ?"
"พวกนายไม่ต้องมายุ่ง! น้องสุ่ยเซียนไม่ชอบผู้ชายคนอื่น ถึงยังไงพวกนายก็ห้ามเข้าใกล้เตียงฉันเด็ดขาด!"
ต้าส่าเหลือบมองตู้ปลาบนเตียงอย่างมีพิรุธ ไม่ว่าลู่เฟยกับอาจารย์ม่อจะพูดอธิบายยังไง ก็ไม่ยอมให้พวกเขาเข้าใกล้โดยเด็ดขาด
"เตียงหลังนี้ไม่แน่อาจจะขายได้หลายหมื่นเลยนะ"
"นั่นก็ไม่ได้!"
"ไม่มีเงินแล้วนายจะแต่งเมียได้ยังไงล่ะ?"
"น้องสุ่ยเซียนไม่รังเกียจหรอกที่ฉันไม่มีเงิน เธอบอกว่าขอแค่ฉันดีต่อเธอก็พอ ให้เธอได้กิน... ทุกวันก็พอแล้ว"
จ๋อม
มีเสียงน้ำสาดกระเซ็นแผ่วเบาดังมาจากบนเตียง
ต้าส่าตกใจสุดขีด ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น ถึงตายก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว
"ฉันไม่ขายแล้ว พวกนายออกไปเลยนะ!"
"น่าเสียดายจริงๆ นะ"
ลู่เฟยไม่ได้ฝืนดึงดัน แต่จังหวะที่หันหลังกลับ ก็แกล้งทำเป็นเผลอไปชนฝาถังน้ำจนร่วงหล่น
"อุ๊ย ขอโทษทีนะ!"
กลิ่นคาวน้ำอันแสนเหม็นโฉ่ลอยคลุ้งออกมาทันที
ข้างในมีน้ำอยู่ครึ่งถัง ดูเหมือนว่าจะแช่สิ่งมีชีวิตบางอย่างเอาไว้
แสงไฟสลัว ลู่เฟยยังไม่ทันได้เห็นชัดเจน ต้าส่าก็หยิบฝาขึ้นมาปิดถังน้ำไว้ กางแขนออกกั้นเตียงและถังน้ำเอาไว้
"นายทำอะไรซุ่มซ่ามแบบนี้เนี่ย! น้องสุ่ยเซียนบอกว่าพวกนายไม่ใช่คนดี ออกไปเลยนะ! ไสหัวออกไปให้หมดเลย!"
พูดจบ เขาก็ไม่ฟังอีร้าค่าอีรม ไล่ทั้งลู่เฟยและอาจารย์ม่อออกมา
ปัง!
ประตูใหญ่ปิดลงอย่างแรง
ในโถงทางเดิน หู่จึกับจิงเจี้ยนมองลู่เฟยอย่างคาดหวัง
"เถ้าแก่ เห็นอะไรไหม?"