บทที่ 364 แม่น้ำรวมหยิน

"ไม่เห็นอะไรเลย"
ลู่เฟยส่ายหน้า
"เป็นไปไม่ได้น่า!"
หู่จึกับจิงเจี้ยนเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เถ้าแก่ พวกคุณเข้าไปข้างในแล้วไม่ใช่เหรอ? ห้องก็มีอยู่แค่นั้น ทำไมถึงไม่เห็นล่ะ"
"เป็นฉันที่คิดตื้นเกินไป เตรียมตัวมาไม่ดีพอ ต้าส่าซ่อนตู้ปลาไว้บนเตียง ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้พวกเราเข้าใกล้เลย" อาจารย์ม่อถอนหายใจ
ต้าส่าคนนี้ดูเหมือนสมองจะไม่ค่อยดี แต่พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแม่นางหอยขม เขากลับมีความระแวดระวังตัวสูงมาก หลอกไม่ได้ง่ายๆ เลย
คราวนี้ ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของแม่นางหอยขมเท่านั้น แต่ยังไปกระตุ้นความระแวดระวังของต้าส่าเข้าอีก หากคิดจะหาข้ออ้างเข้าบ้านเขาอีกครั้ง เกรงว่าคงจะไม่ง่ายแล้ว

"เถ้าแก่ลู่ แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ?" เขารู้สึกเป็นกังวล
ลู่เฟยชี้ไปที่ประตูห้อง บ่งบอกว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ให้ทุกคนไปคุยกันที่อื่น
บ้านของอาจารย์ม่ออยู่ห้องติดกัน เขาเปิดประตูเชิญทุกคนเข้าไปในบ้าน
ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่าย ริมกำแพงมีชั้นวางของขนาดใหญ่สองแถว บนชั้นวางมีวัสดุสำหรับทำอาวุธวิเศษและเครื่องมือต่างๆ จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
"ต้าส่าถูกแม่นางหอยขมคนนั้นทำให้ลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว ขอแค่มีแม่นางหอยขมอยู่ เขาก็ไม่มีทางยอมให้พวกเราเข้าใกล้หรอก" ลู่เฟยกล่าว

อาจารย์ม่อชะงักไป "แปลว่าพวกเรามาผิดทางแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือต้องทำให้ต้าส่าได้สติกลับมาก่อนงั้นเหรอ?"
"อาจารย์ม่อ ขอพูดจาไม่ค่อยน่าฟังหน่อยนะ" ลู่เฟยครุ่นคิด ก่อนจะพูดความจริงออกมา "แต่ละคนต่างก็มีโชคชะตาเป็นของตัวเอง คุณกับต้าส่าก็ไม่ใช่ญาติพี่น้องกัน เขาถูกลุ่มหลงหนักขนาดนี้ คุณอุตส่าห์ช่วยเขาขนาดนี้ สุดท้ายเขาอาจจะไม่เห็นความหวังดีของคุณก็ได้นะ"
"จะเห็นความหวังดีหรือไม่มันไม่สำคัญหรอก" อาจารย์ม่อถอนหายใจเบาๆ "ก่อนที่พ่อแม่ของเขาจะเสียชีวิต ได้ฝากฝังให้ฉันช่วยดูแลเขาหน่อย เขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีมือมีเท้าครบถ้วน เรื่องการใช้ชีวิตฉันก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่พอมาเจอเรื่องที่อันตรายถึงชีวิตแบบนี้ ฉันทำใจทอดทิ้งไม่ลงจริงๆ"

"อย่างน้อย ก็ต้องทำให้เขาได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของสิ่งอัปมงคลนั่นเสียก่อน ส่วนสุดท้ายเขาจะเลือกยังไง ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองแล้วล่ะ"
"ถ้าเถ้าแก่ลู่กลัวว่าจะต้องมาเสียเที่ยว ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้เอง! อาวุธวิเศษของฉันที่นี่ คุณถูกใจชิ้นไหนก็เลือกไปได้เลย"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ชั้นวางของขนาดใหญ่สองแถวด้านหน้าอย่างใจป้ำ
"อาจารย์ม่อเข้าใจผิดแล้ว! คุณเป็นผู้อาวุโส ผู้น้อยช่วยงานผู้อาวุโสแค่เรื่องเล็กน้อย จะไปรับค่าตอบแทนได้ยังไงกันล่ะ?"