บทที่ 365 งมกระดูกหยิน

ต้าส่ายัดของที่จับขึ้นมาจากน้ำลงในถังอย่างรวดเร็ว ปิดฝา จากนั้นก็ล้วงมือลงไปในน้ำอีกครั้ง แววตาแฝงไปด้วยความร้อนใจ
"ไม่พอ! ยังไม่พอ!"
"น้องสุ่ยเซียนบอกว่า วันนี้ต้องกินเจ็ดตัว!"
"ถ้ากินไม่พอ น้องสุ่ยเซียนก็จะโตไม่เต็มที่!"
เขางมหาของในน้ำอย่างร้อนรน ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็เปลี่ยนตำแหน่ง กัดนิ้วอีกนิ้วหนึ่งจนแตก บีบเลือดออกมาอย่างแรง แล้วล้วงมือลงไปในน้ำอีกครั้ง
ลู่เฟยทั้งสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ริมฝั่ง เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"เถ้าแก่ พวกเราตาฝาดไปหรือเปล่า!"
"ไอ้ของพรรค์นั้นมันจะขยับได้ยังไง?"
หู่จึขยี้ตา
"ไม่ต้องรีบร้อน ดูไปก่อน!" ลู่เฟยหรี่ตาลง สีหน้าก็แฝงความสงสัยอยู่เล็กน้อยเช่นกัน
ต้าส่าเคลื่อนไหวเร็วเกินไป เขาก็มองเห็นไม่ค่อยชัดเหมือนกัน
ทั้งสามคนอดทนรอ มองดูต้าส่าเดินไปเดินมาในแม่น้ำ เพื่อจับเหยื่อของเขา
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า
ผิวน้ำทั้งสายถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ
ต้าส่ายิ่งร้อนรนหนักขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนตำแหน่งไม่หยุด กัดนิ้วทั้งสิบจนแตกหมดแล้ว ก็จับเพิ่มมาได้อีกแค่ไม่กี่ตัว
"ขาดอีกแค่ตัวเดียว!"
"แย่แล้ว แย่แล้ว! ฟ้าจะมืดแล้ว!"
"ยังขาดอีกหนึ่งตัว ถ้าน้องสุ่ยเซียนกินไม่พอจะทำยังไงดี?"
เขาร้อนใจจนกระทืบเท้า แต่ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปจนหมดแล้ว ผิวน้ำเริ่มดูมืดครึ้มขึ้นมา
เขารู้ดีว่าตัวเองจะอยู่แช่ในแม่น้ำนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาไม่ฟังคำเตือนของน้องสุ่ยเซียน กลับช้าไปหน่อยนึง ก็เกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้ว
ถึงแม้ในใจจะไม่ยินยอมแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงหิ้วถังน้ำสีแดงที่หนักอึ้ง แล้วลากขาก้าวขึ้นฝั่งไป
เขายืนหอบหายใจอยู่ริมฝั่งสองสามเฮือก ก้มมองถังน้ำสีแดงที่เปียกโชก
"เฮ้อ! น้องสุ่ยเซียนคงจะไม่โกรธหรอกมั้ง?"
เขาแขวนถังน้ำไว้ที่แฮนด์จักรยาน แล้วปั่นกลับไปด้วยความกระวนกระวายใจ
เนื่องจากในถังมีของบรรจุอยู่ ความเร็วของเขาจึงลดลงไปมาก
ลู่เฟยทั้งสามคนถึงได้เดินออกมาจากที่ซ่อน
พวกเขาซ่อนตัวไม่ได้มิดชิดอะไรนัก เพียงแต่ต้าส่ามัวแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องของตัวเอง จนไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจเรื่องอื่น
"เถ้าแก่ พวกเราไม่ได้ตาฝาดหรอก ของที่เขางมขึ้นมาก็คือกระดูกคนตาย!" ในดวงตาของหู่จึเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงอย่างหนัก "แต่กระดูกคนตาย มันจะขยับไปมาเหมือนปลาได้ยังไง?"
"จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ ก็ต้องเป็นของสกปรกน่ะสิ!" จิงเจี้ยนเอ่ย
"ฉันไม่รู้หรือไงว่านั่นคือของสกปรก? ประเด็นก็คือ มันเป็นของสกปรกอะไรล่ะ? นายรู้เหรอ?" หู่จึมองบนวงใหญ่
"ฉันไม่รู้หรอก!"
"นายไม่รู้แล้วยังจะทำเสียงดังอีก?"
"ทำไมฉันจะเสียงดังไม่ได้ล่ะ?"
จิงเจี้ยนพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ หู่จึถึงกับพูดไม่ออก
"เอาล่ะๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว พวกนายรีบตามไป คอยจับตาดูต้าส่าไว้ให้ดี" ลู่เฟยมองดูคู่หูสุดป่วนสองคนนี้ แล้วโบกมือปัด
"ฉันจะลงไปดูในแม่น้ำหน่อย รอฉันสืบให้แน่ใจว่านั่นคืออะไร แล้วจะกลับไปสมทบกับพวกนาย"
พูดจบ เขาก็รีบสาวเท้าเดินไปที่แม่น้ำ
หู่จึเองก็อยากจะไปกับลู่เฟยด้วย เขาอยากจะรู้ใจแทบขาดว่ากระดูกคนตายที่ขยับได้มันคืออะไรกันแน่ แต่เถ้าแก่ก็ได้สั่งการไว้แล้ว
"เถ้าแก่ ถ้างั้นคุณก็ระวังตัวด้วยนะ"
เขาทำได้เพียงข่มความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไว้ แล้วปั่นจักรยานเช่าตามต้าส่าไปพร้อมกับจิงเจี้ยน
ลู่เฟยถอดรองเท้า พับขากางเกงขึ้นไปถึงหัวเข่า แล้วเดินเท้าเปล่าลงไปในแม่น้ำ
ทั้งๆ ที่เป็นช่วงอากาศร้อนจัด แต่น้ำที่นี่กลับเย็นยะเยือกเสียดกระดูก
เท้าจมลงไปในโคลนเลนที่อ่อนนุ่ม ลู่เฟยเดินทีละก้าว เข้าไปจุดที่ต้าส่าเคยลงมางมหาของ
เขาโค้งตัวลง มองดูในน้ำ
ในเวลานี้ท้องฟ้ามืดลงแล้ว น้ำในแม่น้ำขุ่นมัวและดำคล้ำเล็กน้อย สะท้อนเงาของเขาอย่างเลือนราง
น้ำเย็นยะเยือกพัดผ่านขาทั้งสองข้าง จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างลื่นไหลผ่านขาไป
"อะไรน่ะ?"
ลู่เฟยหรี่ตาลง พยายามเพ่งมอง
เงาดำที่สังเกตเห็นได้ยากหลายสายรวมตัวกันราวกับฝูงปลา ว่ายวนเวียนอยู่รอบตัวลู่เฟย จากนั้นก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้
ราวกับมือสีดำทมิฬขนาดใหญ่ คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของลู่เฟย
ลู่เฟยไม่ลุกลี้ลุกลนเลยแม้แต่น้อย
โคจรพลังเวท แล้วสลัดออกเบาๆ
ปุด!
ในน้ำมีฟองอากาศผุดขึ้นมา เงาดำแตกสลายไปในพริบตา
จากนั้น กระดูกสีขาวหม่นสองสามท่อนก็ลอยขึ้นมาเหนือน้ำ
"เป็นกระดูกคนตายจริงๆ ด้วย"
ลู่เฟยหยิบมันขึ้นมาถือไว้ พิจารณาดูครู่หนึ่ง ตามมาติดๆ ก็ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถือกระดูกมนุษย์กลับขึ้นฝั่ง
จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวกับแม่น้ำสายนี้
เป็นไปตามคาด
แม่น้ำสายนี้มีคนตายมาแล้วมากมาย
แถมยังล้วนเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยทั้งสิ้น
"ซากกระดูกที่แช่อยู่ในแม่น้ำรวมหยินมาแรมปี ได้รับการหล่อเลี้ยงจากไอหยิน จนกลายเป็นกระดูกหยินไปแล้ว"
กระดูกหยินเรียกได้ว่าเป็นสิ่งอัปมงคลชนิดหนึ่ง
คนที่ตายในแม่น้ำ ร่างกายเน่าเปื่อยเพราะถูกน้ำแช่จนเหลือเพียงกระดูกที่หลุดลุ่ย นานวันเข้า ความเคียดแค้นก็สิงสู่อยู่ในกระดูก ว่ายวนเวียนไปมาอยู่ในแม่น้ำ
พอมองจากที่ไกลๆ ก็ดูคล้ายกับฝูงปลา หลอกล่อให้คนหลงเชื่อ
คนที่ชอบตกปลาต้องระวังเป็นพิเศษ การพบเห็นฝูงปลาในแหล่งน้ำกลางป่าเขาลำเนาไพร อาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป
"แล้วทำไมแม่นางหอยขมนั่นถึงต้องกินของพรรค์นี้ด้วยล่ะ?"
ลู่เฟยโยนกระดูกกลับลงไปในแม่น้ำ สวมรองเท้า แล้วรีบเดินไปสมทบกับเพื่อนๆ
ท้องฟ้าใกล้จะมืดสนิทแล้ว
ต้าส่าหิ้วถังน้ำที่หนักอึ้งและเปียกโชก รีบวิ่งเข้าไปในตรอก แล้วกลับเข้าบ้านตัวเอง
ประตูหน้าต่างปิดสนิท
อาจารย์ม่อเอาหูแนบกำแพงเพื่อฟังดู
ข้างบ้านค่อนข้างเงียบ ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
เมื่อเห็นต้าส่ากลับเข้าบ้านไป หู่จึกับจิงเจี้ยนก็ยืนรอลู่เฟยอยู่ที่โถงทางเดินด้วยความร้อนใจ
โชคดีที่ห่างกันแค่ประมาณสิบนาที ลู่เฟยก็กลับมาถึง
"ต้าส่าล่ะ?"
"เข้าบ้านไปแล้ว"
"เถ้าแก่ ตกลงกระดูกคนตายนั่นมัน..."
"ไปที่บ้านต้าส่าก่อน!"
ลู่เฟยพูดแบบนั้น แต่ที่เดินเข้าไปกลับเป็นบ้านของอาจารย์ม่อ จากนั้นก็เดินไปที่ระเบียง
ระเบียงบ้านของอาจารย์ม่อกับระเบียงบ้านของต้าส่าเชื่อมติดกัน มีเพียงกำแพงกั้นอยู่ตรงกลางเท่านั้น
"อาจารย์ม่อ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่แม่นางหอยขมกำลังกินอาหารพอดี ถ้าปีนข้ามระเบียงไป ก็จะสามารถมองเห็นสถานการณ์ในบ้านของต้าส่าได้"
ลู่เฟยหันไปมองอาจารย์ม่อ เพื่อขอความเห็นจากเขา
ถึงยังไงนี่ก็คือบ้านของอาจารย์ม่อ
อาจารย์ม่อมองไปรอบๆ ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ไม่น่าจะมีใครสังเกตเห็น
"พวกนายก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน"
"วางใจเถอะ"
แค่ชั้นสี่เท่านั้น ไม่ถือว่าอันตรายเท่าไหร่นัก ลู่เฟยทั้งสามคนปีนข้ามกำแพงไปที่ระเบียงบ้านของต้าส่าอย่างคล่องแคล่ว
แสงไฟสลัวๆ ลอดผ่านช่องประตู หน้าต่างถูกบดบังด้วยผ้าม่านหนาทึบ
แต่นี่ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับพวกเขาเลย
หู่จึหยิบลวดเส้นเล็กๆ ออกมา แหย่เข้าไปในร่องหน้าต่าง แล้วเขี่ยผ้าม่านออกไปด้านข้างเล็กน้อย ทำให้มีช่องว่างเปิดออก
เมื่อมองผ่านช่องว่างนี้ พวกเขาก็พอมองเห็นสถานการณ์ภายในบ้านได้ลางๆ
ลู่เฟยนั่งยองๆ อยู่ล่างสุด เอาตาแนบชิดกระจก
ด้านบนถัดไปก็คือหัวของจิงเจี้ยนและหู่จึตามลำดับ
ท่าทางแบบนี้ทำให้กินแรงมาก แต่ทั้งสองคนก็ไม่ยอมละสายตาไป อยากจะรู้ให้ได้ว่าแม่นางหอยขมหน้าตาเป็นยังไงกันแน่
ในบ้านยังคงชื้นแฉะและมืดสลัวเช่นเดิม
โคมไฟตั้งโต๊ะส่องแสงสว่างอ่อนๆ ออกมา
มุ้งหนาทึบคลุมเตียงเอาไว้ทั้งหลัง ต้าส่าหิ้วถังน้ำยืนอยู่ข้างเตียง ราวกับเด็กที่สอบตก ดูลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูก
บนเตียงมีตู้ปลาขนาดใหญ่วางอยู่ใบหนึ่ง
ที่ก้นตู้ปลา มีเงาดำเงาหนึ่งหมอบอยู่
มองผ่านมุ้งหนาทึบ ทัศนวิสัยจึงเลือนรางเกินไป ถึงแม้ลู่เฟยทั้งสามคนที่อยู่นอกหน้าต่างจะพยายามหรี่ตาเพ่งมองแล้ว แต่ก็ยังมองเห็นไม่ชัดอยู่ดี
"น้องสุ่ยเซียน ฉันขอโทษนะ!"
ยังไม่ทันที่เงาดำในตู้ปลาจะตอบสนอง ต้าส่าก็ร้องไห้ออกมาก่อน