บทที่ 366 กลิ่นหอมของเนื้อยามเที่ยงคืน

"เป็นเพราะฉันไม่ได้เรื่องเอง!"
"ฉันหาปลามาได้แค่หกตัว ไม่พอให้เธอกิน ฉันมันไม่ได้เรื่องจริงๆ! ฉันขอโทษนะ..."
ต้าส่าร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด
จ๋อม
เสียงน้ำสาดกระเซ็นเบาๆ ดังขึ้นในห้องที่มืดสลัว
เงาดำในตู้ปลามีปฏิกิริยาตอบสนอง ค่อยๆ ลอยขึ้นมาด้านบน
ลู่เฟยทั้งสามคนที่อยู่นอกหน้าต่างเบิกตาโพลงไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
"ขอโทษนะ น้องสุ่ยเซียน ฉันมันไม่ได้เรื่องจริงๆ!"
ต้าส่ามองเข้าไปในมุ้งด้วยสีหน้าสำนึกผิด วางถังน้ำไว้ที่หน้าเตียง
ในตู้ปลาราวกับมีหัวที่เปียกโชกโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา จ้องมองต้าส่าอย่างอ่อนโยน
ใต้หัวนั้น คือเงาดำก้อนกลมขนาดใหญ่ รูปร่างหน้าตาดูคล้ายกับเปลือกหอยขมจริงๆ เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าหลายเท่าตัว

"พี่ชายคนโง่ ร้องไห้ทำไมล่ะ?"
เสียงผู้หญิงที่นุ่มนวลและกังวานใสราวกับกระดิ่งเงิน ดังออกมาจากในมุ้งหนาทึบ
"อย่าพูดคำว่าขอโทษเลย พี่พยายามมากแล้วนะ"
น้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและให้อภัย ไม่มีการตำหนิติเตียนใดๆ เลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงไพเราะน่าฟังราวกับเสียงจากสวรรค์
หู่จึกับจิงเจี้ยนลอบกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ลำพังแค่ได้ยินเสียง ก็เพียงพอที่จะทำให้จินตนาการเตลิดไปไกลแล้ว ว่าผู้หญิงข้างในนั้นจะงดงามสักเพียงใด?
แม้แต่ลู่เฟยก็ยังรู้สึก ว่าตัวเองไม่เคยได้ยินเสียงที่ไพเราะขนาดนี้มาก่อน
"แต่ปลาหกตัวมันไม่พอให้เธอกินอิ่มนี่นา"

ต้าส่าเช็ดน้ำตา ทันทีที่เสียงผู้หญิงอันแสนไพเราะดังขึ้น บนใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงความหลงใหล
"ไม่เป็นไรหรอก! ความดีที่พี่มีให้ฉัน ฉันจดจำไว้ในใจเสมอ รีบเอามาให้ฉันเถอะ ฉันหิวแล้วล่ะ"
ในน้ำเสียงที่อ่อนโยนของผู้หญิง แฝงไว้ด้วยความร้อนรนเล็กน้อย
"ได้! ได้สิ! จะปล่อยให้น้องสุ่ยเซียนหิวไม่ได้เด็ดขาด!"
ต้าส่ารีบร้อนเลิกมุ้งที่หนาทึบขึ้น หิ้วถังน้ำขึ้นไปบนเตียง แล้วเทกระดูกคนตายทั้งหมดลงไปในตู้ปลา
"น้องสุ่ยเซียน รีบกินสิ"
"ขอบคุณนะ พี่ชายคนโง่ พี่ดีกับฉันที่สุดเลย!"
หัวผู้หญิงที่เปียกโชกหัวนั้นราวกับจะส่งยิ้มหวานให้กับต้าส่า จากนั้นก็ลื่นไหลกลับลงไปในตู้ปลา

ตามมาติดๆ
ในตู้ปลาก็มีเสียงเคี้ยวที่ชวนให้ขนลุกซู่ดังขึ้นมา
กร้วม! กร้วม!
ขนบนตัวของทั้งสามคนที่อยู่นอกหน้าต่างลุกชันขึ้นมาพร้อมกัน
แต่บนใบหน้าของต้าส่ากลับเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เบิกบานและพึงพอใจ ราวกับว่าการได้รับใช้น้องสุ่ยเซียนของเขา เป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างหาที่สุดไม่ได้
แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง
ในตู้ปลาก็มีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้น
หัวใจของต้าส่าบีบรัดขึ้นมาทันที รีบเอ่ยถามอย่างร้อนรน "น้องสุ่ยเซียน เธอกินไม่อิ่มใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรหรอก พี่ชายคนโง่" น้ำเสียงของผู้หญิงยังคงไม่มีการตำหนิติเตียนใดๆ แถมยังแฝงไปด้วยความยั่วยวนที่ชวนให้ใจสั่น "วันนี้พี่เหนื่อยมามากแล้ว รีบนอนพักผ่อนเถอะนะ ให้ฉันได้ปรนนิบัติพี่ดีๆ เถอะนะ"
เดิมทีต้าส่ายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่พอได้ยินคำว่านอนพักผ่อน ก็เก็บอาการไว้ไม่อยู่ทันที รีบร้อนถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แล้วลงไปนอนอยู่ข้างตู้ปลา
"นอนเถอะนะ" ผู้หญิงเอ่ยอย่างอ่อนโยน
"น้องสุ่ยเซียน ฉันชอบเธอจังเลย..."
ต้าส่านอนเปลือยกายกอดตู้ปลาที่เย็นเฉียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล
ทั้งสามคนที่อยู่นอกหน้าต่างต่างก็รู้สึกว่าภาพนี้มันช่างบาดตาบาดใจเหลือเกิน โชคดีที่มีมุ้งบังเอาไว้ ก็เลยมองเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก
พวกเขารู้สึกทั้งอยากรู้อยากเห็นและคาดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
ไม่ใช่ว่าอยากจะดูฉากรักเร่าร้อนอะไรหรอกนะ แต่แค่อยากจะรู้ว่า แม่นางหอยขมคนนั้นจะปีนออกมาเสพสมกับต้าส่าจริงๆ หรือเปล่า?