บทที่ 367 ลุ่มหลงไม่ลืมหูลืมตา

ลู่เฟยทั้งสามคนล้อมต้าส่าไว้ตรงกลาง
ต้าส่ากอดถังน้ำไว้ ร่างกายที่ผอมแห้งหดตัวเป็นก้อน มองดูทั้งสามคนด้วยความหวาดกลัว
เมื่อเทียบกับเมื่อวาน ดูเหมือนเขาจะผอมลงไปอีก ซีดเซียวลงกว่าเดิม
"พวกนายจะทำอะไรน่ะ?"
"อย่ามาขวางทางฉัน ถอยไปนะ! ฉันยังมีธุระต้องทำ!"
ต้าส่าออกแรงผลักทั้งสามคน แต่กลับถูกหู่จึใช้กระบวนท่าจับกุม ล็อกแขนไพล่หลังไว้
"ไอ้โง่ต้าส่า รีบตื่นได้แล้ว!"
"ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!" ต้าส่ามองดูดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ตกดิน ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต
ทว่ามือของหู่จึราวกับคีมเหล็กอันไร้ความปรานี ควบคุมเขาไว้แน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด
"พวกนายจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ!"
ต้าส่าถลึงตามองทั้งสามคนด้วยความร้อนรน ดวงตาทั้งสองข้างแทบจะพ่นไฟออกมา
"ไอ้โง่ต้าส่า พวกเรากำลังช่วยนายอยู่นะ!" จิงเจี้ยนพูดเสียงดัง "น้องสุ่ยเซียนของนายเป็นสิ่งอัปมงคล จะเอาชีวิตนายนะ! นายอย่าไปที่แม่น้ำเลย มันมีแต่ของสกปรก!"
"เหลวไหล!"
ต้าส่าแผดเสียงแหลมปรี๊ด ถลึงตาใส่จิงเจี้ยนด้วยความโกรธเกรี้ยว
"น้องสุ่ยเซียนดีที่สุด! เธอเป็นคนที่ดีที่สุดกับฉันบนโลกใบนี้ เธอไม่มีทางทำร้ายฉันหรอก!"
"พวกนายมาพูดจาให้ร้ายเธอ พวกนายมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"
"ฉันรู้แล้ว! พวกนายจงใจใช่ไหม!"
ต้าส่าราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง น้ำเสียงก็สูงปรี๊ดขึ้นมากะทันหัน
"อย่าคิดนะว่าฉันหลอกง่าย!"
"เมื่อวานพวกนายไปที่บ้านฉัน คิดจะแอบดูน้องสุ่ยเซียนใช่ไหม?"
"คิดจะแย่งน้องสุ่ยเซียนไปเหรอ ฝันไปเถอะ!"
"น้องสุ่ยเซียนเคยบอกตั้งนานแล้ว ว่าขอแค่เป็นผู้ชายก็ล้วนแต่คิดไม่ซื่อกับเธอทั้งนั้น! เธอชอบฉันคนเดียว!"
ทุกคนพากันเงียบไปชั่วขณะ
จิงเจี้ยนเอ่ย "นายก็เป็นผู้ชายเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?"
ต้าส่าชะงักไป พยายามแก้ตัวอย่างหนัก "ฉันไม่เหมือนกัน! ฉันรักน้องสุ่ยเซียนด้วยใจจริง ไม่เหมือนพวกนาย ที่คิดจะเห็นเธอเป็นแค่ของเล่น!"

ของเล่นเหรอ?
ลู่เฟยรู้สึกว่าการใช้คำนี้มันค่อนข้างแปลกและลึกซึ้ง
คนอย่างต้าส่าคิดคำพูดแบบนี้เองไม่ได้หรอก น่าจะเป็นแม่นางหอยขมที่เคยพูดถึงตอนที่กำลังหลอกล่อเขา
"ถูกทำให้ลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ ด้วย! เถ้าแก่ พวกเรายังจะต้องไปพูดจาไร้สาระกับเขาอีกเหรอ? ไม่สู้ลงมือจัดการเลยดีกว่าไหม!" หู่จึส่ายหน้า หมดความอดทน
"ลองดูก่อนแล้วกัน"
ลู่เฟยโคจรพลังเวทไปที่มือ แล้วตบฉาดลงไปบนหน้าผากของต้าส่า
ร่างกายของต้าส่าสั่นสะท้านอย่างแรง ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็หยุดลง ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาอีกครั้ง ท่าทางดูมึนงง
นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบคว้าถังน้ำขึ้นมา
"น้องสุ่ยเซียนหิวแล้ว ฉันต้องรีบไปจับปลา!"
พูดจบ ก็รีบร้อนจะพุ่งตัวลงไปในแม่น้ำ
หู่จึดึงเขาไว้ได้ทัน
"เถ้าแก่ ทำไมเขายังไม่ตื่นอีกล่ะ?"
ลู่เฟยลองอีกครั้ง ต้าส่าก็ยังคงโวยวายจะไปจับปลาให้ได้
นี่มันเริ่มจะแปลกประหลาดแล้วสิ!
ปกติแล้ว คนที่ถูกสิ่งอัปมงคลทำให้ลุ่มหลงจนสติเลอะเลือน ขอแค่ใช้พลังเวทตบที่หน้าผาก ก็จะทำให้ได้สติกลับมา
หรือว่าต้าส่าจะไม่ได้ถูกหลอกให้ลุ่มหลง แต่เป็นอย่างที่เขาพูด ว่าเขารักแม่นางหอยขมด้วยใจจริง?
แต่คนเราจะไปตกหลุมรักสิ่งอัปมงคลได้เหรอ?
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา ทุกคนต่างก็ไม่มีประสบการณ์ด้านความรัก จึงพากันมึนงงไปชั่วขณะ
หรือว่า แม่นางหอยขมใช้วิธีอื่นในการทำให้ต้าส่าลุ่มหลง?
"ปล่อยฉันนะ! พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว ถ้าไม่รีบไปจับปลาจะไปไม่ทันแล้วนะ..."
มองดูท่าทางที่ร้อนรนดั่งไฟลนของต้าส่า ลู่เฟยพลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้นในใจ จึงโบกมือให้หู่จึ
"ปล่อยให้เขาไปจับ"
"เอ๊ะ? จะไม่สนใจเขาแล้วเหรอ?" หู่จึไม่เข้าใจ
"ให้เขาไปดูเอง ว่าของที่ตัวเองจับได้คืออะไร"
"เป็นความคิดที่ดี!"
หู่จึตาลุกวาว ปล่อยมือ
ต้าส่ารีบกอดถังน้ำ วิ่งโซซัดโซเซลงไปในแม่น้ำทันที
เขากัดนิ้วตัวเองจนแตกอีกครั้ง เพื่อดึงดูดกระดูกหยินที่เหมือนกับปลา กว่าจะจับได้ตัวหนึ่ง ก็รีบเอาใส่ถังน้ำด้วยความดีใจ แล้วก็ไปจับตัวต่อไป
"วันนี้ต้องได้เก้าตัว เก้าตัวน้องสุ่ยเซียนถึงจะกินอิ่ม จะปล่อยให้น้องสุ่ยเซียนต้องทนหิวอีกไม่ได้แล้ว!"
พระอาทิตย์ตกดินแล้ว
ต้าส่าจับ "ปลา" ได้แค่สามตัว
เขาหิ้วถังน้ำกลับขึ้นฝั่งด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง
"ได้แค่สามตัว น้องสุ่ยเซียนต้องทนหิวอีกแล้ว... ฉันมันไม่ได้เรื่องเลย!"
เขาเงยหน้าขึ้น ถลึงตาใส่ลู่เฟยทั้งสามคนด้วยความโกรธแค้น
"โทษพวกนายหมดเลย!"
"น้องสุ่ยเซียนมีความแค้นอะไรกับพวกนาย! ทำไมพวกนายต้องมาทำร้ายเธอด้วย..."
หู่จึอารมณ์ร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมา ยกเท้าถีบถังน้ำจนคว่ำ
"แม่งเอ๊ย ใครทำร้ายใครกันแน่! นายเบิกตาดูให้ดีๆ ซิ ว่าของที่นายจับมันใช่ปลาหรือเปล่า?"
"นายจะทำอะไร?"
ต้าส่าโกรธจนเต้นเร่าๆ แต่ก็ไม่มีเวลาไปต่อล้อต่อเถียงกับหู่จึ รีบเข้าไปเก็บปลา แต่มือที่ยื่นออกไปกลับชะงักค้างไปกะทันหัน
บนพื้นที่มีแต่น้ำเจิ่งนอง มีเพียงกระดูกคนตายสีขาวซีดตกอยู่สองสามท่อนเท่านั้น
"ปลา! ปลาของฉันล่ะ?"
รูม่านตาสั่นระริก เขาหิ้วถังน้ำ มองหาไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนกลนลาน
"ตื่นได้แล้ว! ของที่น้องสุ่ยเซียนของนายกิน ก็คือกระดูกคนตายพวกนี้นี่แหละ! มันจะเป็นคนปกติได้ยังไง มันเป็นปีศาจชัดๆ!" จิงเจี้ยนพยายามเกลี้ยกล่อม
"ปีศาจเหรอ?"
สีหน้าของต้าส่าซีดเผือดลงทันที ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นน้ำเจิ่งนอง
"น้องสุ่ยเซียนดีขนาดนั้น จะเป็นปีศาจไปได้ยังไง..."
ลู่เฟยมองดูเขา แล้วถามกลับ "นายอยู่กับเธอทุกวัน เธอหน้าตาเป็นยังไง นายน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?"
"เธอหน้าตา..."
ต้าส่าอ้าปากค้าง สีหน้าดูสับสนซับซ้อน อึ้งไปพักใหญ่ จู่ๆ มือทั้งสองข้างก็กำแน่น
"ถึงเธอจะเป็นปีศาจแล้วมันจะทำไมล่ะ? เธอดีกับฉัน ฉันก็จะดีกับเธอ!"
หู่จึถึงกับตกตะลึง "ปีศาจนั่นให้แกกินยาเสน่ห์อะไรเข้าไปเนี่ย? ขนาดนี้แกก็ยังรับได้อีกเหรอ!"
"ฉันพอใจ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกแกด้วย?" ต้าส่าตวาดลั่น
"ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ม่อเอ่ยปากล่ะก็ ใครจะไปอยากยุ่งเรื่องพรรค์นี้ของแก!" หู่จึมองบน
พอคิดถึงน้ำเสียงที่ใสแจ๋วและไพเราะเพราะพริ้งราวกับเสียงสวรรค์ เขาก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก หรือว่าแม่นางหอยขมจะสวยงดงามราวกับเทพธิดาจริงๆ?
ลำพังแค่เก็บไว้ในบ้าน มองดูเฉยๆ ก็สามารถทำให้คนหลงใหลจนหัวปักหัวปำได้เลยเชียวเหรอ?
จู่ๆ ลู่เฟยก็คิดอะไรขึ้นมาได้ "จริงสิ หู่จึ ลองดูซิว่าบนตัวเขามีบาดแผลอะไรไหม"
หู่จึเลิกเสื้อของต้าส่าขึ้น ถกขากางเกงขึ้น ขาดแค่ถอดกางเกงในออกเท่านั้นเอง
ทว่า
บนตัวต้าส่าสะอาดสะอ้าน นอกจากจะผอมไปหน่อย ก็ไม่มีบาดแผลอะไรเลย
ทุกคนต่างก็อึ้งไปเล็กน้อย
ในเมื่อเนื้อที่เขากินไม่ใช่เนื้อบนตัวของตัวเอง แล้วตกลงเนื้อที่เขากินคืออะไรกันแน่?
หรือว่าพวกเขาจะเข้าใจผิดไปเอง ต้าส่าอาจจะกินเนื้อที่เก็บตุนไว้ในบ้านจริงๆ?
"บนโลกใบนี้มีแค่น้องสุ่ยเซียนคนเดียวที่ดีกับฉัน! ไม่ว่าเธอจะเป็นผี หรือเป็นปีศาจ ฉันก็ชอบเธอ! จะทำดีกับเธอตลอดไป!"
ต้าส่าออกแรงผลักหู่จึออกไป สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นจากพื้น ฝืนข่มความกลัวเก็บกระดูกคนตายทั้งสามท่อนขึ้นมา แล้วใส่ลงไปในถังน้ำอย่างระมัดระวัง
"เรื่องของฉันไม่ต้องให้ลุงม่อมายุ่ง และยิ่งไม่ต้องให้พวกนายมายุ่ง! ถ้าพวกนายยังตามฉันมาอีก ฉันจะสู้ตายกับพวกนายแน่!"
ในดวงตาของเขาเผยให้เห็นความดุร้าย พูดจบก็ขึ้นคร่อมจักรยาน แล้วปั่นจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
"เป็นไอ้โง่จริงๆ แยกแยะดีชั่วไม่ออกหรือไงเนี่ย!" หู่จึหงุดหงิดมาก
จิงเจี้ยนกลับทำหน้าครุ่นคิด "ถ้าแม่นางหอยขมคนนั้นไม่ได้ทำร้ายใคร แถมเขายังเต็มใจเอง พวกเราทำแบบนี้มันก็เหมือนจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของชาวบ้านเกินไปหน่อยนะ"
ลู่เฟยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
"สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่เคยข้องแวะกับงูสาวแสนสวย มุมมองช่างแตกต่างจริงๆ!"