บทที่ 368 หญิงสาวในแจกัน

"งูสาวแสนสวยอะไรกัน?"
หู่จึถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เรื่องนี้พี่จิงน่าจะรู้ดีที่สุดนะ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองจิงเจี้ยน
ใบหน้าของจิงเจี้ยนแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา
"ฉะ... ฉันไม่รู้ อย่ามาถามฉันนะ!"
"หน้าแดงขนาดนี้ ต้องมีลับลมคมนัยแน่ๆ!" หู่จึคว้าคอจิงเจี้ยนมากอด แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "สารภาพมาตามตรงเลยนะ นายกับงูสาวแสนสวยนั่นมีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่?"
"ไม่มีความสัมพันธ์อะไรทั้งนั้นแหละ นายอย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ! ต้าส่าเดินไปไกลแล้ว พวกนายยังไม่รีบตามไปอีก?"
จิงเจี้ยนผลักหู่จึออกไป แล้วรีบร้อนขึ้นคร่อมจักรยานสาธารณะ
"คนแซ่จิง นายจะรีบหนีไปไหน? ถ้านายพูดไม่รู้เรื่องล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยนายไปแน่"
หู่จึขึ้นคร่อมจักรยานปั่นตามไปติดๆ
เมื่อมองดูคู่หูสุดป่วนสองคนนี้ ลู่เฟยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาขึ้นปั่นจักรยานตามไปช้าๆ
เมื่อนึกถึงงูสาวแสนสวย ลู่เฟยก็เกิดความคิดใหม่ขึ้นมา
บางที อาจจะไม่ใช่สิ่งอัปมงคลทุกตนที่จะทำร้ายผู้คนเสมอไป
ตรอกเก่าในเขตเมือง
ต้าส่าทิ้งจักรยานลงพื้น หิ้วถังน้ำรีบวิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว
"เถ้าแก่ลู่ ต้าส่าทำไมถึงยัง..."
อาจารย์ม่อที่รอคอยอยู่ที่บ้านอย่างร้อนรนมาตลอด เมื่อเห็นภาพนี้ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบเอ่ยถามลู่เฟยซ้ำๆ
"ตอนนี้ต้าส่ามีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดี เขารู้ว่าแม่นางหอยขมเป็นปีศาจครับ" ลู่เฟยตอบกลับ
"มีสติงั้นเหรอ?" อาจารย์ม่อขมวดคิ้วที่ขาวโพลน ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นปีศาจ แต่ก็ยังยอมลุ่มหลง นี่มันมีสติประสาอะไรกัน?"
"เถ้าแก่ลู่ สมองของต้าส่าไม่ค่อยจะดีนัก พวกคุณจะไปฟังเขาได้ยังไง? จะปล่อยให้เขาไปยุ่งเกี่ยวกับปีศาจนั่นอีกไม่ได้แล้วนะ!"
ลู่เฟยทั้งสามคนสบตากัน
"อาจารย์ม่อครับ ตอนที่คนเราถูกสิ่งอัปมงคลทำให้ลุ่มหลงจนสติเลอะเลือน พวกเราสามารถยื่นมือเข้าไปแทรกแซงได้ เพราะในสภาวะนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ถือว่าเป็นการถูกบังคับ"
ลู่เฟยอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แต่ต้าส่ารู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร เขาเต็มใจที่จะเลี้ยงดูสิ่งอัปมงคลตนนั้นเอง โตๆ กันแล้ว แถมพวกเราก็ไม่ใช่ญาติพี่น้องกัน จะไปบังคับขัดขวางเขาก็คงไม่ได้หรอกครับ"
ลู่เฟยเชื่อมั่นว่า ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ การจะจัดการกับแม่นางหอยขมคนนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย
แต่วิธีการมันทำแบบนั้นไม่ได้
ไม่อย่างนั้น ที่ไหนมีของอัปมงคล เขาก็คงตามไปแย่งชิงได้หมดน่ะสิ
"ขอโทษทีนะเถ้าแก่ลู่ ฉันเสียมารยาทไปหน่อย!" อาจารย์ม่อตระหนักได้ว่าน้ำเสียงของตัวเองรุนแรงเกินไป จึงรีบกล่าวขอโทษ "ฉันก็แค่เป็นห่วงเจ้าหมอนั่น ร้อนใจไปหน่อยก็เลยพูดจาไม่คิด"
"เพราะเป็นห่วงก็เลยร้อนใจ ไม่เป็นไรหรอกครับ" ลู่เฟยย่อมไม่ถือสาอยู่แล้ว "แต่การที่ต้าส่าปกป้องสิ่งอัปมงคลนั่นขนาดนี้ บางทีสิ่งอัปมงคลอาจจะทำดีกับเขาจริงๆ ก็ได้นะ"
"คนกับผีอยู่คนละภพภูมิกัน จะมีสิ่งอัปมงคลที่ไม่ทำร้ายคนได้ยังไง? อย่างน้อยตั้งแต่ฉันเกิดมาจนป่านนี้ก็ยังไม่เคยเห็นเลย ขืนรอจนเขาหมดลมหายใจ ถึงตอนนั้นจะมาเสียใจมันก็สายไปแล้ว!"
อาจารย์ม่อส่ายหน้าอย่างแรง แล้วลุกขึ้นยืน
"ไม่ได้ ฉันต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง!"
"ต่อให้ฉันจะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนชอบแส่เรื่องชาวบ้านและไร้มนุษยธรรม ฉันก็ยอมทนดูเขาถูกสิ่งอัปมงคลทำร้ายไม่ได้หรอก"
พูดจบ
เขาก็หยิบดาบไม้ท้อลงมาจากชั้นวาง แล้วเดินไปเคาะประตูบ้านของต้าส่า
ต้าส่าไม่ยอมเปิด เขาก็เอาแต่เคาะอยู่อย่างนั้น
ปังๆๆ เสียงเคาะประตูดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่มืดสลัว
เสียงดังหนวกหูมาก
"ลุงม่อ ตกลงลุงจะเอายังไงกันแน่?"
ในที่สุดต้าส่าก็เปิดประตู บนใบหน้าที่ซูบผอมเต็มไปด้วยความโกรธ
"ฉันเคยรับปากพ่อแม่นายไว้ว่าจะคอยดูแลนาย ฉันก็ต้องรักษาสัญญา!" อาจารย์ม่อไม่ฟังอีร้าค่าอีรม ถือดาบเบียดประตูเข้าไป บุกเข้าไปในบ้าน มุ่งตรงไปยังห้องนอนทันที
"ลุงม่อ หยุดนะ!"
ต้าส่าร้องเสียงหลง รีบวิ่งตามไป ยื่นมือขวางหน้าประตูที่เปียกชุ่มเอาไว้
"ไอ้โง่ หลีกไป!" อาจารย์ม่อสะบัดมืออย่างแรง
"ไม่ได้! ฉันไม่อนุญาตให้ลุงทำร้ายน้องสุ่ยเซียน!" ต้าส่าแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น "คนแซ่ม่อ ลุงมีสิทธิ์อะไรมาแส่เรื่องของฉัน? พ่อแม่ฉันก็ตายไปหมดแล้ว ฉันไม่ต้องการให้ใครมาสั่งสอนทั้งนั้น!"
ทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา
ลู่เฟยทั้งสามคนฉวยโอกาสนี้วิ่งเข้าไปในบ้าน
ต้าส่าเฝ้าหน้าประตูไว้แน่น ร่างกายเกร็งไปหมด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก
"ไอ้โง่เอ๊ย ทำไมนายถึงได้เลอะเลือนขนาดนี้? สิ่งอัปมงคลนั่นไม่ช้าก็เร็วจะต้องเอาชีวิตนายแน่!" อาจารย์ม่อโกรธจนกระทืบเท้า
"ฉันไม่สน! บนโลกใบนี้มีแค่น้องสุ่ยเซียนคนเดียวที่ดีกับฉัน ต่อให้เธอต้องการชีวิตฉัน ฉันก็จะให้! พวกนายไสหัวออกไปให้หมด ฉันไม่ต้องการให้พวกนายมายุ่ง!"
ต้าส่าราวกับคนบ้าคลั่ง พยายามผลักอาจารย์ม่ออย่างสุดชีวิต
อาจารย์ม่อแก่ชราแล้ว จะไปมีเรี่ยวแรงสู้เขาได้อย่างไร? ถูกผลักจนเซถลาไปสองสามก้าว เกือบจะล้มลง โชคดีที่จิงเจี้ยนตาไว รีบเข้าไปประคองเขาไว้ได้ทัน
"ไอ้โง่ ไม่ว่ายังไงอาจารย์ม่อก็เป็นผู้อาวุโสนะ! เขาหวังดีกับนาย ทำไมนายถึงต้องผลักเขาด้วยล่ะ!" จิงเจี้ยนตะโกนใส่ต้าส่าด้วยความไม่พอใจ
"ฉันไม่ต้องการให้พวกนายมาเสแสร้งทำเป็นคนดี! ไสหัวไปให้หมด! ไสหัวออกไป!"
ต้าส่าไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น ดวงตาแดงก่ำ ชูหมัดตะโกนลั่น
"ไอ้โง่คนนี้ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเลยหรือไง?" หู่จึอารมณ์ร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมา ถูหมัดไปมาเดินตรงเข้าไปหาต้าส่า
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ต้าส่าก็ยังคงกอดประตูไว้แน่น ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้
"อย่าเอาเรื่องเขาเลย! ขอร้องล่ะ อย่าเอาเรื่องเขาเลย!"
ในตอนนั้นเอง
ภายในห้องนอนก็มีเสียงผู้หญิงร้องตะโกนด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงดังขึ้นมา
เป็นแม่นางหอยขมนั่นเอง!
"ต้าส่าเป็นคนดี เขาเห็นฉันน่าสงสารก็เลยเก็บฉันมาเลี้ยง... เป็นความผิดของฉันเอง พวกคุณอย่าไปเอาเรื่องเขาเลยนะ"
"พี่ชายคนโง่ ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ"
"น้องสุ่ยเซียน ไม่เอานะ!" ต้าส่าส่ายหน้าไปมาอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ที่หน้าประตู "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด! นี่คือบ้านฉัน ใครก็ไล่เธอไปไม่ได้ทั้งนั้น!"
"พี่ชายคนโง่ ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้พี่ ฉันไม่อยากทำร้ายพี่นะ"
ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเบาๆ
"น้องสุ่ยเซียน เธออย่าร้องไห้สิ! เป็นเพราะฉันไม่ได้เรื่องเอง ทำให้เธอต้องมาทนน้อยเนื้อต่ำใจ!" พอได้ยินอีกฝ่ายร้องไห้ ต้าส่าก็รีบร้อนเปิดประตู แล้วโผเข้าไปที่ข้างเตียง
"ไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก! คนอย่างฉันเดิมทีโลกใบนี้ก็ไม่ต้อนรับอยู่แล้ว... บางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาของฉันก็ได้... พี่ชายคนโง่ การได้มาเจอพี่ถือเป็นความโชคดีของฉันแล้ว ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพี่ ฉันมีความสุขมากเลยนะ"
"ไม่ ฉันไม่ต้องการให้เธอจากไป!"
ต้าส่าเลิกมุ้งที่หนาทึบออก แล้วกอดตู้ปลาไว้แน่น
ลู่เฟยรีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที
เมื่อแน่ใจแล้วว่าแม่นางหอยขมไม่ได้คิดจะทำร้ายคน พวกเขาก็ไม่ต้องไปก้าวก่ายเรื่องของชาวบ้านอีก และแน่นอนว่าไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นอะไรหรอกนะ
อีกสามคนก็ได้สติกลับมาเช่นกัน รีบเดินตามเข้าไปในห้อง
ในห้องที่ชื้นแฉะและหนาวเหน็บ ในที่สุดทุกคนก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของตู้ปลาเสียที
ข้างในมีน้ำอยู่เกินครึ่งตู้ แช่เงาดำกลุ่มใหญ่เอาไว้ก้อนหนึ่ง
"ขอร้องล่ะ อย่าเอาเรื่องต้าส่าเลยนะ"
พร้อมกับเสียงอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร เงาดำก้อนนั้นก็ขยับตัว ร่างกายค่อยๆ ลอยขึ้นมาด้านบน บนผิวน้ำที่เต็มไปด้วยเส้นผมสีดำขลับ มีใบหน้าที่เปียกโชกใบหนึ่งโผล่พ้นขึ้นมา
พอได้เห็นใบหน้านั้น ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน
มันเป็นใบหน้าที่ราวกับผลงานชิ้นเอกที่เจ้าแม่หนี่ว์วาบรรจงสลักเสลาขึ้นมา ทุกสัดส่วนบนใบหน้างดงามไร้ที่ติ
ผิวพรรณผุดผ่องดั่งไขมันเนย ดวงหน้างดงามดั่งภาพวาด
งดงามราวกับไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกับคนอื่นๆ
คำศัพท์ที่ใช้บรรยายความงามทั้งหมดบนโลกใบนี้ ล้วนหมองหม่นลงเมื่ออยู่ต่อหน้าใบหน้านี้
ภายในห้องเงียบกริบ
ราวกับว่า ทุกคนต่างก็จมดิ่งลงไปในความงดงามนี้
ลู่เฟยอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะได้สติกลับมา เลื่อนสายตาลงไปด้านล่าง ก็พบว่าใบหน้านั้นไม่มีร่างกาย
ภายใต้ลำคอที่เรียวยาวและเกลี้ยงเกลา ถูกสวมทับไว้ด้วยของที่มีลักษณะกลมๆ ชิ้นหนึ่ง
ในดวงตาของลู่เฟยแฝงความประหลาดใจ
ไม่ใช่เปลือกหอยขม
แต่เป็นแจกันที่แตกหักทรุดโทรมใบหนึ่ง