บทที่ 369 ใจสองดวงผูกพัน

ภายใต้ใบหน้าที่งดงามจนหาที่เปรียบไม่ได้นั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแจกันที่แตกหักทรุดโทรมใบหนึ่ง!
"หญิงสาวในแจกัน?"
ในดวงตาของลู่เฟยเต็มไปด้วยความตกตะลึง
นึกไม่ถึงเลยว่า แม่นางหอยขมคนนี้จะเป็นหญิงสาวในแจกัน!
คนอื่นๆ ทยอยได้สติกลับมาจากความงดงามของอีกฝ่าย สังเกตเห็นความแปลกประหลาดของร่างกายเธอ
แจกันใบนั้นเป็นรูปทรงรี มองแวบแรกก็ดูคล้ายกับเปลือกหอยขมขนาดยักษ์
หู่จึรีบเอ่ยถาม "เถ้าแก่ หญิงสาวในแจกันคืออะไร?"
"หญิงสาวในแจกันก็คือหญิงสาวในแจกันตามตำนานพื้นบ้านไงล่ะ" ลู่เฟยอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
หญิงสาวประเภทนี้ ตอนอายุได้ไม่กี่ขวบ ก็จะถูกคนตีแขนขาจนหัก แล้วยัดเข้าไปในแจกัน เหลือไว้เพียงหัวที่โผล่ออกมาด้านนอก
เหมือนกับดอกไม้ที่ปักอยู่ในแจกัน เพื่อให้ผู้คนได้เชยชม
ปกติแล้วหญิงสาวประเภทนี้มักจะมีรูปร่างหน้าตางดงามมาก
ไม่อย่างนั้น จะมีคุณค่าให้เชยชมได้ยังไง?
หญิงสาวในแจกันส่วนใหญ่มักจะเป็นของปลอม เป็นเพียงกลอุบายหลอกลวงที่คณะปาหี่ในสมัยก่อนใช้เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้คน มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่เป็นของจริง
ในสังคมยุคเก่า ผู้ชายเป็นใหญ่ ผู้หญิงเป็นเบี้ยล่าง
ผู้หญิงถูกมองว่าเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้ชาย จึงก่อให้เกิดผลผลิตอันโหดร้ายที่มองผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นแบบนี้ขึ้นมา
แต่ภาพตรงหน้า
สิ่งที่อยู่ในตู้ปลา เห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงสาวในแจกันของแท้
หญิงสาวในแจกันไม่สามารถกินอาหารได้ ทำได้เพียงพึ่งพายาเพื่อประทังชีวิต อายุขัยสั้นมาก ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานไปตลอดชีวิต ปกติแล้วมักจะตายตั้งแต่อยู่ในวัยแรกรุ่น
"มิน่าล่ะ เธอถึงบอกว่าผู้ชายคนอื่นมองเธอเป็นแค่ของเล่น!"
หลังจากลู่เฟยอธิบายจบ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
เมื่อทุกคนมองดูใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดานั้นอีกครั้ง ในใจก็รู้สึกสลดหดหู่ขึ้นมาทันที
"น่าสงสารเกินไปแล้ว! แบบนี้มันต่างอะไรกับมนุษย์สุกรกันล่ะ?" จิงเจี้ยนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
"ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย! หญิงสาวดีๆ แท้ๆ ทำให้คนพิการแล้วมันมีอะไรน่าเชยชมตรงไหน?" หู่จึกำหมัดแน่น
อาจารย์ม่อนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมแน่น ในดวงตาก็มีแววเวทนาสงสารวาบผ่าน
"ใช่ ฉันคือหญิงสาวในแจกัน"
หญิงสาวในแจกันที่อยู่ในตู้ปลาเผยให้เห็นรอยยิ้มอันน่าเวทนา
"ตั้งแต่ตอนหกขวบ ฉันก็ถูกเจ้านายเลี้ยงไว้ในแจกัน"
"ตอนแรก เจ้านายชอบดูฉันหัวเราะ ชอบฟังฉันพูด แต่ต่อมา พอเขาเบื่อฉันแล้ว เขาก็โยนฉันทิ้งลงไปในแม่น้ำ"
"ฉันไม่รู้ว่านอนหลับใหลอยู่ในแม่น้ำมานานกี่ปี ต้าส่าเป็นคนมาพบฉัน แล้วพาฉันกลับบ้าน"
"เขาเป็นคนดี เขามองฉันเป็นคน ไม่ใช่ของเล่น"
ในดวงตาของหญิงสาวในแจกันเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ดูงดงามและน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
"ฉันไม่คิดเลยว่าจะนำความเดือดร้อนมาให้เขา บางทีฉันก็ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก... พี่ชายคนโง่ โยนฉันกลับลงไปในแม่น้ำเถอะ บางทีที่นั่นอาจจะเป็นที่พำนักสุดท้ายของฉัน"
หยาดน้ำตาใสแจ๋วร่วงหล่นลงมาตามผิวพรรณที่ขาวผ่อง แม้แต่ตอนร้องไห้ก็ยังดูงดงามขนาดนั้น
แต่งดงามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูโหดร้ายมากเท่านั้น
"ไม่!"
ต้าส่ากอดตู้ปลาไว้แน่น ส่ายหน้าไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ฉันเคยบอกแล้วว่าจะดีกับเธอ ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขามาทำร้ายเธอเด็ดขาด! เธออย่าไปนะ!"
"พี่ชายคนโง่ พี่นี่โง่จริงๆ เลย..."
หญิงสาวในแจกันซบหัวลงบนไหล่ของต้าส่า
ทั้งสองคนกอดคอกันร้องไห้ ไม่ยอมพรากจากกัน
ท่าทางแบบนี้ ทำเอาพวกลู่เฟยดูเหมือนหลวงจีนฝาไห่ที่กำลังพรากสวี่เซียนกับไป๋ซู่เจินออกจากกันก็ไม่ปาน
"พวกเราทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า?" หู่จึเกาหัว
"นี่มันก็แค่กลอุบายที่สิ่งอัปมงคลใช้ล่อลวงจิตใจคนเท่านั้นแหละ ทุกคนอย่าไปหลงกลมันเด็ดขาดนะ!" อาจารย์ม่อกัดฟันกรอด ปั้นหน้าขรึมอย่างใจแข็ง
"ถึงจะน่าสงสารแค่ไหน นั่นก็เป็นเรื่องก่อนที่เธอจะตาย ตอนนี้เธอเป็นสิ่งอัปมงคลไปแล้ว!"
"ต้าส่า คนกับผีอยู่คนละภพภูมิกัน เก็บเธอไว้ในบ้าน ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเอาชีวิตนายแน่! นายรู้บ้างไหมว่าทุกคืนนายกำลังทำอะไรอยู่?"
"ฉันไม่สน! ฉันพอใจ!" ต้าส่าปกป้องหญิงสาวในแจกันด้วยความตึงเครียด "ถ้าลุงกล้าทำร้ายน้องสุ่ยเซียน ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ!"
"อย่าโทษต้าส่าเลยนะ!" หญิงสาวในแจกันรีบอ้อนวอน "ฉันออกจากแจกันไม่ได้ แต่อยากจะตอบแทนบุญคุณเขา ก็เลยไปสิงอยู่ในร่างเขาเพื่อซักผ้าทำกับข้าวให้ ถ้าการทำแบบนี้มันเป็นการทำร้ายเขา ถ้างั้นพวกคุณก็ฟันคอฉันตอนนี้เลยเถอะ ฉันจะไม่ถือโทษโกรธเคืองเลย!"
ซักผ้าทำกับข้าว นี่เรียกว่าการทำร้ายคนงั้นเหรอ?
อาจารย์ม่อถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะโต้แย้งยังไงไปชั่วขณะ
"อาจารย์ม่อ บางทีอาจจะเป็นพวกเราที่มีอคติเกินไป ไม่ใช่ว่าสิ่งอัปมงคลทุกตนจะต้องทำร้ายคนเสมอไปหรอก" จิงเจี้ยนเอ่ยด้วยความเห็นใจ
"นั่นสิ! เธออยู่ในแจกันขยับเขยื้อนไม่ได้ด้วยซ้ำ จะไปทำร้ายคนได้ยังไง?" หู่จึเอ่ยสนับสนุน "เถ้าแก่ คุณว่าไงล่ะ?"
"นั่นสิ หญิงสาวในแจกันออกจากแจกันไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะตายทันที แล้วจะทำร้ายคนได้ยังไงล่ะ?" ลู่เฟยทำหน้าครุ่นคิด จ้องมองหญิงสาวในแจกันแล้วเอ่ยถาม "ซักผ้าทำกับข้าวน่ะไม่มีปัญหา แต่เธอให้ต้าส่ากินอะไรล่ะ?"
ใช่แล้ว
นี่แหละคือประเด็นสำคัญ!
สายตาของทุกคน ล้วนจับจ้องไปที่หญิงสาวในแจกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"ก็แค่กับข้าวธรรมดาๆ ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ลองเข้าไปดูในห้องครัวก็รู้แล้ว" หญิงสาวในแจกันอธิบายเสียงเบาแฝงไปด้วยความน้อยใจเล็กน้อย
หู่จึอดใจรอไม่ไหว วิ่งนำเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้และตู้เย็นทั้งหมดออกดู แล้วตรวจสอบทีละอย่าง
ในช่องแช่แข็งของตู้เย็น มีเนื้อสัตว์เก็บไว้ไม่น้อย
"ที่แท้ก็มีเสบียงตุนไว้นี่เอง!"
น่าจะเป็นเนื้อที่ต้าส่าซื้อมาตุนไว้ทีเดียว ดูเหมือนว่าทุกคนจะคิดมากไปเอง
"พวกคุณเห็นแล้วใช่ไหม น้องสุ่ยเซียนไม่มีทางทำร้ายคนหรอก! เธอเป็นคนที่ดีกับฉันที่สุดในโลกนี้ ลุงม่อ ถ้าลุงหวังดีกับฉันจริงๆ ก็อย่าพรากพวกเราจากกันเลย!"
ในดวงตาของต้าส่าราวกับฉายแววตื่นรู้ในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ข้างนอกมีคนหัวเราะเยาะฉัน ดูถูกฉันตั้งเท่าไหร่ ลุงคิดว่าฉันไม่รู้จริงๆ เหรอ? พวกคุณล้วนเห็นฉันเป็นไอ้โง่ มีแค่น้องสุ่ยเซียนคนเดียวที่เห็นฉันเป็นผู้ชายคนหนึ่ง"
"ขอร้องล่ะ! ฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานหรอก ฉันก็แค่อยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างจำกัดนี้ครองรักกับต้าส่าเท่านั้น! แจกันใบนี้ก็คือกรงขังของฉัน จองจำฉันไว้ทุกภพทุกชาติ ฉันไม่มีปัญญาไปทำร้ายใครได้หรอก!" หญิงสาวในแจกันร้องไห้วิงวอน
น้ำเสียงโศกเศร้า น้ำตาไหลอาบแก้ม
ดูน่าเวทนาสงสารเป็นอย่างยิ่ง
อาจารย์ม่อถึงกับพูดไม่ออก มองดูพวกเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน ดาบไม้ท้อในมือราวกับหนักอึ้งนับพันชั่ง ไม่สามารถยกขึ้นมาได้เลย
จิงเจี้ยนกับหู่จึต่างก็รู้สึกซาบซึ้งใจในตัวเธออย่างลึกซึ้ง ทั้งสองคนอยากจะพูดช่วยพวกเขา
"อาจารย์ม่อ ต้าส่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ! นี่เป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ทำร้ายใคร บางทีพวกเราอาจจะไม่เข้าใจ แต่พวกเราเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเขาได้" ลู่เฟยเอ่ยเกลี้ยกล่อม
"หวังว่านายจะไม่เสียใจทีหลังนะ!"
อาจารย์ม่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
"ขอบคุณพวกคุณมากนะ!"
หญิงสาวในแจกันทั้งตกใจทั้งดีใจ พยักหน้าให้ลู่เฟยด้วยความซาบซึ้งใจทั้งน้ำตา
"ต้าส่า ยังไม่รีบขอบคุณพวกเขาอีก!"
"ขอบคุณ!" ต้าส่าฝืนยิ้มให้พวกเขา
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก นี่เป็นสิ่งที่พวกนายเลือกเอง! หวังว่าพวกนายจะรักษาสัญญา อย่าได้ไปทำร้ายใครล่ะ!" ลู่เฟยมองพวกเขาสองที แล้วเรียกหู่จึกับจิงเจี้ยนให้ออกมา
หู่จึรู้สึกสะท้อนใจเป็นอย่างมาก
"นึกไม่ถึงเลยว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องราวความรักระหว่างคนกับปีศาจอยู่จริงๆ โชคดีที่พวกเราไม่ได้ทำตัวเป็นหลวงจีนฝาไห่ ไม่อย่างนั้นคงเป็นบาปกรรมใหญ่หลวงแน่... เอ๊ะ จริงสิ! จิงเจี้ยน เรื่องงูสาวแสนสวยนั่นมันยังไงกันแน่?"
"ฉันไม่รู้! ฉันไม่ได้ทำ! อย่ามาพูดซี้ซั้วนะ!"
จิงเจี้ยนทำหน้าเลิ่กลั่กแล้ววิ่งหนีไป
"จะวิ่งหนีทำไม หรือว่านายก็มีความรักกับปีศาจเหมือนกันล่ะ..." หู่จึหัวเราะร่วนแล้ววิ่งตามไป
"พวกนายสองคนเบาเสียงหน่อยสิ ระวังจะไปกวนคนอื่นเขาพักผ่อนเข้านะ"
ลู่เฟยส่ายหน้าด้วยความปวดหัว
พอออกจากตรอก เขาถึงได้ดึงทั้งสองคนไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา
"หญิงสาวในแจกันคนนี้มีปัญหา"
ประโยคนี้ ทำเอาทั้งจิงเจี้ยนกับหู่จึช็อกไปเลย
"เถ้าแก่ คุณอย่ามาหลอกให้พวกเรากลัวสิ! หญิงสาวในแจกันทำร้ายคนไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?"
ลู่เฟยหรี่ตาลง "พวกนายลืมไปแล้วเหรอ ว่าหล่อนกินอะไรเข้าไป?"