บทที่ 370 หลบหนีจากกรงขัง

ต้าส่าปิดประตูและหน้าต่างให้สนิทอีกครั้ง เดินมาที่หน้าตู้ปลา จ้องมองใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของหญิงสาวในแจกันอย่างลึกซึ้ง เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหลงใหล
"น้องสุ่ยเซียน พวกเขาไปแล้ว จะไม่มีใครมาพรากพวกเราจากกันได้อีกแล้วล่ะ"
คราบน้ำตาบนใบหน้าที่ขาวเนียนของหญิงสาวในแจกันยังไม่ทันแห้ง เธอมองต้าส่าอย่างนุ่มนวล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นสีดำขลับและลึกล้ำ
"ทำได้ดีมาก พี่ชายคนโง่ของฉัน!"
ต้าส่ามีความสุขจนราวกับร่างจะละลาย เอนตัวพิงตู้ปลาที่เย็นเฉียบด้วยความหลงใหล บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทั้งเขินอายและหวานชื่น
"เพื่อเธอ ฉันยอมทำทุกอย่าง"
"ยอมทำทุกอย่างจริงๆ เหรอ?"
ดวงตาที่งดงามและลึกล้ำของหญิงสาวในแจกัน จ้องมองเขาอย่างลึกซึ้ง
"แน่นอน! ฉันสาบาน ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อน้องสุ่ยเซียน!"
ต้าส่ารีบชูนิ้วขึ้นมาสาบาน
"ฉันเชื่อพี่นะ" หญิงสาวในแจกันหัวเราะคิกคัก รอยยิ้มงดงามราวกับดอกฝิ่นที่ผลิบาน ปลายลิ้นสีแดงตวัดเลียริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ
"ฉันยังกินไม่อิ่มเลยนะ พี่ชายคนโง่"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ต้าส่าหิ้วถังน้ำสีแดงแอบย่องลงไปชั้นล่างอย่างเงียบเชียบ
ในตรอกมืดสนิท
เขาไม่ได้เปิดไฟ ทำตัวราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่เห็นแสงสว่างไม่ได้ วิ่งเลียบไปตามโคนกำแพงอย่างลับๆ ล่อๆ
ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงดึก
เป็นช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดในยามค่ำคืนของเมือง
แสงสีเสียงตระการตา ผู้คนหลงระเริงในความมั่งคั่ง
ผู้คนบนท้องถนนเดินขวักไขว่ไปมา
ต้าส่าหดตัวอยู่ในมุมมืด สองตาคอยกวาดตามองใบหน้าของผู้หญิงคนแล้วคนเล่าไม่หยุดหย่อน
"ต้องเป็นผู้หญิงสาวๆ สวยๆ ถึงจะคู่ควรกับน้องสุ่ยเซียน"
เขาพยายามข่มใจให้สงบ ค่อยๆ มองหาเหยื่อของเขา
ยามราตรีค่อยๆ ดึกสงัดลง
ทั่วทั้งเมืองเงียบสงบลง
ป้ายไฟนีออนดับลง บนถนนที่มีแสงไฟถนนสลัวๆ ส่องสว่างเพียงประปราย นานๆ ครั้งถึงจะมีรถแท็กซี่แล่นผ่านไปอย่างเร่งรีบ
"ครั้งนี้จะทำให้น้องสุ่ยเซียนผิดหวังไม่ได้อีกแล้ว!"
ต้าส่าที่เฝ้ารอมานานเริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมา มือที่หยาบกร้านเผลอกำถังน้ำสีแดงแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น
บนถนนที่เงียบเหงา ร่างอันงดงามร่างหนึ่งก็ทำให้ดวงตาของเขาลุกวาวขึ้นมา
นั่นคือหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง
สวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา ผมยาวสีดำขลับสยายอยู่ด้านหลัง รูปร่างงดงามและอรชรอ้อนแอ้น
ไม่รู้ว่ามีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่า ถึงได้ก้มหน้าก้มตาเดินอยู่บนถนนเพียงลำพัง
"ขาวสะอาดดีจริงๆ เอาคนนี้แหละ!"
หัวใจของต้าส่าเต้นแรงตึกตัก รูม่านตาจดจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้นเขม็ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นหรือตึงเครียด มือทั้งสองข้างถึงได้สั่นเทาเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนั้นราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เงยหน้าขึ้นมองมาทางมุมมืด
ต้าส่ารีบก้มหน้าลงอย่างลุกลี้ลุกลน
ผู้หญิงคนนั้นไม่เห็นอะไรเลย จึงทำเพียงสาวเท้าเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ต้าส่าแอบมุดออกมาจากเงามืด หิ้วถังน้ำสีแดงเดินตามไปติดๆ ทุกฝีก้าว สายตาจับจ้องแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้นด้วยความละโมบ
เอวคอดกิ่ว ขาเรียวยาว ผิวพรรณนวลเนียน
"ร่างกายแบบนี้แหละ คู่ควรกับน้องสุ่ยเซียน! น้องสุ่ยเซียนจะต้องดีใจแน่ๆ!"
ต้าส่าอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา มือที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยล้วงลงไปในถังน้ำ หยิบมีดอีโต้ที่คมกริบออกมาเล่มหนึ่ง สองตาเล็งไปที่ลำคอขาวผ่องและบอบบาง
ฝีเท้าเร่งความเร็วขึ้น
ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งอันตราย หันขวับกลับมา ก็ปะทะเข้ากับคมมีดที่สาดประกายแสงเย็นเยียบท่ามกลางความมืดมิดเข้าอย่างจัง
"กรี๊ด!"
ผู้หญิงคนนั้นหน้าถอดสี ก้าวถอยหลังด้วยความหวาดผวา
"ไม่เป็นไรหรอก! แป๊บเดียว แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว!"
ต้าส่าชูมีดก้าวสามขุมเข้าไปหา ใบหน้าที่ซูบผอมบิดเบี้ยวจนดูดุร้ายเพราะความตื่นเต้น
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
ผู้หญิงคนนั้นตะโกนเสียงหลง วิ่งหนีเตลิดเข้าไปในตรอกเล็กๆ สายหนึ่งอย่างไม่คิดชีวิต
โชคร้ายนัก
นี่มันเป็นทางตัน
ผู้หญิงคนนั้นถอยไปจนหลังชิดกำแพง ขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ย ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปแล้ว ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือกับเศษเงินออกมาด้วยความสั่นเทา
"อย่าฆ่าฉันเลย ของมีค่าฉันให้คุณหมดเลย..."
ไม่เป็นผล
มีดอีโต้ที่คมกริบฟันฉับลงมาที่เธออย่างแรง
"กรี๊ด!"
ผู้หญิงคนนั้นยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความสิ้นหวัง
แต่รออยู่สองสามวินาที กลับได้ยินเพียงเสียงดังปึ้กเบาๆ ไม่เห็นมีดจะฟันลงมาบนตัวเธอเลย
เธอค่อยๆ แง้มนิ้วออกดูอย่างระมัดระวัง ก็เห็นว่าในตรอกมีผู้ชายวัยรุ่นเพิ่มมาสามคน ส่วนไอ้โรคจิตที่คิดจะฆ่าเธอเมื่อครู่นี้ ล้มตึงอยู่บนพื้นเสียแล้ว
ถังน้ำสีแดงกับมีดอีโต้ที่คมกริบกลิ้งหล่นไปอยู่ด้านข้าง
"พะ... พวกคุณ..."
ผู้หญิงคนนั้นหดตัวด้วยความหวาดกลัว
"ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่เป็นไรแล้วล่ะ" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มที่เป็นมิตร
"เขา... เขา... พวกคุณ..." ผู้หญิงคนนั้นยังคงตัวสั่นไม่หาย
จิงเจี้ยนพูดอย่างจริงจัง "ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราเป็นคนดี!"
หู่จึใช้เท้าเขี่ยๆ ร่างของต้าส่า เอ่ยปลอบใจ "วางใจเถอะ มันยังไม่ตายหรอก แค่สลบไปน่ะ"
"พวกคุณ ช่วยฉันไว้เหรอ?"
ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ได้สติกลับมา ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าท้ายทอยของต้าส่าปูดขึ้นมาเป็นลูกมะนาว เห็นได้ชัดว่าถูกคนตีเข้าอย่างจัง
"ขอบคุณพวกคุณมากนะ!"
เธอพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง น้ำตาเพิ่งจะไหลรินลงมาหลังจากที่เรื่องผ่านพ้นไปแล้ว
"ยังเดินไหวไหม?" ลู่เฟยเก็บกระเป๋ากับโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากพื้น แล้วยื่นแขนไปให้ผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นจับแขนของเขาไว้ เดินตัวสั่นงันงกออกจากทางตันที่มืดมิด
"รีบเรียกแท็กซี่กลับบ้านเถอะ คราวหน้าคงไม่โชคดีแบบนี้อีกแน่!"
ทั้งสามคนโบกมือลา หามร่างที่สลบไสลของต้าส่า พริบตาเดียวก็หายลับไปจากสายตาของผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นยืนอึ้งอยู่กับที่
รู้สึกว่าประสบการณ์ในคืนนี้มันเหมือนกับความฝันไม่มีผิด
จู่ๆ ก็ถูกไอ้โรคจิตจ้องเล่นงาน
จู่ๆ ก็มีชายชาตรีสามคนมาช่วยไว้
หนึ่งในนั้นหล่อใช้ได้เลยนะเนี่ย... ว้าย ลืมถามชื่อไปซะสนิทเลย... เดี๋ยวก่อน ประเด็นสำคัญมันควรจะเป็นคำถามที่ว่า ทำไมพวกเขาถึงต้องหามไอ้โรคจิตนั่นไปด้วยไม่ใช่เหรอ?
แกรก
กุญแจเสียบเข้าไปในรูกุญแจ บิดหมุนเบาๆ
ประตูเหล็กดัดบานเก่าค่อยๆ เปิดออก
ผู้ชายที่หิ้วถังน้ำสีแดง ก้าวเท้าเดินเข้าไปในบ้านที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย
เดินผ่านห้องนั่งเล่น
เดินเข้าไปในห้องนอน
มาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงที่ทั้งชื้นแฉะและหนาวเหน็บ
มองผ่านมุ้งหนาทึบ หญิงสาวในแจกันที่อยู่ในตู้ปลาค่อยๆ ลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
"พี่ชายคนโง่ของฉัน ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว!"
หญิงสาวในแจกันตวัดเลียริมฝีปาก ในดวงตาเปล่งประกายความตื่นเต้นและละโมบออกมา
"จับมาได้ไหม?"
"จับมาได้แล้ว!"
น้ำเสียงที่เย็นชาและเย้ยหยัน ทำเอารอยยิ้มของหญิงสาวในแจกันแข็งค้างไปทันที
แสงไฟสว่างขึ้น
มุ้งหนาทึบถูกเลิกขึ้น
ด้านนอกคือใบหน้าที่หญิงสาวในแจกันไม่อยากจะเห็นอีกเป็นอันขาด
"พวกแก!"
แววตาของหญิงสาวในแจกันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง หัวที่เปียกโชกหดกลับไปตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็รีบปั้นหน้าทำทีเป็นอ่อนแอและประหลาดใจทันที
"ทำไมถึงเป็นพวกคุณล่ะ? พี่ชายคนโง่ไปไหนแล้ว?"
"ไม่ต้องรีบร้อน เดี๋ยวก็มาถึงแล้วล่ะ"
สิ้นเสียงของลู่เฟย
ต้าส่าก็ถูกโยนลงไปที่ข้างเตียง
จิงเจี้ยนกับหู่จึยืนกอดอกอยู่ด้านหลังลู่เฟย ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
"พวกคุณทำอะไรเขา?"
ในดวงตาของหญิงสาวในแจกันมีแววตื่นตระหนกวาบผ่าน อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่ถังน้ำสีแดงแวบหนึ่ง
"ไม่ต้องมองหรอก ข้างในไม่มีร่างกายที่เธอต้องการหรอก!" ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะหยัน
"ร่างกายอะไรกัน ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร? พี่ชายคนโง่บอกว่าจะไปจับปลามาให้ฉันนี่นา..." หญิงสาวในแจกันตีหน้าซื่อ
"เสแสร้ง! เสแสร้งเข้าไป!" หู่จึแค่นเสียงเย็นด้วยความโกรธแค้น "อุตส่าห์เสียแรงที่พวกเราพูดช่วยเธอ คิดว่าเธอมีภูมิหลังที่น่าสงสาร นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นสิ่งอัปมงคลที่ทำร้ายคน!"
"ฉันไปทำร้ายใครตอนไหน? ฉันออกจากแจกันไม่ได้ด้วยซ้ำ..."
หญิงสาวในแจกันร้องไห้ด้วยความน้อยใจ เมื่อประกอบกับใบหน้าที่งดงามราวกับนางฟ้าของเธอแล้ว ช่างดูน่าสงสารจับใจจริงๆ
"ก็เพราะแบบนี้นี่แหละ เธอถึงต้องทำร้ายคนไงล่ะ!" สายตาของลู่เฟยเฉียบคม "ตอนแรกฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมเธอถึงต้องกินกระดูกหยิน แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เธออยากจะงอกแขนขาออกมาสินะ"