บทที่ 371 เนื้อที่แท้จริง

หญิงสาวในแจกันถูกตัดแขนขาตั้งแต่เด็ก ทำเป็นมนุษย์สุกร แล้วยัดเข้าไปเลี้ยงไว้ในแจกัน
วันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน
ร่างกายก็หลอมรวมเข้ากับแจกัน
แจกันใบนั้นจะเรียกว่าร่างกายก็คงไม่ใช่ เรียกว่าภาชนะน่าจะเหมาะกว่า
เพราะข้างในมีแค่เครื่องใน ไม่มีกระดูกเลย
"ฉันอยากจะงอกแขนขามันผิดตรงไหน?" ในดวงตาของหญิงสาวในแจกันเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา น้ำเสียงโศกเศร้า "ฉันถูกกักขังอยู่ในแจกันตั้งแต่เด็ก ต้องทนรับความทุกข์ทรมานสารพัด! ฉันจะกินกระดูกคนตายบ้างไม่ได้เชียวเหรอ?"
"ถ้าเป็นแค่กระดูกหยิน แน่นอนว่าไม่มีปัญหา"
ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะหยัน
"แต่ตอนนี้ เธอเล่นงานคนเป็นแล้วน่ะสิ ไม่รู้หรอกนะว่ากระดูกหยินมันได้ผลช้า หรือว่ามันไม่ได้ผลเลยกันแน่ แต่ถึงยังไงเธอก็รอไม่ไหวแล้ว"
"เธอหลอกล่อต้าส่า ให้ไปหาร่างกายของหญิงสาวที่ยังสาวและสวยมาให้เธอ"
"ฉันแค่ให้เขาช่วยหากระดูกหยินเท่านั้น ฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะทำแบบนี้... น่ากลัวเกินไปแล้ว!" ในแววตาของหญิงสาวในแจกันเผยให้เห็นความตื่นตระหนก ราวกับกระต่ายน้อยผู้บริสุทธิ์
"พวกคุณพาฉันไปเถอะ ฉันยินดีจะเป็นทาสรับใช้พวกคุณ..."
ดวงตาที่ลึกล้ำกลอกกลิ้งไปมา เต็มไปด้วยการอ้อนวอน แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ยั่วยวนที่ทำให้ผู้ชายไม่อาจปฏิเสธได้
แต่บนใบหน้าของลู่เฟยทั้งสามคนกลับมีเพียงความเย็นชา ซ้ำยังแฝงไปด้วยความดูแคลนเสียด้วยซ้ำ
"ลูกไม้แบบนี้ ใช้กับพวกเราไม่ได้ผลหรอกนะ"
หญิงสาวในแจกันชะงักไป น้ำตาแข็งค้างอยู่บนใบหน้าที่ขาวผ่อง เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนไม่มีท่าทีหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ความอ่อนแอในแววตาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ
"ฉันก็แค่อยากจะออกไปจากกรงขังของตัวเอง ฉันผิดตรงไหน? ทำไมคนอื่นถึงมีมือมีเท้าเดินอยู่ใต้แสงแดดได้ แต่ฉันกลับทำได้แค่อาศัยอยู่ในแจกันใบนี้ล่ะ?"
"ฉันไม่มีมือมีเท้ามาตั้งแต่เด็ก ฉันจำความรู้สึกตอนเดินไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ"
"หรือว่าฉันจะไม่มีสิทธิ์ได้เป็นคนเหมือนกัน?"
"ทำไมล่ะ?"
เธอไม่เสแสร้งอีกต่อไป เอ่ยระบายความเคียดแค้นของตัวเองออกมาอย่างเย็นชา
"เรื่องที่เธอต้องเผชิญมันไม่ใช่ความผิดของเธอ" ลู่เฟยมีสีหน้าเรียบเฉย "แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเรา และยิ่งไม่ใช่ความผิดของคนบริสุทธิ์คนอื่นๆ ด้วย"
"อาจารย์ม่อพูดถูก ถึงเธอจะน่าสงสารแค่ไหนนั่นก็เป็นเรื่องก่อนที่เธอจะตาย แต่ตอนนี้เธอคือสิ่งอัปมงคลที่ทำร้ายคนไปแล้ว!"
ความเคียดแค้นได้บิดเบือนทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ ภายใต้รูปลักษณ์ที่งดงาม คือจิตวิญญาณที่เน่าเฟะและมืดมิด
"อุตส่าห์เสียแรงที่ก่อนหน้านี้พวกเรายังพูดช่วยเธอกับไอ้โง่นี่ นึกว่าพวกเธอจริงใจต่อกัน ที่แท้พอลับหลังพวกเธอก็ไปฆ่าคน!" หู่จึยังคงเจ็บใจที่ตัวเองถูกหลอก
"ถุย!"
"พวกแกสองคนมันน่าขยะแขยงจริงๆ!"
"ขืนเก็บของแบบเธอเอาไว้ ก็มีแต่จะเป็นตัวบรรลัยเปล่าๆ!"
"ฉันก็แค่อยากจะมีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น! ฉันก็แค่อยากรู้ว่าความรู้สึกตอนเดินมันเป็นยังไง..." หญิงสาวในแจกันร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า "ทำไมพวกคุณถึงไม่ให้โอกาสฉันเลย? ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้?"
"เธอกับต้าส่าจะเอายังไงมันก็เป็นเรื่องของพวกเธอ แต่คนอื่นเขาบริสุทธิ์ โอกาสของเธอไม่ควรจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของการทำร้ายคนอื่น! ให้โอกาสไปแล้ว เป็นพวกเธอเองต่างหากที่ไม่รักษาสัญญา!"
ลู่เฟยไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความอีก หยิบไม้พุทราสายฟ้าฟาดขึ้นมา
ความจริงแล้วลึกๆ ในใจ เขาก็หวังว่าหญิงสาวในแจกันจะจริงใจกับต้าส่า แต่น่าเสียดาย นี่ก็เป็นแค่สิ่งอัปมงคลอีกตนที่ถูกความเคียดแค้นครอบงำจนบิดเบี้ยว
"ไม่นะ!"
หญิงสาวในแจกันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว หดหัวกลับไป น้ำตาไหลพราก เอ่ยอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
"ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าฉันเลย! ฉันไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องล่ะ..."
เมื่อเห็นว่าลู่เฟยไม่มีทีท่าหวั่นไหว
เธอจึงรีบแผดเสียงเรียกต้าส่า
"พี่ชายคนโง่ พี่ชายคนโง่ พี่รีบตื่นสิ พวกเขากำลังรังแกฉัน..."
ต้าส่ามีปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ เสียด้วย
แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น
ประกายสายฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากไม้พุทรา ฟาดลงไปบนตัวหญิงสาวในแจกัน
ในตู้ปลาสว่างวาบไปด้วยประกายสายฟ้า
ผิวน้ำเดือดปุดๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง
แจกันที่แตกหักทรุดโทรมลอยเอียงเท้งเต้งอยู่บนผิวน้ำ หัวที่งดงามไร้ที่ติหัวนั้นหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยหัวกะโหลกที่มีผมยาวสีดำงอกออกมา
"น้องสุ่ยเซียน!"
ต้าส่าพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น โผเข้าไปที่หน้าตู้ปลา พอเห็นหัวที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาหัวนั้น ก็ตกใจจนหงายหลังล้มตึงลงไปทันที
"น้องสุ่ยเซียนของฉันล่ะ? พวกนายเอาเธอไปซ่อนไว้ที่ไหน!"
ต้าส่าแผดเสียงคำรามใส่ลู่เฟยทั้งสามคนด้วยความโกรธแค้น
"ไอ้โง่ นายยังมัวเพ้อพกอยู่อีกเหรอ? นั่นแหละน้องสุ่ยเซียนของนายล่ะ!" หู่จึพูดอย่างไม่สบอารมณ์
"เป็นไปไม่ได้ น้องสุ่ยเซียนของฉันออกจะสวยขนาดนั้น..."
ต้าส่าไม่อยากจะเชื่อ ทันใดนั้นหน้าท้องก็เกิดอาการบิดเกร็ง ก่อนจะเริ่มอาเจียนออกมาคำโต
อาเจียนเอาก้อนเนื้อเน่าสีดำที่ปะปนไปด้วยเส้นผมออกมาเป็นก้อนๆ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าสุดจะทน
"แม่ร่วงเอ๊ย! นี่นายไปแย่งหมากินมาหรือไงเนี่ย?"
หู่จึกับจิงเจี้ยนรีบเปิดประตูหน้าต่างเพื่อระบายกลิ่น
พอถูกลมกลางคืนพัดโชย ใบหน้าที่เจ็บปวดของต้าส่าก็เผยให้เห็นความมึนงง นิ่งอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะมองลู่เฟยทั้งสามคนด้วยความสงสัย
"พวกนายเป็นใครน่ะ?"
หู่จึกับจิงเจี้ยนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที ต้าส่าก็จำพวกเขาไม่ได้แล้ว
"จบกัน หรือว่าเขาจะรับความกระทบกระเทือนใจหนักเกินไป จนสมองพังไปแล้วจริงๆ?" จิงเจี้ยนเริ่มเป็นกังวล
ลู่เฟยยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูเส้นผมที่ปะปนอยู่ในเนื้อเน่า ถึงบางอ้อในทันที "ที่แท้เนื้อที่เขากินก็คือเนื้อของหญิงสาวในแจกันนี่เอง! หญิงสาวในแจกันใช้วิธีนี้ในการหลอกล่อเขา ตราบใดที่เนื้อในท้องเขายังอยู่ พวกเราก็ไม่มีทางเรียกสติเขาได้หรอก"
ตอนนี้หญิงสาวในแจกันตายแล้ว เขาอาเจียนเอาเนื้อพวกนั้นออกมา ก็ย่อมต้องได้สติกลับมาเป็นธรรมดา
"อะไรนะ?!" จิงเจี้ยนแทบจะคลื่นไส้อาเจียนออกมา
"ฉันก็นึกว่าเขาเป็นผู้ชายคลั่งรักซะอีก!" หู่จึเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ "แม่ร่วงเอ๊ย! สิ่งอัปมงคลตนนี้เจ้าเล่ห์จริงๆ หลอกลวงกันตั้งแต่แรกเลย! แกล้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ซะขนาดนั้น พวกเราเกือบจะถูกมันหลอกไปแล้ว! เถ้าแก่ ยังเป็นคุณที่มองเกมขาด!"
"ความจริงฉันก็เกือบจะเชื่อเธอแล้วล่ะ แต่พอนึกถึงกระดูกหยิน ก็เลยเผื่อใจไว้หน่อย ตอนที่พวกเราเผชิญหน้ากับเธอ เธอไม่พูดถึงเรื่องกระดูกหยินเลยแม้แต่คำเดียว ฉันก็เลยรู้สึกว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่"
ลู่เฟยมีท่าทีผ่อนคลายลง
"แต่ไม่ว่าจะยังไง เรื่องก็คลี่คลายแล้วล่ะ พวกเราไปรายงานอาจารย์ม่อได้แล้ว"
"เฮ้ย ตกลงพวกนายเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านฉัน คิดจะมาขโมยของใช่ไหม!"
ต้าส่ามองทั้งสามคนด้วยความมึนงง ราวกับจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ท่าทางดูฉุนเฉียวขึ้นมาเล็กน้อย
"ก็แค่ของเก่าๆ พังๆ ในบ้านนายเนี่ยนะ ให้ฟรียังไม่อยากได้เลย!" หู่จึมองบน
แต่จิงเจี้ยนกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก "ดูท่าทางแล้วไม่ได้เป็นบ้าหรอก ก็แค่จำไม่ได้เท่านั้นเอง เดี๋ยวปล่อยให้อาจารย์ม่ออธิบายให้เขาฟังก็แล้วกัน"
ทั้งสามคนไปที่บ้านอาจารย์ม่อ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง
"เล่ห์เหลี่ยมในการทำร้ายคนของสิ่งอัปมงคลนี่มันชวนให้ระวังตัวไม่ทันจริงๆ แม้แต่ฉันก็ยังถูกหลอกไปเลย โชคดีที่เถ้าแก่ลู่รอบคอบพอ!"
อาจารย์ม่ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อคิดย้อนกลับไป
"บนโลกใบนี้จะไปมีเรื่องราวความรักระหว่างคนกับปีศาจเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง ต่อให้มี แล้วมันจะมาเกิดกับคนโง่ๆ แบบนี้ได้ยังไงล่ะ?"
หลังจากทอดถอนใจอยู่พักหนึ่ง เขาก็เชิญให้ลู่เฟยเลือกอาวุธวิเศษบนชั้นวางไปได้ตามใจชอบชิ้นหนึ่งเพื่อเป็นการขอบคุณ
ลู่เฟยไม่ได้ขาดแคลนอาวุธวิเศษ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "อาจารย์ม่อ ไม่สู้ใหัต้าส่าเอาแจกันที่เหลืออยู่ของหญิงสาวในแจกันมาจำนำไว้กับฉันดีกว่า ร้านอักษรเสียทำธุรกิจรับซื้อของอัปมงคลอยู่แล้ว ถ้าเขาสามารถเอามาจำนำให้ฉันได้ ก็ถือว่าฉันมาไม่เสียเที่ยว"
"ฉันรู้ว่าร้านอักษรเสียรับซื้อของอัปมงคลโดยเฉพาะ สามารถเปลี่ยนของอัปมงคลให้กลายเป็นของวิเศษได้ แต่หญิงสาวในแจกันตายไปแล้ว แจกันที่แตกหักทรุดโทรมใบนั้นจะไปมีค่าอะไรล่ะ?" อาจารย์ม่อไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก