บทที่ 372 ฝ่ามือหยินหยาง

"นี่เป็นเรื่องของฉันเอง อาจารย์ม่อไม่ต้องกังวลหรอก" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
อาจารย์ม่อก็ไม่สะดวกจะถามอะไรมาก ถึงยังไงความสามารถของร้านอักษรเสียก็ไม่เหมือนใครอยู่แล้ว
เขาไปหาต้าส่า อธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวให้ฟังอย่างชัดเจน
เดิมทีต้าส่าก็ไม่ใช่คนกล้าหาญอะไร เป็นแค่คนเกียจคร้านที่เอาแต่กินกับนอนเท่านั้น
วันนั้นเขาเกิดอยากกินปลาขึ้นมาก็เลยลงไปงมปลาในแม่น้ำ บังเอิญไปเจอแจกันใบนี้เข้า ไม่รู้ว่าถูกทำให้ลุ่มหลงได้ยังไง ถึงได้หิ้วมันกลับมาบ้านอย่างงงๆ

คืนแรกที่เอาแจกันกลับมาบ้าน เขาก็ฝันหวาน
ฝันเห็นผู้หญิงที่งดงามราวกับนางฟ้าบอกว่าจะมาเป็นเมียเขา แล้วถามเขาว่ายินยอมไหม
เรื่องดีๆ แบบนี้ เขาย่อมต้องปรารถนาอยู่แล้ว
คนงามต้มน้ำซุปเนื้อหม้อหนึ่งให้เขากิน พอกินเสร็จเขาก็เริ่มสติเลอะเลือน ในหัวมีแต่คนงามคนนั้น และเชื่อฟังคำสั่งของเธอทุกอย่าง
ทุกวันใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย ทำอะไรไปบ้างก็จำได้ไม่ชัดเจน รู้สึกแค่ว่าเหนื่อยมาก
จนกระทั่งอาเจียนเอาเนื้อพวกนั้นออกมานั่นแหละ เขาถึงได้สติกลับมา

พอรู้ว่าแจกันใบนั้นเป็นของอันตรายที่ทำร้ายคน เขาจะกล้าเก็บไว้ได้ยังไง?
จึงจำนำมันให้กับลู่เฟยทันที
ส่วนเรื่องราคา ลู่เฟยมีเศษเงินอยู่หนึ่งหยวนในกระเป๋าพอดี ก็เลยให้เขาไป
"ความหลงใหลในกามารมณ์ก็เหมือนดาบที่จ่อคอหอย!" อาจารย์ม่อกำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ต้าส่า เก็บเงินหนึ่งหยวนนี้ไว้ให้ดีนะ จำบทเรียนครั้งนี้ไว้ให้ขึ้นใจ! ครั้งนี้นายโชคดี แล้วครั้งหน้าใครจะมาช่วยนาย? ยังไม่รีบขอบคุณเถ้าแก่ลู่กับพวกอีก!"
"ขอบคุณเถ้าแก่ลู่มาก!" ต้าส่าลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้ลู่เฟยทั้งสามคนอย่างเป็นทางการ

"ถ้าจะขอบคุณก็ไปขอบคุณอาจารย์ม่อเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสอย่างเขายังคอยเป็นห่วงนาย พวกเราก็คงไม่รู้หรอกว่านายไปเจอของอัปมงคลเข้า! ญาติห่างๆ ยังสู้เพื่อนบ้านใกล้ชิดไม่ได้ นายก็ไม่ได้ไร้ที่พึ่งพิงบนโลกใบนี้ซะทีเดียวนะ"
ลู่เฟยพูดจบ บนใบหน้าของต้าส่าก็เผยให้เห็นสีหน้าครุ่นคิด เขามองอาจารย์ม่ออย่างลึกซึ้ง
จากนั้น
ลู่เฟยทั้งสามคนก็ขอตัวลา นำแจกันกลับไปยังร้านอักษรเสีย
"ในที่สุดก็หาของอัปมงคลให้ร้านอักษรเสียได้ชิ้นนึงสักที!" จิงเจี้ยนดีใจยิ่งกว่าลู่เฟยเสียอีก รีบดึงลู่เฟยไปทำเรื่องไถ่ถอนดาบเจ็ดดาวทันที

ตอนนั้นลู่เฟยให้เขาติดค้างเรื่องดาบเจ็ดดาวไว้ก่อน เพราะรู้ว่าเขาไม่มีเงิน จึงให้เขาใช้ของอัปมงคลมาแลกเปลี่ยน
เขากอดดาบเจ็ดดาวด้วยความเบิกบานใจ ถึงเพิ่งจะรู้สึกว่าดาบวิเศษเล่มนี้เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์
"ลู่เฟย ว่าแต่แจกันใบนี้ตกลงแล้วมีประโยชน์อะไรเหรอ?" คำถามนี้ จิงเจี้ยนอดทนเก็บความสงสัยมาตลอดทาง
หู่จึเองก็เบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
"นายอยากรู้เหรอ?" ลู่เฟยยิ้มอย่างมีเลศนัย "นี่เป็นความลับทางการค้านะ เอาของอัปมงคลมาแลกอีกสักสองสามชิ้นสิ"