บทที่ 373 ผู้มีจิตใจสูงส่ง

“พวกคุณคิดดีแล้วใช่ไหม? งานปราบสิ่งอัปมงคลที่ตำบลไท่ผิงเป็นงานการกุศล ไม่มีค่าตอบแทนนะ”
“พวกเราคิดดีแล้ว พี่จิงบอกว่าในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร ควรยึดถือการปราบมารพิทักษ์คุณธรรมและช่วยเหลือมวลมนุษย์เป็นหน้าที่ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้มีจิตใจสูงส่งแบบเขา แต่ในเมื่อเข้าร่วมสมาคมแล้ว ก็ควรจะอุทิศแรงกายแรงใจเพียงน้อยนิดให้กับสมาคมบ้าง”
คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความชอบธรรมนี้ ทำให้เยี่ยปิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาใหม่
“กรุณามาถึงห้องประชุมให้ตรงเวลาในเวลาเก้าโมงเช้าของวันมะรืน ถึงตอนนั้นรองประธานสวีจะมาแนะนำรายละเอียดของงานให้พวกคุณฟังด้วยตัวเอง”
“ไม่มีปัญหา พวกเรารับรองว่าจะไปให้ตรงเวลา!”

วางโทรศัพท์มือถือลง
ลู่เฟยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
พอดีเลย มะรืนนี้ไต้ซือขู่เติงก็จะเอากิ่งหลิวมาส่งให้พอดี
พกกิ่งหลิวไป แล้วใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้างเพื่อหยั่งเชิงสวีเป่ยอย่างเป็นธรรมชาติ
ถ้าสวีเป่ยเป็นคนที่มีไอสกปรกแปดเปื้อนอยู่บนตัวจริงๆ แล้วขั้นต่อไปควรจะทำยังไงดีล่ะ?
ลู่เฟยตกอยู่ในห้วงความคิด
ช่างเถอะ
พิสูจน์ให้แน่ใจก่อนค่อยว่ากัน
แล้วถ้าเกิดสวีเป่ยไม่ใช่ล่ะ?
ยังไงก็ต้องทำงานนี้ ลู่เฟยคิดไปคิดมา ตั้งแต่เปิดร้านมาจนถึงตอนนี้เขายังไม่เคยไปทำงานต่างถิ่นเลยสักครั้ง ถือโอกาสนี้ไปบุกเบิกธุรกิจต่างถิ่นซะหน่อยก็ดีเหมือนกัน
ปู่ก็ต้องตามหา ธุรกิจของร้านอักษรเสียก็ต้องทำ

จากนั้น
เขาก็แจ้งให้จิงเจี้ยนทราบ
“นี่ลู่เฟย นายทำแบบนี้ไม่ถูกนะ! จะจิกหัวใช้แต่ฉันคนเดียวเลยหรือไง?” จิงเจี้ยนปวดหัวจนแทบระเบิด
“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะพี่จิง ทุกครั้งที่นายตามฉันออกไป นายเคยเสียเปรียบด้วยเหรอ?”
ลู่เฟยโอนเงินปันผลรอบที่สองที่ได้จากปลิงดูดเลือดให้เขาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้มัวแต่วุ่นวายจัดการเรื่องแม่นางหอยขมก็เลยลืมไปสนิท

เมื่อมองดูตัวเลขบนหน้าจอ จิงเจี้ยนพยายามอ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่ก็พูดอะไรเพื่อโต้แย้งไม่ออกเลย
สุดท้าย ก็ทำได้แค่เอ่ยข่มขู่เสียงอ่อยๆ ออกมาประโยคหนึ่ง
“ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนนะ ห้ามมีครั้งหน้าเด็ดขาด!”
“มะรืนนี้อย่าลืมมาให้ตรงเวลาด้วยล่ะ!”
ลู่เฟยวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วไปชงชาดื่มอย่างอารมณ์ดี
ตั้งแต่หู่จึกลับมา งานในร้านก็มีคนทำแล้ว
มีคนขับรถให้ มีคนทำความสะอาดให้ และที่สำคัญที่สุดก็คือมีคนคอยเก็บอึของเสี่ยวเฮยให้แล้ว

วันต่อมา
“เถ้าแก่ลู่ อาตมาไม่ทำให้ผิดหวัง นำกิ่งหลิวที่ผ่านการสักการะมาส่งให้คุณแล้ว”
แสงและเงาไหววูบที่หน้าประตู หลวงจีนร่างอ้วนท้วนอย่างขู่เติงเดินยิ้มกริ่มเข้ามาในร้านอักษรเสีย หยิบกิ่งหลิวที่ห่อไว้อย่างดีสามกิ่งออกมาจากย่ามสีเหลือง แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์
“รบกวนไต้ซือขู่เติงแล้ว ผู้น้อยรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง!”
ลู่เฟยรีบลุกขึ้นกล่าวขอบคุณ
“เถ้าแก่ลู่เกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้? ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณ อาตมาก็คงไม่มีทางได้เข้าสมาคมหลิงอินหรอก การเข้าเมืองมาครั้งนี้ของอาตมา ก็เพราะมารับงานสวดส่งวิญญาณเหมือนกัน” ขู่เติงยิ้ม
“แบบนั้นก็เยี่ยมไปเลย! สถานที่อยู่ไกลไหม เดี๋ยวฉันให้หู่จึขับรถไปส่ง”
“ไม่รบกวนดีกว่า อาตมาเรียกแท็กซี่ไปก็พอแล้ว ทางนั้นเขารับปากว่าจะเบิกค่าเดินทางให้ ได้เวลาพอดี เถ้าแก่ลู่ ไว้คราวหน้าพวกเราค่อยคุยกันใหม่ อาตมาต้องขอตัวไปก่อนแล้ว”