บทที่ 374 ปัญหาที่เกี่ยวกับของอัปมงคล

สวีเป่ยมองลู่เฟย
แสงไฟในห้องประชุมสะท้อนบนเลนส์แว่นตาของเขา ทำให้มองเห็นดวงตาของเขาไม่ชัด
"รองประธานสวีชมเกินไปแล้ว"
ลู่เฟยเผยรอยยิ้มให้เขา
"ฉันก็แค่ทำธุรกิจเล็กๆ ของครอบครัวเท่านั้นแหละ เทียบกับผู้อาวุโสท่านอื่นในสมาคมแล้ว นับเป็นอะไรไม่ได้หรอก"
"ฉันนึกว่าร้านอักษรเสียจะสนใจแค่ของอัปมงคลซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่านายจะรับงานการกุศลแบบนี้ด้วย ทำให้ฉันประหลาดใจมากจริงๆ"
สวีเป่ยยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ ในแววตาราวกับแฝงไว้ด้วยการพิจารณาที่ยากจะสังเกตเห็น
"ในเมื่อเข้าร่วมสมาคมแล้ว ก็ต้องทำอะไรเพื่อสมาคมบ้าง" ลู่เฟยยังคงรอยยิ้มไม่เปลี่ยน "ฉันออกแรงเพื่อสมาคม ก็หวังว่าต่อไปถ้าสมาคมเจองานที่เกี่ยวกับของอัปมงคล จะลองพิจารณาฉันดูบ้าง"
"เรื่องนี้วางใจได้เลย!" สวีเป่ยพยักหน้าเล็กน้อย กวาดสายตามองทุกคน "ถึงแม้งานนี้จะไม่มีค่าตอบแทน แต่สมาคมก็จะไม่ปล่อยให้ทุกคนเหนื่อยเปล่า งานในอนาคต พวกเราจะพิจารณาสหายร่วมอุดมการณ์ที่เคยรับงานการกุศลเป็นอันดับแรก"
"ความจริงแล้ว ฉันก็มีปัญหาที่เกี่ยวกับของอัปมงคลอยากจะขอคำชี้แนะจากเถ้าแก่ลู่เหมือนกัน"
"แต่รอให้พวกนายกลับมาพร้อมชัยชนะก่อนค่อยคุยกันเถอะ"
จากนั้น เขาก็ยื่นมือซ้ายออกไปทางทุกคน
"งานนี้ไม่ยาก ความต้องการของเจ้าภาพก็คือตามหาคนให้พบ เป็นต้องเห็นตัวตายต้องเห็นศพ! พวกนายที่เป็นหน้าใหม่ที่ยอดเยี่ยมทั้งสี่คนร่วมมือกัน ฉันก็วางใจ! ฉันจะรอฟังข่าวดีแห่งชัยชนะของพวกนายอยู่ที่สมาคมนะ!"
"ขอรับพรจากรองประธานสวี!"
ลู่เฟยยื่นมือออกไปจับมือกับสวีเป่ย
จากนั้น
สวีเป่ยก็กำชับอีกสองสามประโยค เยี่ยปิงส่งซองจดหมายซองหนึ่งให้จางโม่หลิน ข้างในคือค่าใช้จ่ายสำหรับการปฏิบัติงานในครั้งนี้
"ขอให้ทุกท่านโชคดี!"
สวีเป่ยพูดจบ ก็เดินจากไปพร้อมกับเยี่ยปิง
ทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว สามารถออกเดินทางได้ทันที
"ขอโทษทีนะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"
ลู่เฟยรีบร้อนเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูห้องน้ำ
หัวใจของเขาเต้นแรงตึกตัก ดึงกิ่งหลิวออกมาจากแขนเสื้อ
กิ่งหลิวท่อนนี้ไม่ยาวนัก หลังจากนำไปสักการะใต้ฐานบัวเจ้าแม่กวนอิมมาเนิ่นนาน กลับไม่เหี่ยวเฉาเลย ใบยังคงความสดชื่นและเขียวชอุ่มเอาไว้
ลู่เฟยก้มหน้าลงพิจารณาดู
เมื่อกี้เขาจับมือกับสวีเป่ย ถ้าบนตัวสวีเป่ยมีไอสกปรกแปดเปื้อนอยู่ ใบของกิ่งหลิวก็จะเปลี่ยนเป็นสีดำ
"จะมีการเปลี่ยนแปลงไหม?"
ลู่เฟยเบิกตากว้าง รูม่านตาสั่นระริกเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"
ใบของกิ่งหลิวไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย ทุกใบยังคงเขียวชอุ่ม
"ไม่ใช่เขางั้นเหรอ?!" ลู่เฟยอึ้งไปพักใหญ่ ในใจเกิดความรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเป็นระลอก
ไม่ใช่เขาจริงๆ งั้นเหรอ...
แต่พอลองคิดดูก็ถูกนะ
ต่อให้สวีเป่ยจะเป็นคนถนัดซ้ายที่มีพลังเวทแก่กล้า เป็นคนดีจอมปลอม ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาคือคนที่ปะทะกับปู่ในปรโลกเสียหน่อย
ยุทธภพศาสตร์ลี้ลับกว้างใหญ่ขนาดนี้ คนถนัดซ้ายที่มีพลังเวทแก่กล้าคงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวหรอก
ทั้งหมดนี้ก็เป็นแค่ความสงสัยส่วนตัวของเขาเท่านั้น
ไม่จำเป็นต้องท้อแท้!
ถ้าอย่างนั้น
ในตอนนี้คนที่รู้ว่ามีพลังเวทแก่กล้ายังมีใครอีก?
ลู่เฟยสะท้านไปทั้งร่าง ในดวงตาเปล่งประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
ประธานสมาคม
ซ่างกวนอู๋เลี่ยง
เอาล่ะ ต้องหาโอกาสเข้าหาประธานสมาคมผู้ลึกลับและเก็บตัวคนนี้ให้ได้!
ผ่านไปเนิ่นนาน
ลู่เฟยก็เดินออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ขอโทษทีนะ ที่ปล่อยให้ทุกคนรอนาน"
รับงานมาแล้ว ก็ต้องไปทำให้สำเร็จ จะมาทำตัวกลับกลอกเพียงเพราะความท้อแท้ชั่ววูบไม่ได้
"รถของฉันจอดอยู่ข้างนอก ถ้าทุกคนไม่รังเกียจ ก็นั่งรถฉันไปดีไหม?" เขาชี้ไปที่รถออฟโรดคันใหญ่สีดำ
เถี่ยเซิ่งหลานตาลุกวาว ฉายแววอิจฉาเล็กน้อย "ตาถึงนี่! ฉันก็ชอบรถคันใหญ่ๆ แบบนี้แหละ เสียดายที่บ้านไม่ยอมซื้อให้!"
จิงเจี้ยนก็กระตือรือร้นเช่นกัน "รถฉันก็กว้างขวางดีนะ นั่งรถฉันไปก็ได้"
เขาไม่เปิดปากก็แล้วไปเถอะ พอเปิดปากปุ๊บ จางโม่หลินกับเถี่ยเซิ่งหลานก็รีบขึ้นรถออฟโรดสีดำด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบทันที
"นั่งรถลู่เฟยไปดีกว่า หลักๆ ก็คือรถเขา... เล็กกว่าหน่อย ทุกคนเบียดๆ กันจะได้คึกคักดีไง" จางโม่หลินมีรอยยิ้มเกินจริงบนใบหน้า
"ก็ได้ ครั้งหน้าต้องนั่งรถฉันให้ได้นะ!" จิงเจี้ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง
"ออกเดินทาง!"
รถออฟโรดสตาร์ทเครื่อง บรรทุกคนหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาเต็มคันรถ มุ่งหน้าสู่การเดินทางที่ยังไม่รู้ชะตากรรม
สำนักงานชั้นสาม
สวีเป่ยยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูรถยนต์ที่แล่นห่างออกไปเรื่อยๆ
"พี่เป่ย พี่ไม่วางใจพวกเขาเหรอ?" เยี่ยปิงที่กำลังจัดเรียงเอกสารอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองสวีเป่ย เผยให้เห็นความสงสัยเล็กน้อย "ถึงพวกเขาจะยังเด็ก แต่ความสามารถก็ถือว่าไม่เลวเลยนะ งานง่ายๆ แบบนี้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก"
"ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นหรอก" สวีเป่ยหันกลับมา รอยยิ้มแฝงไปด้วยความสะท้อนใจ "ก็แค่มองดูบางคนในกลุ่มพวกเขาแล้ว... ทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีตมากมายก็เท่านั้นเอง..."