บทที่ 375 เชี่ยวชาญการเกี่ยววิญญาณผู้ชาย

รถออฟโรดสีดำแล่นฉิวไปตลอดทาง
ลงจากทางด่วนอย่างรวดเร็ว ขับผ่านเมืองอวิ๋นเฉิง มาถึงตำบลไท่ผิง แล้วขับเข้าไปในเขตโรงงานที่อยู่ริมตำบล
"ถึงแล้ว!"
รถเบรกเสียงดังเอี๊ยดจอดอยู่ที่ริมถนนใหญ่
ทุกคนพากันลงจากรถ
ลู่เฟยปล่อยลูกหมาตัวดำลงไปวิ่งเล่นบนพื้น ส่วนตัวเองก็มองไปรอบๆ
บริเวณนี้มีโรงงานทอผ้าอยู่หลายแห่ง โรงงานที่พวกเขาจะไปมีชื่อว่า โรงงานเสื้อผ้าจิ่นหง
"อยู่ทางนั้น"
จางโม่หลินหาทิศทางเจออย่างรวดเร็ว ยื่นมือชี้ไปที่อาคารโรงงานเล็กๆ แถวริมสุด
พักเหนื่อยกันครู่หนึ่ง ทุกคนก็เดินมุ่งหน้าไปยังโรงงานเล็กๆ แห่งนั้น
กริ๊งงง——
เพิ่งจะถึงหน้าประตูโรงงาน ก็ได้ยินเสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้น
จากนั้น คนงานก็ทยอยเดินออกจากอาคารโรงงานด้วยความเร่งรีบ
"รีบเดินเข้าเถอะ! เมื่อวานก็หายไปอีกคนแล้ว"
"น่ากลัวชะมัด! ถ้าไม่ใช่เพราะยังไม่ได้เงินเดือน ฉันคงไม่อยู่ในโรงงานเฮงซวยนี่แล้ว"
"เธอจะกลัวอะไร? ผีผู้หญิงตนนั่นเอาแต่เกี่ยววิญญาณผู้ชาย เธอไม่ใช่ผู้ชายซะหน่อย"
"เรื่องแบบนี้ใครจะไปรู้ล่ะ! ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ความสัมพันธ์กับพวกเราก็ไม่ได้ดีเด่ เผื่อว่าเธอมองพวกเราขัดหูขัดตาขึ้นมาล่ะ?"
"พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ ระวังเธอจะได้ยินเข้า แล้วไปเกี่ยววิญญาณผู้ชายของพวกเธอไปนะ..."
"ถุยๆๆ!"
อาจจะเป็นเพราะที่นี่คือโรงงานเสื้อผ้า คนงานส่วนใหญ่จึงเป็นผู้หญิง พวกเธอเดินบ่นพึมพำกันไปมา แล้วรีบร้อนจากไป
เพียงพริบตาเดียว โรงงานที่เคยจอแจก็กลับมาเงียบเหงา
"หายไปอีกคนแล้ว?"
ลู่เฟยได้ยินบทสนทนาของคนงานอยู่เลือนราง จึงเลิกคิ้วขึ้น หยุดฝีเท้า แล้วพิจารณาดูโรงงานจากด้านนอกก่อน
หากมองตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว ถือว่าธรรมดาสามัญ ไม่ดีไม่ร้าย
แต่ถ้าว่าด้วยเรื่องตำแหน่งการคมนาคม ถือว่าค่อนข้างแย่เมื่อเทียบกับพื้นที่โรงงานทั้งหมด เพราะตั้งอยู่ค่อนข้างลึก รถยนต์จะเข้ามาต้องขับเลี้ยวลดคดเคี้ยว ไม่สะดวกสบายเหมือนโรงงานที่อยู่ติดถนนใหญ่
"นักพรตน้อยจาง เจ้าภาพอยู่ไหนล่ะ?" เถี่ยเซิ่งหลานเท้าสะเอว มองซ้ายมองขวา
"เป็นยามของโรงงานแห่งนี้น่ะ คนที่หายตัวไปคือลูกชายสองคนของเขา นัดกันไว้ว่าจะรอพวกเราที่หน้าประตู เดี๋ยวฉันเข้าไปถามดูนะ" จางโม่หลินถือเอกสาร สาวเท้าเดินไปที่ป้อมยามอย่างรวดเร็ว
"มีใครอยู่ไหม? มีใครอยู่ไหม?"
ในป้อมยามกลับไม่มีคนอยู่ บนโต๊ะมีไฟฉาย กระดาษ และปากกาวางระเกะระกะ
"แปลกจัง คนไปไหนแล้วล่ะ?"
จางโม่หลินหาเบอร์โทรศัพท์จากในเอกสาร กำลังเตรียมจะโทรไปถาม
ชายชราผมหงอกขาว สวมชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง รีบร้อนวิ่งออกมาจากอาคารโรงงาน
"พวกคุณคือ?"
"คุณลุงจูใช่ไหม? พวกเราเดินทางมาจากเจียงเฉิง เพื่อมาช่วยคุณตามหาคน..." จางโม่หลินเผยรอยยิ้ม
"มาจากเจียงเฉิงเหรอ?" ยามเฒ่าเบิกตากว้างพิจารณามองพวกเขาทั้งสี่คน "พวกคุณคือซินแสที่เดินทางมาจากเจียงเฉิงเหรอ? ทำไมถึงมีแต่เด็กวัยรุ่นทั้งนั้นเลยล่ะ?"
"คุณลุงจู ถึงพวกเราจะยังเด็ก แต่การช่วยคนดูเรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกนะ คนธรรมดาสามคนรวมหัวกันยังสู้ขงเบ้งได้เลย นับประสาอะไรกับพวกเราที่มีกันถึงสี่คนล่ะ"
จางโม่หลินอธิบายด้วยอารมณ์ดี
"พวกเราล้วนเป็นคนของสมาคมศาสตร์ลี้ลับแห่งเจียงเฉิง แถมยังมีหอซ่านหยวนเป็นคนรับประกัน ช่วยคุณตามหาคนให้ฟรีๆ ไม่คิดเงินคุณแม้แต่แดงเดียวเลยนะ"
ยามเฒ่าเห็นเขาสวมชุดนักพรต ท่าทีก็ดูจริงใจ แถมยังเห็นคนหนุ่มสาวอีกสองสามคนมีบุคลิกที่ไม่ธรรมดา จึงเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา
"รีบเชิญด้านในเลย รบกวนพวกคุณจริงๆ!"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกคุณลุงจู การปราบสิ่งอัปมงคลช่วยชีวิตคน ก็เป็นหน้าที่ของผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเราอยู่แล้ว" ตอนที่จางโม่หลินพูดประโยคนี้ ก็ตั้งใจปรายตามองจิงเจี้ยนแวบหนึ่ง
"พวกคุณเป็นคนดีจริงๆ!" ยามเฒ่าซาบซึ้งใจมาก "ต้าจู้กับเอ้อจู้บ้านฉันหายตัวไปหกเจ็ดวันแล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า..."
"คุณลุงจู อย่าเพิ่งร้อนใจไป เล่าให้พวกเราฟังก่อนว่าพวกเขาหายตัวไปได้ยังไง" จางโม่หลินรีบปลอบใจ "พอรู้เรื่องราวความเป็นมา พวกเราก็จะได้ตามหาคนถูก"
"ได้ ได้"
ยามเฒ่าจูพาทั้งสี่คนไปที่หอพักของตัวเอง
"พวกคุณเชิญนั่งก่อน เดี๋ยวฉันรินน้ำให้..."
การตกแต่งภายในหอพักดูเรียบง่ายทรุดโทรม มีเตียงสองชั้นสองเตียงตั้งชิดกำแพงซ้ายขวา ตรงกลางมีโต๊ะหนึ่งตัว บนโต๊ะมีของใช้จุกจิกอย่างแก้วน้ำและแปรงสีฟันวางอยู่
ดูจากจำนวนแปรงสีฟันแล้ว มีคนอาศัยอยู่มากกว่าหนึ่งคน
"ไม่ต้องลำบากหรอกคุณลุงจู คุณเล่ามาก่อนเถอะ" จางโม่หลินดึงยามเฒ่าจูให้นั่งลง
"พวกเขาหายตัวไปเมื่อหกวันก่อน" สีหน้าของยามเฒ่าจูดูซีดเซียว "ฉันพาพวกเขาออกมาจากหมู่บ้าน ให้มาทำงานกับฉันที่โรงงานแห่งนี้ โดยพักอยู่ที่หอพักด้วยกัน"
"วันนั้นพวกเขาไปเข้ากะดึก จนฟ้าสางก็ยังไม่กลับมา"
"ปกติแล้วการลาดตระเวนตอนกลางคืน ก็แค่ถือไฟฉายเดินตรวจตราไปรอบๆ อาคารโรงงาน ดูว่ามีประตูหน้าต่างบานไหนไม่ได้ล็อกบ้าง หรือลืมปิดไฟตรงไหนไหม พอตรวจเสร็จก็จะกลับมานอนต่อ"
"แต่พวกเขาออกไปทั้งคืน วันต่อมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ฉันตามหาพวกเขาทุกที่ ถามทุกคน หาอยู่สองวันก็หาไม่เจอ ถึงได้แจ้งตำรวจ"
"แต่ตำรวจก็หาไม่พบ ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ..."
ยามเฒ่าจูดึงทึ้งผมที่หงอกขาวของตัวเองอย่างแรง บนใบหน้าที่แก่ชราเต็มไปด้วยความกังวลและร้อนรน
ลู่เฟยเอ่ยถามขึ้นมา "คุณลุง ในโรงงานก็น่าจะมีกล้องวงจรปิดนี่นา ทำไมถึงหาไม่เจอล่ะ?"
"คุณตำรวจตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว ไม่เห็นพวกเขาเดินออกไปเลย ก็เลยบอกว่าน่าจะอยู่ในโรงงานนี่แหละ แต่ในโรงงานก็ใช่ว่าจะมีกล้องวงจรปิดทุกซอกทุกมุมซะหน่อย ตำรวจค้นหาอยู่สามวัน แทบจะพลิกโรงงานหาอยู่แล้ว ก็ยังหาพวกเขาไม่เจอ"
ยามเฒ่าจูกลุ้มใจจนหัวปั่น ขมวดคิ้วเป็นปมแน่นราวกับรูปตัวชวน
"ไอ้เด็กบ้าสองคนนี้ ไม่เชื่อฟังมาตั้งแต่เด็กแล้ว! รู้อย่างนี้ ปล่อยให้พวกมันทำนาอยู่ในหมู่บ้านซะก็ดี!"
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสบตากัน
นี่มันเริ่มจะแปลกประหลาดแล้วสิ
คนก็อยู่ในโรงงานแท้ๆ ทำไมถึงหาไม่เจอล่ะ?
คนเป็นๆ ตั้งสองคน จะหายตัวไปในอากาศได้ยังไงกัน!
ลู่เฟยถามต่อ "คุณลุงจู กล้องวงจรปิดสามารถจับภาพสถานที่สุดท้ายที่พวกเขาปรากฏตัวได้ไหมว่าอยู่ที่ไหน?"
"อยู่... อยู่ข้างนอกหอพักหญิง..." บนใบหน้าที่แก่ชราของยามเฒ่าจูเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวเล็กน้อย "เมื่อไม่นานมานี้ที่หอพักหญิงมีเด็กผู้หญิงผูกคอตาย คนในโรงงานต่างก็ลือกันว่าเธอกลายเป็นผีผูกคอตายมาพรากวิญญาณคนไป..."
"ถึงแม้จะถูกเกี่ยววิญญาณไปแล้ว แต่ร่างกายก็ควรจะยังอยู่นี่นา" ลู่เฟยส่ายหน้า "คุณลุง ตอนที่พวกเรามาถึงได้ยินคนงานบอกว่าหายไปอีกคนแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ? มีคนหายตัวไปอีกงั้นเหรอ?"
ยามเฒ่าจูอ้าปากค้าง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด
"คุณลุง มีคนหายตัวไปติดต่อกัน บางทีอาจจะมีความเกี่ยวข้องกันก็ได้ ยิ่งพวกเรารู้รายละเอียดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความหวังที่จะช่วยตามหาลูกชายสองคนของคุณได้มากเท่านั้นนะ" ลู่เฟยเกลี้ยกล่อม
"เถ้าแก่ไม่ยอมให้พวกเราพูดมาก กลัวว่าจะส่งผลเสียต่อโรงงาน" ยามเฒ่าจูมองออกไปนอกประตูอย่างระมัดระวัง แล้วจึงลดเสียงให้เบาลง
"เมื่อคืนนี้ มีคนงานคนนึงไม่รู้ว่าผีเข้าหรือสมองกลับ ถึงได้แอบหนีกลับมาที่โรงงาน... แล้วก็หายตัวไปตรงแถวๆ หอพักหญิงเหมือนกัน"
"เป็นคนงานผู้ชายเหมือนกันเหรอ?" ลู่เฟยนึกถึงคำพูดของคนงานหญิงพวกนั้น
"ใช่แล้ว ผีผูกคอตายตนนั้นเจาะจงเกี่ยวแต่วิญญาณผู้ชาย! แฟนของเธอทิ้งเธอไป เธอคิดสั้น ก็เลยใช้เชือกผูกคอตายในหอพัก!"
ยามเฒ่าจูทั้งเศร้าและโกรธแค้น
"คนที่ทิ้งเธอไปก็ไม่ใช่ลูกชายฉันซะหน่อย แล้วทำไมเธอถึงต้องมาทำร้ายลูกชายฉันด้วยล่ะ!"