บทที่ 376 ผีผูกคอตาย

"เขาว่ากันว่าผีผูกคอตายก็เหมือนผีพรายน้ำ ต้องหาตัวตายตัวแทนให้ได้ ตัวเองถึงจะหลุดพ้น บางทีอาจจะเป็นผีผูกคอตายที่กำลังหาตัวตายตัวแทนอยู่ก็ได้มั้ง?"
"ต่อให้หาตัวตายตัวแทน ก็ต้องทำให้คนผูกคอตายสิ ไม่ถึงกับทำให้คนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหรอก"
"เป็นไปได้ไหม ว่าความจริงแล้วพวกเขาวิ่งออกไปข้างนอก ในมุมที่กล้องวงจรปิดมองไม่เห็น?"
"ทางตำรวจสืบสวนดูแล้ว ความเป็นไปได้นี้มีค่อนข้างน้อย"
หลังจากฟังคำบอกเล่าของตาเฒ่าจูจบ คนหนุ่มสาวทั้งสี่ก็พากันถกเถียงกันเซ็งแซ่
"พวกเรามานั่งเดากันอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ผลลัพธ์อะไรขึ้นมาหรอก ไม่ว่าจะยังไง คนก็หายตัวไปที่หน้าหอพักหญิง พวกเราต้องลองไปดูให้เห็นกับตาอยู่แล้วล่ะ" ลู่เฟยตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
"ลุงจู รบกวนคุณลุงช่วยนำทางพวกเราไปหน่อยนะ" จางโม่หลินหันไปพูดกับตาเฒ่าจู
"ไม่ต้องคิดเลย ต้องเป็นฝีมือของผีผูกคอตายตนนั่นแน่ๆ! มีอยู่คืนนึง ฉันเห็นเชือกแกว่งไปแกว่งมาอยู่ที่หน้าต่างหอพักหญิงแวบๆ พอเอาไฟฉายส่องไปดูก็ไม่เห็นมีอะไรแล้ว ฉันจะพาพวกคุณไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
ตาเฒ่าจูรีบร้อนนำทางคนทั้งสี่ออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังหอพักพนักงานหญิง
"เมื่อก่อนโรงงานเรามักจะมีการทำโอทีรอบดึก หอพักก็เอาไว้ให้พนักงานที่ทำโอทีพักผ่อน แต่ตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็ไม่มีคนงานหญิงคนไหนกล้านอนที่หอพักอีกเลย เถ้าแก่เองก็ไม่ให้ทำโอทีแล้วเหมือนกัน"
"ทำร้ายคนแท้ๆ!"
ทั่วทั้งโรงงานเงียบกริบ คนงานกลับกันไปหมดแล้ว ทุกหนทุกแห่งดูมืดครึ้มไปหมด
ลู่เฟยพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ "ในโรงงานมีคนหายตัวไปติดต่อกันแบบนี้ เถ้าแก่ว่ายังไงบ้างล่ะ?"
"เถ้าแก่เขา..."
ตาเฒ่าจูยังไม่ทันได้ตอบ ฝีเท้าก็ชะงักงัน ทอดสายตามองไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจ
ทุกคนมองตามสายตาของเขาไป
ที่ด้านนอกหอพักหญิง กลับมีผู้ชายต่างวัยยืนอยู่สองคน
"เถ้าแก่?"
ตาเฒ่าจูอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปทักทาย น้ำเสียงแฝงความระมัดระวังอยู่บ้าง
"เถ้าแก่ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"
ชายต่างวัยทั้งสองคนหันกลับมา
หน้าตาของทั้งสองคนดูคล้ายคลึงกันมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นพ่อลูกกัน
คนแก่กว่าอายุราวๆ ห้าสิบปี ผมทรงหัวล้านตรงกลาง มีพุงพลุ้ย ลักษณะเหมือนเถ้าแก่ทั่วไป
ส่วนคนอายุน้อยกว่าอายุราวยี่สิบกว่าปี สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว ตัดผมทรงลานบิน ด้านหลังหัวยังแขวนแว่นกันแดดไว้อีกอัน
"เฒ่าจู มีข่าวคราวของต้าจู้กับเอ้อจู้บ้างหรือยัง?" เถ้าแก่มองตาเฒ่าจู บนใบหน้าเผยให้เห็นความห่วงใยอยู่หลายส่วน
ตาเฒ่าจูส่ายหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ยังไม่มีเลย"
"ทำใจให้สบายเถอะ ทั้งสองคนก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว อาจจะแค่หนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักแห่ง อีกไม่กี่วันก็คงกลับมาเองแหละ" เถ้าแก่ตบไหล่ที่ผอมแห้งของเฒ่าจู จากนั้นก็กวาดสายตามองมาทางลู่เฟยทั้งสี่คน
"พวกนี้คือใคร?"
"พวกเขาคือซินแสที่ฉันเชิญมาจากข้างนอก ให้มาช่วยตามหาต้าจู้กับเอ้อจู้น่ะ" ตาเฒ่าจูรีบอธิบายอย่างลุกลี้ลุกลน "เถ้าแก่วางใจเถอะ ไม่สร้างความเดือดร้อนให้โรงงานแน่นอน พวกเราก็แค่อยากจะเข้าไปดูในหอพักหน่อย..."
"ซินแสเหรอ?" เถ้าแก่มีสีหน้าประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นก็หัวเราะออกมา เผยให้เห็นฟันทองคำสองสามซี่ในปาก "เฒ่าจู แกทำงานในโรงงานมาตั้งหลายปี เรื่องแค่นี้จะถือว่ารบกวนอะไรล่ะ?"
"ถ้าไล่ตามลำดับอาวุโส ฉันยังต้องเรียกแกว่าพี่ใหญ่เลย ต้าจู้กับเอ้อจู้ก็คือหลานของฉัน! ฉันเองก็อยากจะตามหาพวกเขาให้เจอเร็วๆ เหมือนกัน!"
"แกก็ปล่อยให้อาจารย์หนุ่มสาวพวกนี้เข้าไปหาในหอพักได้ตามสบายเลย!"
"ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ หาไป!"
"ถ้าเกิดว่ามีผีผู้หญิงอะไรนั่นอยู่จริง จะได้จัดการไปพร้อมกันเลย ถือซะว่าได้ทำเรื่องดีๆ ให้โรงงานเราด้วย"
"ได้ๆ!" ตาเฒ่าจูถอนหายใจอย่างโล่งอก "ขอบคุณเถ้าแก่มาก!"
"จะเกรงใจไปทำไม พวกเราก็คนกันเองทั้งนั้น ฉันก็เป็นพ่อคนเหมือนกัน จะไม่เข้าใจความรู้สึกของแกได้ยังไง?" เถ้าแก่ตบไหล่เฒ่าจู
"เรื่องตามหาคนก็ต้องหาไป แต่ห้ามเอาไปพูดส่งเดชข้างนอกเด็ดขาดนะ"
"วางใจเถอะเถ้าแก่ ปากฉันรูดซิปสนิท" ตาเฒ่าจูรีบรับประกัน
"ฉันจะไม่ไว้ใจแกได้ยังไงเล่า!" เถ้าแก่พอใจมาก "เดี๋ยวพวกเรายังมีลูกค้าต้องไปพบ คงอยู่เป็นเพื่อนพวกแกไม่ได้แล้วนะ มีอะไรก็โทรหาแล้วกัน"
พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้พวกลู่เฟยเล็กน้อย ก่อนจะพาลูกชายรีบจากไป
เมื่อมองดูแผ่นหลังของพวกเขา เถี่ยเซิ่งหลานก็แค่นเสียงหัวเราะหยัน ในดวงตาฉายแววเหยียดหยาม "นี่มันเถ้าแก่ประสาอะไร? คนหายตัวไปในโรงงานของเขาแท้ๆ ทำไมพูดเหมือนกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยล่ะ?"
"ตอนที่ตำรวจมาค้นหา เถ้าแก่จินก็ให้ความร่วมมือทุกอย่างเลยนะ" ตาเฒ่าจูถอนหายใจ
"ความจริงเขาก็ดีกับพวกเรามากนะ ฉันพาลูกชายสองคนมา เขาก็รับเข้าทำงานโดยไม่ปริปากบ่นสักคำเลย"
"จะให้โรงงานทั้งโรงงานต้องหยุดเดินเครื่อง เพียงเพราะไอ้เด็กไม่เอาถ่านสองคนนั้นมันก็คงไม่ได้ คนงานตั้งหลายสิบชีวิตยังต้องทำมาหากิน..."
พูดจบ เขาก็หยิบกุญแจออกมา ไขเปิดประตูหอพักหญิง
แอ๊ด——
ประตูห้องค่อยๆ เปิดออก ไอเย็นยะเยือกระลอกหนึ่งพัดมาปะทะใบหน้า
การตกแต่งในหอพักหญิงก็ไม่ได้ดีไปกว่าหอพักของตาเฒ่าจูเท่าไหร่นัก มีเตียงสองชั้นและโต๊ะเก้าอี้แบบเดียวกัน เพียงแต่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าเท่านั้นเอง
แต่อาจจะเป็นเพราะไม่มีคนพักมาหลายวันแล้ว ทุกหนทุกแห่งจึงเต็มไปด้วยฝุ่น ตามมุมห้องก็มีหยากไย่แมงมุมเต็มไปหมด
"ห้องนี้แหละ คือห้องที่เด็กผู้หญิงคนนั้นมาผูกคอตาย"
ตาเฒ่าจูยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไปข้างใน
"คุณลุง ไม่ต้องกลัว ลุงรอพวกเราอยู่ข้างนอกนี่แหละ" จางโม่หลินชักดาบเหรียญทองแดงออกมา เดินนำเข้าไปในหอพักอันมืดสลัวเป็นคนแรก
เถี่ยเซิ่งหลานเดินตามไปเป็นคนที่สอง จากนั้นก็เป็นจิงเจี้ยน
ทว่าลู่เฟยกลับไม่รีบร้อนเข้าไป เขาพาลูกหมาตัวดำเดินวนดูรอบๆ หอพักหนึ่งรอบแทน
ด้านหลังหอพักเป็นที่ดินรกร้างผืนใหญ่ ท่ามกลางกอหญ้าที่ขึ้นรกชัฏ มองเห็นหลุมศพเก่าๆ ทรุดโทรมอยู่ประปราย
ไกลออกไปอีกหน่อยก็คือภูเขาลูกใหญ่
ลู่เฟยยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง หลุมศพร้างพวกนั้นล้วนเป็นหลุมศพตาย ไม่ได้มีปัญหาอะไร จึงเดินกลับมา
"พี่จิง น้องโม่หลิน พบอะไรบ้างไหม?"
"มีไอหยิน!"
ในมือของจางโม่หลินคีบยันต์กระดาษเหลืองเอาไว้แผ่นหนึ่ง ขอบยันต์มีรอยไหม้ดำเล็กน้อย
"ที่นี่ต้องมีภูตผีปีศาจอาละวาดอยู่แน่ๆ! แต่ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ภูตผีตนนั้นก็เลยยังไม่ปรากฏตัวออกมา"
"ถูกต้อง!" เถี่ยเซิ่งหลานยกแขนขึ้น ที่ข้อมือของเธอสวมกำไลหยกเอาไว้วงหนึ่ง ขอเพียงแค่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความชั่วร้ายและไอหยิน กำไลหยกก็จะเย็นเฉียบขึ้นมา
จิงเจี้ยนกำดาบเจ็ดดาวแน่น เอ่ยยืนยันเช่นกัน "ฉันก็สัมผัสได้เหมือนกัน"
ตั้งแต่เขาหลอมรวมดาบเจ็ดดาวให้กลายเป็นดาบวิเศษประจำกาย ความสามารถในการรับรู้ของเขาก็พัฒนาขึ้นมาก อย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนเป็นเท่าตัว
ทั้งสามคนยืนยันอย่างหนักแน่นขนาดนี้ คงไม่ผิดแน่แล้ว
ลู่เฟยพยักหน้า
"มีผีอยู่จริงๆ เหรอ?!" ตาเฒ่าจูที่อยู่หน้าประตูเบิกตากว้าง รู้สึกทั้งหวาดกลัวทั้งตึงเครียด "ถ้าอย่างนั้นต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉัน ก็ถูกผีผู้หญิงตนนั้นเกี่ยววิญญาณไปแล้วใช่ไหม?"
"คุณลุง อย่าเพิ่งร้อนใจไป ต้องรอให้คืนนี้พวกเราไปลองหยั่งเชิงภูตผีตนนั้นดูก่อนถึงจะรู้"
จางโม่หลินสะบัดมือ ยันต์กระดาษเหลืองก็พลันลุกไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีไปในทันทีโดยไม่ต้องใช้ไฟจุด
"แต่คุณลุง รบกวนคุณบอกวันเดือนปีเกิดของพวกเขาให้พวกเราหน่อยนะ แล้วก็ไปหาเสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ติดตัวมาให้สักสองชุดด้วย เพื่อให้พวกเราใช้ตามหาคน"
"ถ้างั้นฉันจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ"
ตาเฒ่าจูถูกฝีมือของจางโม่หลินทำให้ตกตะลึง ในใจพลันเกิดความหวังขึ้นมาไม่น้อย รีบร้อนวิ่งกลับไปที่หอพักของตัวเอง รื้อค้นหาเสื้อผ้าของลูกชายสองคน
"มีสองชุดนี้น่าจะพอแล้ว"
หลังจากหาเสื้อกล้ามที่ลูกชายเคยใส่เจอสองตัว ตาเฒ่าจูก็ม้วนเสื้อผ้าเข้าด้วยกัน กำลังจะเอาไปส่งให้
จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็น
นอกหน้าต่าง ราวกับมีเชือกเส้นหนึ่งแกว่งผ่านไปแวบๆ
"ผีผูกคอตาย?!"
ตาเฒ่าจูตกใจจนเซถลาถอยหลัง ร้องอุทานเสียงหลง
"ผีผูกคอตายมาแล้ว..."