บทที่ 377 ครึ่งเป็นครึ่งตาย

เชือกที่แกว่งผ่านหน้าต่างไปแวบหนึ่ง ทำให้ตาเฒ่าจูหวาดกลัวสุดขีด
เขาพิงหลังกับโต๊ะ กอดเสื้อผ้าไว้แน่น ร่างกายที่แก่ชราสั่นเทา
แต่รออยู่ครู่หนึ่ง เชือกเส้นนั้นก็ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาอีก
"หรือว่าฉันจะตาฝาดไปเอง?"
ตาเฒ่าจูกลืนน้ำลายลงคอ รวบรวมความกล้าเดินไปที่หน้าประตู ชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง
ข้างนอกว่างเปล่า
ดวงอาทิตย์ตกดิน แสงสีเหลืองสลัวสาดส่องเข้ามาในเขตโรงงาน เงาต้นไม้รอบด้านสั่นไหว
ตาเฒ่าจูยังคงหวาดระแวงสงสัย
"เขาว่ากันว่าผีกลัวแสงแดด ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ต้องเป็นฉันที่ตาฝาดไปเองแน่ๆ! รีบไปหาซินแสหนุ่มสาวพวกนั้นดีกว่า!"
เขารีบกอดเสื้อผ้าเดินออกจากห้อง เพิ่งจะก้าวเท้าก็รู้สึกเหมือนข้อเท้าถูกอะไรบางอย่างสะดุดเข้า ทั้งร่างล้มคะมำลงกับพื้น ฝ่ามือถลอกจนเลือดซิบออกมาทันที
"ซี๊ด——"
ตาเฒ่าจูสูดปากด้วยความเจ็บปวดพยุงตัวลุกขึ้น ยังไม่ทันได้ตรวจดูแผลที่ฝ่ามือ ก็เห็นว่าที่ข้อเท้าของตัวเองมีเชือกเส้นหนึ่งพันอยู่
ร่างกายของเขาแข็งทื่อ หนังหัวชาหนึบไปหมด
"แม่ร่วงเอ๊ย! ผีผูกคอตาย!"
"ช่วยด้วย——"
เขาดิ้นรนอย่างสุดชีวิตพยายามคลานออกไป แต่ขาทั้งสองข้างกลับราวกับเป็นเหน็บชา ไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ถีบขาไปมาบนพื้นอย่างอ่อนแรง
ท่ามกลางความตื่นตระหนกลนลาน หูก็ได้ยินเสียงคนหนุ่มสาวหลายเสียงดังขึ้น
"คุณลุง คุณลุง!"
"คุณลุงจู เป็นอะไรไป?"
เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสั่นเทา พอเห็นซินแสหนุ่มสาวเหล่านั้น ก็ราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้าย มือที่เย็นเฉียบคว้าจับพวกเขาไว้แน่น
"เร็วเข้า! เร็วเข้า! ผีผูกคอตายมาแล้ว!"
"อยู่ไหน?"
"ขาฉัน! ผีผูกคอตายมัดขาฉันไว้..."
ตาเฒ่าจูหันขวับกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก แต่แล้วก็ต้องชะงักไป
บนขาไม่มีอะไรเลย
"คุณลุง ตึงเครียดเกินไปหรือเปล่า?" จางโม่หลินพยุงตาเฒ่าจูให้ลุกขึ้น ถกขากางเกงของเขาขึ้น
บนหน้าแข้งที่แห้งเหี่ยวและแก่ชรา ไม่มีร่องรอยอะไรเลย
ถ้ามีผีผูกคอตายมาจับขาเขาจริงๆ ก็ต้องทิ้งรอยเอาไว้สิ
"เมื่อกี้ฉันเห็นจริงๆ นะ"
"คุณลุง พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินเลย ตามหลักแล้วผีออกไม่ได้หรอกนะ"
จางโม่หลินเอ่ยปลอบใจตาเฒ่าจู
ส่วนลู่เฟยก็พาลูกหมาตัวดำเดินวนดูรอบๆ หอพักหนึ่งรอบ
เสี่ยวเฮยราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง เอาแต่ดมฟุดฟิดอยู่ริมหน้าต่างไม่หยุด
ลู่เฟยจึงเดินเข้าไปดู
หน้าต่างของหอพักล้วนติดเหล็กดัดเอาไว้ทั้งหมด คนไม่สามารถเข้าออกทางหน้าต่างได้ ด้านนอกหน้าต่างก็คือที่ดินรกร้างผืนใหญ่
ลู่เฟยสังเกตดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ก็พบเส้นผมสีขาวขุ่นยาวๆ สองสามเส้นอยู่ที่รอยแยกของหน้าต่าง
"ผมยาวขนาดนี้ ไม่มีทางเป็นของลุงจูแน่ๆ"
ลู่เฟยรู้สึกว่าตาเฒ่าจูอายุยังไม่ถือว่ามากนัก ไม่น่าจะถึงขั้นตาหูฝ้าฟางจนมองผิดไป บางทีเมื่อครู่นี้อาจจะมีตัวอะไรมาจริงๆ ก็ได้
แต่เส้นผมแค่สองสามเส้นก็พิสูจน์อะไรไม่ได้ บางทีอาจจะเป็นของคนอื่นก็ได้นี่นา?
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาห่อเส้นผมสีขาวเหล่านั้นไว้
ลูกหมาตัวดำดมอยู่ริมหน้าต่างพักหนึ่งก็วิ่งออกไป น่าจะดมไม่เจออะไร
จิงเจี้ยนกับเถี่ยเซิ่งหลานก็เดินดูทั้งในและนอกบ้านเช่นกัน แต่ก็ไม่พบอะไร
"เอาแบบนี้ก็แล้วกันคุณลุง คืนนี้คุณมาอยู่กับพวกเรานะ ต่อให้ผีผูกคอตายมา คุณก็ไม่ต้องกลัว พวกเรามีกันตั้งหลายคน ยังไงก็ต้องปกป้องคุณได้แน่ๆ" จางโม่หลินเอ่ยปลอบใจ
"ได้! ได้สิ!"
ตาเฒ่าจูจะกล้าอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ
ทุกคนหยิบเสื้อผ้าลูกชายสองคนของตาเฒ่าจูขึ้นมา แล้วพาเขาไปที่หอพักพนักงานหญิงด้วยกัน
"คุณลุง ฉันขอลองดูก่อนนะ ว่าจะสามารถตรวจสอบสถานการณ์ของลูกชายคุณได้ไหม"
จางโม่หลินหยิบยันต์กระดาษเหลืองออกมาสองแผ่น
สิ่งที่ตาเฒ่าจูเป็นห่วงที่สุดก็คือความเป็นตายของลูกชายทั้งสอง เขาจึงรีบให้ความร่วมมือ เขียนวันเดือนปีเกิดของลูกชายลงบนยันต์กระดาษเหลืองแต่ละแผ่น แล้วนำไปแปะไว้บนเสื้อผ้าที่ตรงกัน
จางโม่หลินประสานมือทำมุทรา ปากก็พึมพำท่องคาถา
"ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน... เบญจธาตุชี้ชะตาเป็นตาย!"
ท่องจบ ก็ชี้มือไปที่เสื้อผ้าทั้งสองตัวอย่างแรง
ยันต์กระดาษเหลืองบนเสื้อผ้าตัวหนึ่งพลันลุกไหม้ขึ้นมาทันที ส่วนยันต์บนเสื้อผ้าอีกตัวกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
"นี่มันหมายความว่ายังไง?"
ตาเฒ่าจูมองจางโม่หลินด้วยความตึงเครียด
ลู่เฟยเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก
นักพรตน้อยโม่หลินที่หน้าตาซื่อๆ คนนี้มีวิชาติดตัวไม่เบาเลยนะเนี่ย
"ครึ่งเป็น ครึ่งตาย..." บนใบหน้าของจางโม่หลินเผยให้เห็นความสงสัย แต่ไม่นานก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณลุง นี่แสดงว่าพวกเขามีโอกาสรอดชีวิตอยู่ครึ่งหนึ่ง"
"มีความหวังว่าจะรอดชีวิตงั้นเหรอ?"
ตาเฒ่าจูอดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงก่ำ
ลูกชายสองคนหายตัวไปตั้งหลายวัน เดิมทีเขาคิดว่าคงถูกผีผูกคอตายทำร้ายจนตายไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่ายังจะพอมีความหวังอยู่บ้าง
"คำทำนายมันบอกแบบนี้น่ะ" จางโม่หลินไม่กล้ายืนยันจนเกินไป
ยันต์เบญจธาตุทำนายความเป็นตาย ไม่เป็นก็ตาย เขายังไม่เคยเจอสถานการณ์แบบครึ่งเป็นครึ่งตายมาก่อนเลย
บางทีอาจจะเป็นเพราะวิชาอาคมของตัวเองยังไม่กล้าแข็งพอก็ได้
"ครึ่งเป็นครึ่งตายเหรอ?" ลู่เฟยมีข้อสันนิษฐานข้อหนึ่งอยู่ในใจ แต่เมื่อมองดูท่าทางที่ซูบเซียวและเป็นกังวลของตาเฒ่าจูแล้ว ก็ไม่ได้พูดออกมา
เถี่ยเซิ่งหลานเผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ "คุณลุง วางใจเถอะ! รอให้ผีผูกคอตายนั่นออกมาเมื่อไหร่ พวกเราจะรีบจับตัวมันไว้ รับรองว่าจะต้องตามหาลูกชายของคุณเจอแน่ๆ"
"ได้! ได้สิ!"
ตาเฒ่าจูเช็ดหางตา ในดวงตาที่แก่ชราและหม่นหมองในที่สุดก็มีประกายแห่งความหวังวาบขึ้นมา
ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว
ในโรงงานเงียบสงัด ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างจนเกิดเสียงหวีดหวิว
ตาเฒ่าจูกระสับกระส่าย รู้สึกทั้งกลัวว่าผีผูกคอตายจะปรากฏตัว แต่ก็แอบหวังให้มันปรากฏตัวออกมา เขาอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าขึ้นไปมองเพดานอยู่บ่อยๆ
บนเพดานติดตั้งพัดลมเพดานรุ่นเก่าเอาไว้
เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ใช้เชือกเส้นหนึ่ง แขวนคอตัวเองไว้กับพัดลมเพดานจนตาย
ตอนที่พบศพก็เป็นเช้าวันต่อมาแล้ว ศพแข็งทื่อไปหมด
ใบหน้านั้นขาวซีดราวกับกระดาษ ลิ้นจุกปากห้อยยาว ร่างกายแกว่งไปแกว่งมา...
ตาเฒ่าจูอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน พยายามไม่นึกถึงภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น หวังว่าคนหนุ่มสาวทั้งสี่คนนี้จะเก่งกาจอย่างที่พวกเขาพูดจริงๆ
พวกลู่เฟยกลับมีสีหน้าเยือกเย็น
ถึงยังไงพวกเขาก็เคยเจอแม้กระทั่งขบวนแห่ศพแดงขาวมาแล้ว แค่ผีผูกคอตายตนเดียว ไม่ถือเป็นภัยคุกคามสำหรับพวกเขาหรอก
พวกเขายังรู้สึกฮึกเหิมอยากจะลองประลองฝีมือดูเสียด้วยซ้ำ
ยามค่ำคืนดึกสงัดลงเรื่อยๆ
ทว่าทั้งในและนอกหอพักกลับเงียบสงบ ไม่มีลางบอกเหตุว่าสิ่งอัปมงคลกำลังจะปรากฏตัวเลยแม้แต่น้อย
ลู่เฟยเห็นว่าขืนรออยู่เฉยๆ แบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดี จึงเสนอแนะว่า "บางทีคนพวกเราอาจจะเยอะเกินไป ผีผูกคอตายก็เลยไม่กล้าปรากฏตัว เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้หู่จึอยู่เป็นเพื่อนลุงจูในหอพัก ส่วนพวกเราออกไปเฝ้าอยู่ข้างนอกกันหมด"
ถึงยังไงพวกเขาสองสามคนก็มีพลังเวทติดตัว กลิ่นอายย่อมต้องแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไปอยู่บ้าง
"ก็จริงนะ!"
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
"พวกคุณออกไปกันหมด แล้วถ้าผีผูกคอตายมาจะทำยังไงล่ะ?" ลุงจูร้องด้วยความหวาดกลัว
"คุณลุง ไม่ต้องกลัวหรอก พวกเราอยู่ข้างนอกนี่เอง ถ้ามีความเคลื่อนไหวอะไรก็จะรีบเข้ามาทันที! ไม่อย่างนั้นถ้าผีผูกคอตายไม่ยอมปรากฏตัวออกมา พวกเราก็คงไม่มีปัญญาไปถามหาเบาะแสลูกชายของคุณได้หรอกนะ"
"งั้นก็ได้!" เพื่อลูกชายของตัวเอง ลุงจูกระทืบเท้ากัดฟันยอมตกลง
"หู่จึ ดูแลคุณลุงให้ดีๆ นะ"
"วางใจเถอะเถ้าแก่!"
หู่จึตบหน้าอกที่กำยำของตัวเอง
ลู่เฟยจงใจทิ้งลูกหมาตัวดำไว้ให้หู่จึด้วย
ทุกคนเดินออกจากหอพัก เก็บซ่อนกลิ่นอายแล้วซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด
พอคนในหอพักน้อยลง ก็ดูโล่งโจ้งขึ้นมาทันที ราวกับว่าอากาศก็เริ่มเย็นยะเยือกขึ้นมาด้วย
"คุณลุง มีฉันอยู่ทั้งคน ไม่เป็นไรหรอก!"
คำปลอบใจของหู่จึไม่สามารถทำให้ตาเฒ่าจูรู้สึกวางใจขึ้นมาได้เลย
เอี๊ยด——
เอี๊ยด——
"มาแล้วเหรอ?"
จู่ๆ ราวกับมีของบางอย่างแกว่งไกวอยู่เหนือหัว ตาเฒ่าจูใจหายวาบ แหงนหน้าขึ้นไปมองอย่างแข็งทื่อ
ทั้งๆ ที่ไม่มีลม แต่พัดลมบนเพดานกลับแกว่งไกวไปมาเป็นจังหวะ
ราวกับมีศพที่มองไม่เห็นแขวนคอติดอยู่ก็ไม่ปาน