บทที่ 378 ชดใช้ด้วยชีวิต

"ผีผูกคอตายมาแล้ว!"
ตาเฒ่าจูหน้าซีดเผือดในพริบตา นิ้วสั่นเทาชี้ไปที่พัดลมเพดานที่กำลังแกว่งไกวอย่างเชื่องช้า
"คุณลุง อย่าลนลาน!"
หู่จึชักดาบหัวผีออกมาทันที เอาตัวบังตาเฒ่าจูไว้ด้านหลัง สองตาจ้องมองพัดลมเพดานที่แกว่งไกวอย่างระแวดระวัง
เอี๊ยด—— เอี๊ยด——
พัดลมเพดานที่ขึ้นสนิมแกว่งไกวไปซ้ายทีขวาทีอย่างเชื่องช้า
แสงและเงาในหอพักเล็กๆ สั่นไหวไปมา
ในวินาทีนี้ หัวใจของตาเฒ่าจูตึงเครียดถึงขีดสุด แต่ในขณะเดียวกันก็หวังให้ผีผูกคอตายรีบปรากฏตัวออกมา เพื่อจะได้บอกเบาะแสของลูกชาย
เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่ามีเชือกเส้นหนึ่งทิ้งตัวลงมาจากด้านหลังเขาอย่างเงียบเชียบ ขมวดเป็นปมบ่วง แล้วสวมลงมาที่หัวของเขา
"โฮ่ง!"
ในตอนนั้นเอง เสียงหมาร้องก็ดังขึ้น
หู่จึตอบสนองอย่างรวดเร็ว หันขวับกลับไปทันที พอเห็นเชือกแขวนคออยู่ด้านหลังหัวของตาเฒ่าจู ก็ตกใจสุดขีด รีบตวัดดาบฟันฉับใส่เชือกเส้นนั้นอย่างแรง
เชือกเส้นนั้นหดตัวกลับอย่างกะทันหัน พริบตาเดียวก็หายวับไป
"คุณลุง เป็นยังไงบ้าง?"
"มะ... ไม่เป็นไร... ขะ... ข้างหลังแก..."
ตาเฒ่าจูเหงื่อแตกพลั่ก จู่ๆ ก็เห็นเชือกแขวนคอเส้นนั้นไปโผล่อยู่ด้านหลังของหู่จึ จึงร้องตะโกนเสียงหลงด้วยความสั่นเทา
หู่จึตวัดดาบกลับไปด้านหลัง เพื่อปกป้องหัวของตัวเอง
เชือกแขวนคอหลบหลีกดาบหัวผี พอหู่จึหันกลับมา มันก็ไปลอบโจมตีตาเฒ่าจูอีกครั้ง
แต่มันยังไม่ทันได้เข้าใกล้ตาเฒ่าจู
ยันต์กระดาษเหลืองแผ่นหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามาจากนอกประตู
ตามมาติดๆ ด้วยลู่เฟยและคนอื่นๆ อีกสามคนที่แย่งกันพุ่งพรวดเข้ามาในหอพัก
ทุกคนเบียดเสียดกันเข้ามาในประตู กวัดแกว่งอาวุธวิเศษในมือ งัดไม้ตายของแต่ละคนออกมา
แสงยันต์ ประกายสายฟ้า และแสงดาวสว่างวาบ
ตาเฒ่าจูรู้สึกเพียงแค่ตาลายไปหมด
เชือกแขวนคอเส้นนั้นไม่มีปัญญาจะต้านทานไหว หดตัวกลับเข้าไปในความมืดด้วยความตื่นตระหนกลนลาน
"รีบหาเร็ว! อย่าให้มันหนีไปได้นะ!"
ดวงตาสว่างไสวหลายคู่กวาดมองค้นหาไปทั่วหอพักเล็กๆ
พื้นที่มันเล็กเกินไปจริงๆ คนหกคนกับหมาหนึ่งตัวยืนอยู่ข้างในก็เบียดกันจะแย่แล้ว ทำให้ทุกคนแสดงฝีมือได้ไม่เต็มที่
"โฮ่ง!"
เสี่ยวเฮยเห่าไปทางประตูใหญ่หนึ่งเสียง
"มันคิดจะหนี!"
ลู่เฟยรีบพุ่งตามไปทันที
แต่ประตูหอพักกลับปิดลงอย่างแรงเสียงดังปัง
ตามมาติดๆ พัดลมบนเพดานก็หมุนติ้วด้วยความเร็วสูงกะทันหัน ใบพัดหลุดกระเด็นออกมา พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่คนในห้องเสียงดังหวีดหวิว
"ระวัง!"
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
พัดลมเพดานที่หมุนด้วยความเร็วสูงขนาดนี้ ไม่แน่อาจจะปั่นหัวคนจนหลุดกระเด็นได้เลย
"ทุกคนหมอบลง!"
เถี่ยเซิ่งหลานตวาดลั่น ใช้กระบองคู่ในมือฟาดเข้าใส่ใบพัดลมเพดานอย่างแรง
เสียงดังเคร้ง
ใบพัดลมถูกตีจนปลิวไป เถี่ยเซิ่งหลานเองก็ถูกแรงกระแทกจนต้องก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ใบพัดลมเพดานกระเด็นไปกระแทกกำแพงจนเบี้ยว ขูดเอาปูนบนกำแพงหลุดลอกออกเป็นรอยลึกหลายรอย ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังโครม
บนกระบองคู่ทิ้งรอยบิ่นตื้นๆ ไว้สองสามรอย เถี่ยเซิ่งหลานมีสีหน้าปวดใจเป็นอย่างมาก
"รีบตามไป อย่าให้ผีผูกคอตายนั่นหนีไปได้!"
หู่จึพุ่งชนประตูใหญ่ให้เปิดออก
ด้านนอกดูเหมือนจะมีเงาผู้หญิงผมเผ้ารุงรังแวบผ่านไป
"น้องโม่หลิน นายอยู่ปกป้องลุงจูที่นี่! คนอื่นๆ รีบตามไป!" ลู่เฟยตวาดลั่น แล้วพุ่งตัวตามออกไปเป็นคนแรก
แต่เงาผู้หญิงตนนั้น พริบตาเดียวก็หายลับไปในความมืดมิดยามราตรี
"ผีผูกคอตายก็คล้ายๆ กับผีตายโหงสิงที่นั่นแหละ ไม่น่าจะออกไปจากโรงงานได้หรอก แยกย้ายกันตามหา!"
ลู่เฟยพยักหน้าให้จิงเจี้ยนกับเถี่ยเซิ่งหลาน
ทุกคนแยกย้ายกันไปซ้ายขวา แบ่งกำลังกันเป็นสองสาย เพื่อค้นหาไปทั่วโรงงาน
ลูกหมาตัวดำขยับจมูกสีดำขลับฟุดฟิด ดมกลิ่นอยู่พักหนึ่งก็ราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง
"โฮ่ง!"
มันแกว่งหางใส่ลู่เฟย แล้ววิ่งตะบึงไปทางอาคารหลังหนึ่ง
"หู่จึ รีบตามไปเร็ว!"
ลู่เฟยกับหู่จึรีบตามไปติดๆ
ที่นี่น่าจะเป็นโกดัง ประตูใหญ่คล้องกุญแจอยู่
"โฮ่ง!"
ลูกหมาตัวดำเห่าเข้าไปข้างในประตู
"หนีเข้าไปข้างในแล้วเหรอ?" ลู่เฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วให้หู่จึสะเดาะกุญแจ
ทั้งสองคนเปิดไฟฉายตามเข้าไป
ภายในโกดังมีม้วนผ้าและเส้นด้ายชนิดต่างๆ กองระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด หากเชือกแขวนคอปะปนอยู่ในนั้น ลำพังแค่มองด้วยตาเปล่าคงแยกแยะได้ยากมาก
แต่ทว่า
ใครใช้ให้ลู่เฟยมีสุนัขดำห้าประการที่จมูกไวเป็นเลิศล่ะ
เสี่ยวเฮยดมกลิ่นไปตลอดทาง แล้วไปหยุดอยู่ที่ใต้ชั้นวางของแห่งหนึ่ง ราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง
ลู่เฟยรีบส่งซิกให้หู่จึทันที
หู่จึเข้าใจความหมาย ถือดาบหัวผีอ้อมไปอีกฝั่งของชั้นวางของ
ลู่เฟยสาดไฟฉายไปที่ชั้นวางของ
เห็นเพียงว่าท่ามกลางม้วนผ้าที่กองระเกะระกะ ดูเหมือนจะมีเชือกเส้นหนึ่งสอดไส้อยู่ในนั้น เขาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น สาดไฟฉายไปที่อื่น
แต่ความจริงแล้ว แอบสะบัดยันต์อักษรสยบผีออกไปอย่างเงียบเชียบ
"อ๊าก!"
เสียงผู้หญิงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาดังขึ้น เชือกแขวนคอรีบหดตัวกลับอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ก็ไปปะทะเข้ากับดาบหัวผีของหู่จึเข้าพอดี
"จะหนีไปไหน!"
หู่จึฟันดาบฉับลงไป
เชือกแขวนคอบินทะยานขึ้นไปด้านบนทันที หู่จึกลัวว่ามันจะหนีไปได้อีก จึงใช้สองเท้าถีบส่งตัว กระโดดขึ้นไปอย่างแรง แล้วใช้มือคว้าเชือกแขวนคอเอาไว้โดยตรง
เชือกเส้นนั้นแกว่งไปแกว่งมา พอพบว่าสลัดหู่จึไม่หลุด ก็พากร่างของหู่จึพุ่งไปกระแทกกับมุมแหลมของชั้นวางของอย่างเหี้ยมโหด
"หู่จึ ปล่อยมือ!"
ลู่เฟยสะบัดไม้พุทราสายฟ้าฟาดเข้าใส่เชือกแขวนคออย่างแรง
ประกายสายฟ้าสายหนึ่งพุ่งทะยานออกไป
ในเวลาเดียวกัน
หู่จึก็รีบปล่อยมือ
ตูม!
หู่จึหล่นลงพื้นแล้วม้วนตัวกลิ้งไปหนึ่งตลบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่ว
ตามมาติดๆ
เชือกแขวนคอก็ร่วงหล่นลงมาอย่างอ่อนปวกเปียก ขอบเชือกมีรอยไหม้เกรียม กระตุกสั่นน้อยๆ
ลู่เฟยก้าวฉับๆ เข้าไปหา แล้วใช้เท้าเหยียบมันไว้
"ในที่สุดก็จับได้สักที ไอ้ของพรรค์นี้เจ้าเล่ห์ชะมัด!" หู่จึพ่นลมหายใจยาว เผยให้เห็นสีหน้าโล่งอก
ลู่เฟยแปะยันต์อักษรสยบผีลงบนเชือกเส้นนั้น แล้วหยิบมันขึ้นมา
ทว่า ตอนที่เขาหยิบเชือกขึ้นมา ก็มีเส้นผมสีขาวสองสามเส้นร่วงหล่นลงบนพื้นช้าๆ
"หืม?"
ลู่เฟยโค้งตัวลง มองดูเส้นผมสีขาวบนพื้น เผยให้เห็นสีหน้าสงสัย
"ทำไมถึงมีผมขาวอีกแล้วล่ะ?"
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ
ลูกหมาตัวดำเงียบกริบ บ่งบอกว่ารอบด้านไม่มีอะไรผิดปกติ
เส้นผมสีขาวนี้มันยังไงกันแน่ หรือว่าผีผูกคอตายตอนที่ยังมีชีวิตอยู่จะเป็นผู้หญิงผมขาว?
ลู่เฟยขมวดคิ้ว ให้หู่จึเก็บเส้นผมสีขาวขึ้นมา แล้วใช้กระดาษทิชชู่ห่อไว้
"เถ้าแก่ เส้นผมนี่มันทำไมเหรอ?"
"ยังไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ เก็บเอาไว้ก่อน เผื่อว่าจะมีประโยชน์"
เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือการตามหาลูกชายสองคนของตาเฒ่าจู ลู่เฟยสองคนจึงนำเชือกแขวนคอกลับไปที่หอพัก
"ลู่เฟย เป็นยังไงบ้าง?"
จางโม่หลินกับตาเฒ่าจูมีสีหน้าร้อนรน
"จับได้แล้ว!" ลู่เฟยชูเชือกแขวนคอในมือขึ้น
ตาเฒ่าจูตกใจจนเบิกตากว้าง ผีผูกคอตายก็จับได้ด้วยเหรอเนี่ย? ถึงจะเห็นพวกเขาดูยังเด็ก แต่ที่แท้ก็มีฝีมือจริงๆ ด้วย!
"รู้แล้วล่ะว่าพวกนายต้องทำได้!" จางโม่หลินถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที แล้วแจ้งให้เถี่ยเซิ่งหลานกับจิงเจี้ยนทราบ
ทุกคนกลับมารวมตัวกันในหอพักเล็กๆ แห่งนี้อีกครั้ง
เชือกแขวนคอที่ถูกแปะยันต์อักษรสยบผีไว้ ถูกวางลงบนโต๊ะ
ดวงตาหลายคู่จ้องมองไปที่มันอย่างพร้อมเพรียง เชือกเส้นนี้ราวกับกำลังสั่นเทาด้วยความกลัว
ตาเฒ่าจูทั้งหวาดกลัวและตึงเครียด
"ต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉัน..."
"คุณลุงอย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเราจะถามเดี๋ยวนี้แหละ"
ลู่เฟยให้หู่จึหยิบขี้เถ้าธูปมากำหนึ่ง แล้วโรยไว้ข้างๆ เชือกแขวนคอ
"สารภาพมาตามตรง ลูกชายสองคนของลุงจูอยู่ที่ไหน?"
รออยู่สองสามวินาที เชือกแขวนคอก็ยังคงนิ่งเงียบไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
"อ้าว ไม่ยอมพูดใช่ไหม! อยากจะลองดีนักใช่ไหมฮะ?" เถี่ยเซิ่งหลานโกรธจัด รีบยกกระบองคู่ที่ถูกพัดลมเพดานฟาดจนบิ่นขึ้นมาทันที
เชือกแขวนคอกระตุกสั่นสองสามที
ตามมาติดๆ บนขี้เถ้าธูปก็มีตัวหนังสือบิดๆ เบี้ยวๆ ปรากฏขึ้นมาสองคำ
ชดใช้ด้วยชีวิต!
"หา?" พอตาเฒ่าจูเห็นตัวหนังสือสองคำนี้ ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นแทบจะในทันที
จางโม่หลินรีบเข้าไปประคองเขาไว้ได้ทัน
"พวกเขาถูกแกฆ่าตายแล้วเหรอ?" ลู่เฟยขมวดคิ้ว นี่มันไม่เหมือนกับที่คำทำนายบอกไว้นี่นา
หลอดไฟเริ่มกะพริบวิบวับ ขี้เถ้าธูปราวกับเป็นบ้าไปแล้ว เอาแต่เขียนตัวหนังสือสองคำนั้นซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
ชดใช้ด้วยชีวิต!
ชดใช้ด้วยชีวิต!
ชดใช้ด้วยชีวิต!