บทที่ 379 หนี้ชีวิต

จี่ จี่ จี่——
หลอดไฟกะพริบอย่างรุนแรง
โต๊ะสั่นสะเทือน ขี้เถ้าธูปเขียนซ้ำไปซ้ำมาอย่างบ้าคลั่งว่า ชดใช้ด้วยชีวิต ชดใช้ด้วยชีวิต ชดใช้ด้วยชีวิต!
ตาเฒ่าจูตกใจจนหน้าซีดเผือด แทบจะยืนไม่อยู่
ปัง!
"ถามแค่สองประโยค ยังจะมาทำเป็นเล่นตัวอีกเรอะ?" เถี่ยเซิ่งหลานใช้กระบองกดเชือกแขวนคอเอาไว้ "ถามอะไรก็ตอบมา ถ้ามัวแต่อิดออด จะฟันให้ขาดเดี๋ยวนี้แหละ!"
หลอดไฟกลับมาสว่างไสวในทันที
โต๊ะหยุดสั่น ขี้เถ้าธูปก็หยุดเคลื่อนไหว
ตาเฒ่าจูราวกับเพิ่งจะหายใจออก หอบหายใจแฮกๆ แผ่นหลังเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
ฉากอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่นี้ทำให้เขาตกใจกลัวไม่น้อย พอตั้งสติได้ เขาก็รีบมองเชือกแขวนคอแล้วถามอย่างร้อนรน "ต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉันอยู่ที่ไหน?"
"พูดมา!" เถี่ยเซิ่งหลานตบโต๊ะฉาดใหญ่
เชือกแขวนคอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
บนขี้เถ้าธูปปรากฏตัวหนังสือสองคำขึ้นมาใหม่
แลกเปลี่ยน
"หมายความว่ายังไง?" ทุกคนสบตากันด้วยความสงสัย
ลู่เฟยครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยถาม "แกรู้เบาะแสของพวกเขา แต่ต้องการให้พวกเราเอาข้อเสนอมาแลกเปลี่ยน ใช่ไหม?"
ใช่
"ข้อเสนออะไร?"
ชดใช้ด้วยชีวิต
พอตัวหนังสือสองคำนี้ปรากฏขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เถี่ยเซิ่งหลานก็อารมณ์ร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ชูกระบองคู่ขึ้นด้วยท่าทางดุร้าย
"แม่ร่วงเอ๊ย ฟันให้ขาดไปเลยดีกว่า คนน่ะเดี๋ยวพวกเราไปหาเอง!"
"เดี๋ยวก่อน!" ลู่เฟยกดไหล่เธอไว้ มองดูเชือกแขวนคอ "ให้ใครชดใช้ด้วยชีวิต?"
เชือกแขวนคอสั่นเทาขึ้นมา
ขี้เถ้าธูปค่อยๆ ขีดเขียนอย่างแรง จนปรากฏเป็นตัวหนังสือคำหนึ่ง
ราวกับว่าทุกขีดเขียน ล้วนแฝงไปด้วยความเคียดแค้นอันเข้มข้น
จิน!
ทุกคนอึ้งไป สายตาต่างก็หันไปมองตาเฒ่าจู
พวกเขาจำได้ว่า เถ้าแก่ของโรงงานแห่งนี้ก็แซ่จิน
หนึ่งวัน
ตาย!
ตามมาติดๆ บนขี้เถ้าธูปก็ปรากฏตัวหนังสือขึ้นมาอีกสองสามคำ พร้อมกับลมหยินสายหนึ่งพัดมา
ขี้เถ้าธูปปลิวสลายไป
เชือกแขวนคอกลับมาเงียบสงบอย่างถึงที่สุด กลายเป็นเพียงสิ่งของไร้ชีวิต
ไม่ว่าเถี่ยเซิ่งหลานจะข่มขู่ยังไง ก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาอีกเลย
"ที่แท้เศรษฐีที่หล่อนคบหาอยู่ ก็คือคุณชายจินนี่เอง!" พอตาเฒ่าจูเห็นคำว่าจิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที "ในโรงงานมีข่าวลือมาตั้งนานแล้ว ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจับคุณชายจินได้ หวังจะหนูตกถังข้าวสาร ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง"
"เด็กผู้หญิงคนนั้นช่างโง่เขลาจริงๆ คุณชายจินวันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่สำมะเลเทเมา จะไปจริงจังกับหล่อนได้ยังไง..."
"เฮ้อ!"
ตาเฒ่าจูถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้ากลายเป็นอมทุกข์และขมขื่นอย่างถึงที่สุด
"เถ้าแก่จินจะยอมให้ลูกชายตัวเองมาชดใช้ด้วยชีวิตได้ยังไง... จบกัน! จบกัน! ต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉันไม่มีหวังแล้ว..."
พวกลู่เฟยอึ้งไปเล็กน้อย ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาบ้าง
ดูเหมือนว่าผีผูกคอตายตนนี้ จะฆ่าตัวตายด้วยความเคียดแค้นเพราะถูกคุณชายจินทอดทิ้ง
หล่อนไม่มีปัญญาไปแก้แค้นคุณชายจิน ก็เลยมาลงระบายความโกรธกับผู้ชายคนอื่น ทำให้โรงงานเกิดเรื่องติดต่อกัน เพื่อบีบให้คุณชายจินปรากฏตัว
นี่เรียกว่าหนี้ชีวิต!
ถ้าคุณชายจินไม่ยอมชดใช้หนี้ก้อนนี้ ก็จะมีคนตกเป็นเหยื่อมากขึ้นเรื่อยๆ
"คุณลุง อย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเราจะไปหาคุณชายจินเป็นเพื่อนลุงเอง" จางโม่หลินเดินเข้าไปปลอบใจ
"ผีผูกคอตายต้องการให้คุณชายจินชดใช้ด้วยชีวิต ผอ.จินก็เป็นพ่อคนเหมือนกัน ต่อให้ลูกชายจะไม่ได้เรื่องแค่ไหน เขาก็คงไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองต้องมาตายหรอก" ตาเฒ่าจูแทบจะร้องไห้ออกมา
ไม่ต้องคิดก็รู้ ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเจรจาได้แน่
ถ้าสองพ่อลูกคู่นั้นยินยอมจะรับผิดชอบ ตอนที่เจอพวกเขาอยู่หน้าหอพักเมื่อหัวค่ำ ก็คงไม่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แบบนั้นหรอก
งานชิ้นนี้ไม่ได้ซับซ้อนจริงๆ แถมยังไม่อันตรายด้วย แต่กลับรับมือยากมาก
เถี่ยเซิ่งหลานรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก "เกลียดที่สุดเลยไอ้พวกผู้ชายเลวๆ ที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ ตัวเองทำเรื่องเหลวแหลกก็แล้วไปเถอะ ยังจะมาทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีก! ถ้าเขาไม่มา ฉันก็จะไปมัดตัวเขามาเอง!"
"แม่นางเซิ่งหลาน ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดนะ! ตอนนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมายแล้ว" จางโม่หลินรีบห้ามปราม ด้วยนิสัยเกลียดความชั่วร้ายเข้าไส้ของแม่นางคนนี้ ไม่แน่อาจจะไปมัดตัวคนมาจริงๆ ก็ได้
ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วให้หู่จึเอาผ้ามาห่อเชือกแขวนคอเอาไว้ ด้านนอกก็แปะยันต์อักษรสยบผีทับไว้อีกแผ่น
"คุณชายจินไม่มาก็ไม่เป็นไร พวกเราพาผีผูกคอตายไปหาเขาก็ได้"
ทุกคนเบิกตากว้าง "จะให้เขาชดใช้ด้วยชีวิตจริงๆ เหรอ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว ก็แค่พาผีผูกคอตายไปตรงหน้าเขา ให้เขาขอโทษ เพื่อสลายความเคียดแค้นของผีผูกคอตายไงล่ะ"
"แบบนี้... จะได้ผลเหรอ?" ตาเฒ่าจูลุกขึ้นยืนด้วยความกังวล
"ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ ก็ต้องลองดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
"ใช่แล้วคุณลุง พวกเราลองดูก่อนเถอะ" จางโม่หลินพยุงตาเฒ่าจู "ถ้าไม่ได้จริงๆ ฉันยังมีอีกวิธีนึง..."
"มีวิธีแล้วทำไมพวกเราถึงยังต้องไปหาไอ้ผู้ชายเลวๆ คนนั้นอีกล่ะ?" เถี่ยเซิ่งหลานสงสัย
"วิธีนี้มันอันตรายเกินไป ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ จะลองไม่ได้เด็ดขาด" จางโม่หลินอ้ำอึ้ง โบกมือปัด "เวลาไม่คอยท่า เหลือเวลาแค่วันเดียวเท่านั้น พวกเรารีบไปตามหาคนกันเถอะ"
"ได้ ฉันรู้ว่าบ้านเถ้าแก่จินอยู่ที่ไหน"
ตาเฒ่าจูรีบร้อนนำทางทุกคนออกจากโรงงานไป
ก่อนไป เขายังจัดการล็อกประตูทุกบานอย่างระมัดระวัง
บ้านของเถ้าแก่จินอยู่ไม่ไกล เป็นวิลล่าหลังเล็กๆ ในตำบลนี่เอง
ทุกคนเบียดเสียดกันขึ้นรถคันเดียวกันแล้วรีบมุ่งหน้าไป
ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ในวิลล่ายังคงเปิดไฟสว่างไสว
เสียงกริ่งหน้าประตูดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืดมิด
ผ่านไปพักใหญ่ กว่าจะมีเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญดังมาจากข้างในประตู
"ใครน่ะ?"
"เถ้าแก่จิน ฉันเอง เฒ่าจู" ตาเฒ่าจูตอบกลับด้วยความหวาดกลัว
"ดึกดื่นค่อนคืน แกไม่อยู่เฝ้าประตูที่โรงงาน วิ่งมาทำอะไรที่นี่?" ประตูใหญ่เปิดออกเป็นช่องแคบๆ บนใบหน้าของเถ้าแก่จินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"เถ้าแก่ ฉันอยากจะมาพบคุณชายจิน มีแค่เขาคนเดียวที่จะช่วยต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉันได้..."
ตาเฒ่าจูรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น
"แกมาหาเขามีจุดประสงค์อะไร?" เถ้าแก่จินระแวดระวังขึ้นมาทันที ปิดประตูให้แคบลงอีกนิด มือดึงลูกบิดประตูเอาไว้ "แกไม่ได้ไปเชิญซินแสมาช่วยหรือไง! หึหึ เป็นพวกสิบแปดมงกุฎล่ะสิ?"
"พวกเขาไม่ใช่พวกสิบแปดมงกุฎนะ พวกเขาบอกว่า ขอแค่คุณชายจินยอมไปขอโทษเสี่ยวเซียงก็แก้ได้แล้ว... ฉันยอมกราบคุณเลย..."
ตาเฒ่าจูเอ่ยอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย
"หุบปาก! ลูกชายฉันมีสิทธิ์อะไรต้องไปขอโทษอีนังแพศยานั่น?" เถ้าแก่จินราวกับถูกเหยียบหาง ปั้นหน้าตึงขึ้นมาทันที "เฒ่าจู แกอย่าไปฟังคนอื่นพูดจาเหลวไหล! รีบไสหัวกลับไปเฝ้าประตูเดี๋ยวนี้เลย!"
พูดจบ เขาก็เตรียมจะปิดประตู
"พูดเหตุผลกับคนพรรค์นี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!"
พวกลู่เฟยที่อยู่ด้านหลังทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
หู่จึพุ่งชนประตูใหญ่ให้เปิดออกโดยตรง เถ้าแก่จินเซถลาไปสองสามก้าว เกือบจะล้มคะมำ
ลู่เฟยอุ้มลูกหมาตัวดำ ก้าวฉับๆ เดินเข้าไป
"พวกแกจะทำอะไร..." เถ้าแก่จินหน้าถอดสี คิดจะก้าวเข้าไปขวาง
หู่จึคว้าหมับเข้าที่หัวของเขา
ลู่เฟยไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เดินตรงเข้าไปในบ้าน
จิงเจี้ยนกับเถี่ยเซิ่งหลานเดินตามไปติดๆ
จางโม่หลินพยุงตาเฒ่าจูที่เดินสั่นงันงกตามมาด้านหลัง
พอทุกคนเข้าไปในวิลล่าก็เริ่มค้นหาคนไปทั่ว เถี่ยเซิ่งหลานถึงขั้นกระโดดขึ้นไปบนชั้นสองเลยทีเดียว
"พวกแกทำอะไรกัน? เฒ่าจู แกไม่อยากทำงานที่โรงงานแล้วใช่ไหม... ฉันขอเตือนพวกแกนะ ถ้ายังไม่ไสหัวออกไปอีก ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย!"
เถ้าแก่จินตามเข้ามา โวยวายเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ
หู่จึจ้องมองเขาอย่างเย็นชา ไม่เปิดโอกาสให้เขาก่อกวน
ทว่า
ทุกคนพลิกวิลล่าหาจนแทบจะคว่ำแผ่นดิน แต่ก็ไม่พบลูกชายเถ้าแก่โรงงานผมทรงลานบินคนนั้นเลย
"คนต้องถูกเขาเอาไปซ่อนไว้ก่อนหน้านี้แน่ๆ!"
ลู่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ส่งตัวคนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เถี่ยเซิ่งหลานพุ่งไปตรงหน้าเถ้าแก่จินด้วยความโกรธ
"ส่งคนอะไร? ดึกดื่นค่อนคืนพวกแกบุกรุกเข้าบ้านคนอื่น ยังมีกฎหมายอยู่ไหมฮะ?" เถ้าแก่จินกอดอกด้วยท่าทางเย็นชา ดูเหมือนจะไม่เกรงกลัวอะไรเลย