บทที่ 380 ถอดจิต

"กฎหมายงั้นเหรอ?"
เถี่ยเซิ่งหลานโกรธจัดจนหัวเราะออกมา
"ลูกชายแกทำเรื่องเลวทราม ทำร้ายเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจนตาย แถมยังทำให้พนักงานในโรงงานต้องเดือดร้อนไปด้วย! แกยังหน้าด้านมาพูดเรื่องกฎหมายอีกเหรอ?"
ทุกคนคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าสองพ่อลูกคู่นี้คงพูดด้วยไม่ง่ายนัก จึงคิดจะบุกเข้ามาในบ้านเพื่อหาตัวคนให้พบ แล้วค่อยคลี่คลายความเคียดแค้นของผีผูกคอตายทีหลัง
แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เถ้าแก่จินผู้แสนเจ้าเล่ห์คนนี้ จะชิงส่งตัวลูกชายหนีไปก่อนแล้ว
"แม่หนู พูดจาซี้ซั้วไม่ได้นะ! เธอมีหลักฐานหรือเปล่า? ระวังฉันจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทนะ!" เถ้าแก่จินแค่นเสียงหัวเราะเย็น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
"ฉันจะบอกพวกแกให้นะ ในบ้านฉันติดกล้องวงจรปิดไว้ การกระทำของพวกแกในคืนนี้ ฉันบันทึกไว้หมดแล้ว!"
"ถ้ายังไม่ไสหัวออกไปจากบ้านฉันอีกล่ะก็ ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับพวกแกเดี๋ยวนี้แหละ!"
"แกกล้าเหรอ..." เถี่ยเซิ่งหลานกำหมัดแน่น
ตาเฒ่าจูรีบลุกลี้ลุกลนก้าวไปข้างหน้า เข้าไปขวางตรงกลาง โค้งคำนับขอโทษเถ้าแก่จินไม่หยุด "เถ้าแก่ คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ! อย่าแจ้งตำรวจเด็ดขาดเลย พวกเราไม่ได้ตั้งใจ ก็แค่อยากจะขอให้คุณชายจินช่วยหน่อย..."
"เฒ่าจูเอ๊ยเฒ่าจู ฉันเห็นแก่ที่แกเป็นพนักงานเก่าแก่ ก็เลยคอยดูแลแกมาตลอด ต้าจู้กับเอ้อจู้บ้านแกมาขอทำงาน ฉันก็รับไว้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะทำเรื่องแบบนี้!"
เถ้าแก่จินชี้หน้าด่าตาเฒ่าจู
"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ไม่สิ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป แกเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากโรงงานซะ อย่าหวังว่าจะได้กลับมาทำงานอีก!"
ร่างของตาเฒ่าจูโงนเงนไปมา ขอบตาแดงก่ำ
"ได้ ฉันไป วันนี้ฉันผิดเอง แต่ต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉันยังหาไม่พบเลย เถ้าแก่ คุณช่วยผ่อนผันให้อีกสักสองสามวันได้ไหม..."
"รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ!" เถ้าแก่จินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างเย็นชา
"ไอ้แก่สารเลว แกอย่าให้มันเกินไปนักนะ!"
อย่าว่าแต่เถี่ยเซิ่งหลานเลย แม้แต่จิงเจี้ยนกับหู่จึก็ยังทนดูต่อไปไม่ไหว ทุกคนถลกแขนเสื้อขึ้น ถูหมัดไปมาเตรียมพร้อมลุย
ลู่เฟยปั้นหน้าตึงกดพวกเขาไว้ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาเรื่องกับเขา ช่วยคุณลุงตามหาคนก่อนเถอะ"
เรื่องราวมีหนักเบาและเร่งด่วนแตกต่างกัน
ผีผูกคอตายให้เวลาแค่วันเดียวเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็คงต้องแตกหักกันไปข้าง
ทุกคนฝืนข่มความโกรธเอาไว้ พาตาเฒ่าจูเดินออกจากวิลล่าหลังเล็กไป
แต่ทว่า
ก่อนจะไป
หู่จึแอบหลบกล้องวงจรปิด ใช้เท้าเตะก้อนหินก้อนหนึ่งในลานบ้าน พุ่งเข้าใส่เถ้าแก่จินอย่างแรง
"โอ๊ย!"
ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวน เถ้าแก่จินกุมหัวที่เลือดอาบวิ่งพรวดออกมาที่หน้าประตู มองซ้ายมองขวาด้วยความโกรธจัด
"ใคร ใครเป็นคนทำ?"
ทว่า รถของลู่เฟยก็ได้แล่นฝุ่นตลบจากไปแล้ว
"เถ้าแก่จินเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นมากนะ ถ้าเกิดเขาแจ้งตำรวจจริงๆ พวกคุณยังเด็กกันขนาดนี้ วันข้างหน้าจะทำยังไงล่ะ?" ตาเฒ่าจูมีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"เขาไม่กล้าหรอก! ถ้าอยากจะแจ้งตำรวจจริงๆ ก็คงแจ้งไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องมามัวขู่พวกเราหรอก" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มสบายๆ ให้เขา แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิด
หรือว่าการตายของผีผูกคอตาย จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่อีก?
ไม่อย่างนั้น ลูกชายเถ้าแก่โรงงานคนนั้นจะหนีทำไมล่ะ!
"แบบนั้นก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นก็เป็นตัวถ่วงพวกคุณแย่เลย" ตาเฒ่าจูถอนหายใจ
ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นพวกเขาที่จัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี แต่ตาเฒ่าจูกลับหันมาเป็นห่วงพวกเขาแทน
"คุณลุง อย่าพูดแบบนี้เลย เป็นพวกเราใจร้อนเกินไป ทำให้คุณต้องมาผิดใจกับเถ้าแก่จนตกงาน!"
"แต่ว่า การได้ลาออกจากเถ้าแก่พรรค์นี้ก็ถือเป็นเรื่องดีนะ!"
"คุณทำงานตั้งใจและมีความรับผิดชอบขนาดนี้ ต้องหางานที่ดีกว่านี้ได้แน่ๆ!"
"ขอบคุณพวกคุณมากนะ พวกคุณล้วนเป็นคนดีทั้งนั้น" ตาเฒ่าจูโบกมือปัดอย่างอ่อนแรง "ตอนนี้ฉันไม่มีความคิดอื่นแล้ว อยากจะตามหาต้าจู้กับเอ้อจู้ให้พบอย่างเดียว งานไม่มีก็ไม่เป็นไร ขอแค่คนยังอยู่ อย่างมากก็กลับไปทำนาที่บ้านนอก"
"คุณลุง วางใจเถอะ ต่อให้อันตรายแค่ไหน ฉันก็จะช่วยคุณตามหาลูกให้พบให้ได้!" จางโม่หลินกำหมัดแน่น
กลับมาที่หอพักเล็กๆ ในโรงงาน
ทุกคนให้ตาเฒ่าจูพักผ่อน ส่วนพวกเขาก็ดึงจางโม่หลินออกมาข้างนอกห้อง แล้วเอ่ยถามอย่างร้อนรน
"น้องโม่หลิน วิธีที่นายบอกตกลงแล้วมันคืออะไรกันแน่?"
"มัวแต่อิดออดอะไรอยู่อีกล่ะ?"
"ต่อให้อันตรายแค่ไหนพวกเราก็ต้องลองดูนะ!"
จางโม่หลินกัดฟัน บนใบหน้าที่ซื่อสัตย์และจริงใจปรากฏความเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาสองสามคำ "ถอดจิต"
"อะไรนะ?"
ลู่เฟยตกใจเป็นอย่างมาก มองดูนักพรตน้อยคนนี้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หัวใจเต้นโครมครามขึ้นมา
"นายถอดจิตเป็นด้วยเหรอ?"
"ฉันทำไม่เป็นหรอก" จางโม่หลินยิ้มขื่นพลางอธิบาย "การถอดจิตด้วยตัวเอง ผู้บำเพ็ญเพียรจะต้องบรรลุถึงขั้นที่สูงส่งมากถึงจะทำได้ วิธีของฉันก็คือใช้วิชาถอดจิต ทำให้วิญญาณออกจากร่าง"
"วิญญาณของคนเราสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้มากกว่าตาเนื้อ บางทีอาจจะช่วยตามหาลูกชายของคุณลุงจูพบก็ได้"
"แต่มันอันตรายมากนะ หากพลาดพลั้งไปแม้นิดเดียว วิญญาณก็อาจจะหลงทางอยู่ในความมืดมิดและสับสนวุ่นวาย ไม่มีวันได้กลับมาอีกเลย"
"ฉันไม่กลัว! ฉันเอง!" เถี่ยเซิ่งหลานยกมือขึ้นมาโดยไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ
"มีผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกเราอยู่ทั้งคน จะปล่อยให้ผู้หญิงอย่างเธอไปเสี่ยงอันตรายได้ยังไง" ทุกคนพากันส่ายหน้า
"ผู้หญิงแล้วมันทำไมล่ะ ดูถูกใครอยู่ฮะ?" เถี่ยเซิ่งหลานไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"ไม่ได้หมายความแบบนั้น แม่นางเซิ่งหลาน วิธีนี้ใช้ได้ผลกับผู้ชายเท่านั้น แถมยังต้องเป็นผู้ชายที่มีพลังเวทด้วย วิชาถอดจิตคนธรรมดารับมือไม่ไหวหรอกนะ" จางโม่หลินรีบเอ่ย
หู่จึหน้ามุ่ย
"ให้ฉันเป็นคนทำเถอะ ฉันเหมาะสมที่สุดแล้ว" ลู่เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก เผยรอยยิ้มออกมา
จิงเจี้ยนไม่พอใจขึ้นมา "ทำไมนายถึงเหมาะสมที่สุดล่ะ? ยังมีฉันอยู่อีกคนไม่ใช่หรือไง!"
จางโม่หลินยิ้มอย่างจนใจ ก่อนจะเอ่ยว่า "ความจริงแล้วลู่เฟยเหมาะสมที่สุดนั่นแหละ อย่างแรกคือเขามีความสุขุมเยือกเย็นที่สุด อย่างที่สองคือเขามีพลังเวทแก่กล้าที่สุด วิญญาณที่ออกจากร่างไปนานๆ จะค่อยๆ หลงลืมตัวตนของตัวเอง ถ้าไม่มีความตั้งใจที่แน่วแน่พอ ก็ยากที่จะยืนหยัดอยู่ได้"
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ยอมรับในจุดนี้โดยปริยาย
"เวลาเหลือไม่มากแล้ว พวกเราเริ่มกันเดี๋ยวนี้เลย" ลู่เฟยตัดสินใจทันที
ห่างจากเวลาฟ้าสาง อย่างมากก็เหลือเวลาอีกแค่สามชั่วโมงเท่านั้น
จางโม่หลินเริ่มจัดเตรียมสิ่งของอย่างเร่งด่วน
ลู่เฟยนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น รอบตัวถูกแปะด้วยยันต์กระดาษเหลืองห้าธาตุ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ตามลำดับ
ตรงหน้าวางเทียนสีขาวไว้หนึ่งเล่ม
ที่นิ้วก้อยมือซ้าย ผูกด้ายแดงเอาไว้หนึ่งเส้น
"ลู่เฟย ความยาวของด้ายแดงก็คือระยะทางไกลที่สุดที่นายสามารถไปได้ ห้ามเกินระยะนี้เด็ดขาดนะ ไม่ว่าจะหาพบหรือไม่ก็ตาม ก็ต้องกลับมาก่อนฟ้าสางนะ"
หลังจากเตรียมการเสร็จ จางโม่หลินก็กำชับด้วยสีหน้าจริงจัง
"วางใจเถอะ ฉันจำไว้แล้ว!"
ลู่เฟยพยักหน้าอย่างตั้งใจ
เขาไม่ใช่คนที่เห็นชีวิตเป็นเรื่องล้อเล่น
สาเหตุที่เขายอมเสี่ยงอันตราย นอกจากจะอยากช่วยตาเฒ่าจูแล้ว เขาก็อยากจะสัมผัสกับความรู้สึกตอนถอดจิตด้วย
ปู่ก็เคยถอดจิต ไปพบกับคนลึกลับในปรโลกเหมือนกัน
นี่คือเส้นทางที่ปู่เคยเดินมาก่อน
"แม่นางเซิ่งหลาน พี่จิง พวกนายต้องคอยเฝ้าแสงเทียนไว้ให้ดีนะ นั่นคือแสงนำวิญญาณของลู่เฟย วิญญาณของเขาจะกลับเข้าร่างได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับแสงสว่างนี้แหละ"
"เข้าใจแล้ว!"
จางโม่หลินจุดเทียนสีขาว เอ่ยกำชับคนอื่นๆ อีกสองสามประโยค ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงฝั่งตรงข้ามกับลู่เฟย ระหว่างนิ้วคีบยันต์นำวิญญาณเอาไว้หนึ่งแผ่น
"ลู่เฟย จะเริ่มแล้วนะ!"
ลู่เฟยพยักหน้า หลับตาลงท่ามกลางสายตาที่เป็นห่วงของทุกคน
จางโม่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ประสานมือทำมุทรา ปากก็พึมพำท่องคาถา แปะยันต์นำวิญญาณลงบนหน้าผากของลู่เฟยในคราวเดียว
"เบญจธาตุฟ้าดิน ขอยืมพลังเวทหน่อยเถิด!"
หยาดเหงื่อผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผาก
การใช้วิชาถอดจิตนั้นกินพลังเวทเป็นอย่างมาก สำหรับเขาแล้วถือว่าฝืนตัวเองพอสมควร
เขารวบรวมพละกำลังอย่างสุดความสามารถ ชี้กระบี่นิ้วจากหน้าผากของลู่เฟยไปที่ด้ายแดง
"วิญญาณ จงตื่นขึ้น!"
ร่างของลู่เฟยสั่นสะท้านอย่างแรง
รู้สึกเพียงว่าตัวเองถูกพลังไร้รูปร่างสายหนึ่งพุ่งชน จนเซล้มถลาวิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าว
พอหันกลับไปมอง
ก็ต้องตกใจที่เห็นตัวเองอีกคนกำลังนั่งอยู่บนพื้น!