บทที่ 381 ผมขาวที่ห้อยหัวลงมา

ลู่เฟยมองดูตัวเองที่อยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจ
ในสายตาของเขา โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวดำ มีเพียงมุมเล็กๆ ที่แสงเทียนส่องสว่างเท่านั้นที่เป็นสีสัน
ร่างกายกลายเป็นโปร่งแสง ล่องลอยอยู่ในอากาศอย่างแผ่วเบา
เห็นได้ชัดว่า ตัวเองที่ล่องลอยอยู่ตอนนี้คือดวงวิญญาณ ส่วนตัวเองที่อยู่บนพื้นคือร่างกายเนื้อ
ความรู้สึกนี้มันช่างน่าอัศจรรย์มาก ร่างกายเบาสบายเป็นพิเศษ ราวกับว่าพันธนาการทุกอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป
เขาลอยไปตรงหน้าหู่จึ ก็พบว่าหมอนี่มองไม่เห็นเขาเลยแม้แต่น้อย ทำเพียงแค่มองดูร่างกายเนื้อของเขาที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
แต่ลูกหมาตัวดำในอ้อมกอดของหู่จึกลับตื่นเต้นขึ้นมา ทำท่าจะอ้าปากเห่า
"ชู่ว!"
ลู่เฟยยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก แล้วส่งยิ้มให้เสี่ยวเฮย
เสี่ยวเฮยหุบปากอย่างว่าง่าย ดวงตาเอาแต่จ้องมองเขาไม่กะพริบ
"เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว"
ลู่เฟยก้มลงมองด้ายแดงที่ผูกติดอยู่กับนิ้วก้อยของตัวเอง ปลายอีกด้านหนึ่งของด้ายแดงเชื่อมต่ออยู่กับนิ้วก้อยของร่างกายเนื้อ
เขาไม่ได้ออกมาวิ่งเล่นสักหน่อย ต้องรีบทำเวลา!
จากนั้น ร่างของเขาก็ขยับไหวเบาๆ ลอยออกจากห้องไป
ร่างกายล่องลอยอยู่ในอากาศ ทัศนวิสัยกลายเป็นกว้างขวางและชัดเจนขึ้นมาก
ถึงแม้โลกทั้งใบจะดูหม่นหมองไปหมด แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมองเห็นของเขาเลย
อาคารโรงงาน ต้นไม้ ถนนหนทาง เขาสามารถมองเห็นได้ทั้งหมด แถมยังสามารถทะลุผ่านไปได้โดยไม่มีอะไรขวางกั้น
เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ก็พบว่าไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลแค่ไหน เขาก็ยังคงมองเห็นแสงเทียนเล็กๆ จุดนั้นได้ ดีมาก!
เขาวางใจ ลอยไปตามจุดต่างๆ ในโรงงานเพื่อค้นหา
หู่จึและคนอื่นๆ ในหอพักมองไม่เห็นเรื่องพวกนี้
พวกเขาเห็นเพียงแค่สีหน้าของลู่เฟยซีดเผือดลงในพริบตา กลายเป็นเหมือนคนตายก็ไม่ปาน
ตามมาติดๆ ในหอพักก็มีลมเย็นยะเยือกพัดมาจางๆ
แต่ไม่นาน ลมเย็นนั้นก็หายไป
"เสี่ยวเฮย แกอยู่นิ่งๆ ว่าง่ายๆ นะ" หู่จึวางลูกหมาตัวดำลง นั่งลงจ้องมองแสงเทียนสลัวๆ ตรงหน้าลู่เฟยอย่างใจจดใจจ่อ
ลูกหมาตัวดำหมอบอยู่ข้างๆ ลู่เฟยอย่างเงียบๆ
จิงเจี้ยนไปตรวจสอบประตูหน้าต่าง เพื่อให้แน่ใจว่าปิดสนิทดีแล้วและจะไม่มีลมพัดเข้ามา
จางโม่หลินเฝ้ายันต์เบญจธาตุอยู่ตลอด เพื่อให้แน่ใจว่าวิชาถอดจิตจะไม่มีข้อผิดพลาดกลางคัน
เถี่ยเซิ่งหลานนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของลู่เฟย
ถึงแม้ก่อนหน้านี้ พวกเขาจะเคยร่วมงานกันแค่ครั้งเดียว แต่ตอนนี้กลับสามารถแบ่งหน้าที่กันทำได้อย่างรู้ใจ โดยล้อมลู่เฟยไว้ตรงกลางอย่างระมัดระวัง
ตาเฒ่าจูมองดูทุกอย่างด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง ภาพตรงหน้ามันเกินกว่าความรู้ความเข้าใจของเขาไปแล้ว
ขยับปากไปมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำได้เพียงพยายามนั่งเงียบๆ อยู่บนเตียง ไม่ไปรบกวนพวกเขา
ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่านี่เป็นเรื่องที่อันตรายมาก
คนหนุ่มสาวเหล่านี้เห็นๆ อยู่ว่าอายุมากกว่าลูกชายของตัวเองไม่เท่าไหร่ แต่กลับยินดีไปเสี่ยงอันตรายเพื่อคนแปลกหน้า โลกใบนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นนี่นา...
โรงงานภายใต้ความมืดมิดยามราตรี เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
ลู่เฟยทะลุผ่านอาคารโรงงาน ทะลุผ่านต้นไม้ ค้นหาไปทั่วทั้งโรงงานแล้วหนึ่งรอบ แต่กลับไม่ได้อะไรเลย
นอกจากพวกเขาสองสามคนที่อยู่ในหอพักแล้ว ในโรงงานก็ไม่มีเงาของคนอื่นอีกเลย
"คนเป็นๆ ตั้งสองคน จะหายตัวไปในอากาศได้ยังไงกัน? หรือว่าจะหนีออกไปในมุมที่กล้องวงจรปิดถ่ายไม่เห็นจริงๆ?"
ลู่เฟยเริ่มร้อนใจ ลอยวนรอบกำแพงโรงงานหนึ่งรอบ
กำแพงโรงงานสูงมาก คนธรรมดาไม่มีทางปีนออกไปได้ มีเพียงประตูใหญ่เท่านั้นที่เป็นทางออกเดียว
ถ้ามีคนเข้าออก ก็ต้องถูกกล้องวงจรปิดถ่ายไว้ได้อย่างแน่นอน
"แปลกจริงๆ คนก็อยู่ในโรงงานแท้ๆ แต่กลับหาไม่เจอ หรือว่าจะมุดลงดินไปแล้ว... เดี๋ยวก่อน ใต้ดินงั้นเหรอ?!"
ลู่เฟยเกิดความคิดขึ้นมาในหัว เขาเปลี่ยนมุมมอง ลดระดับร่างกายลง แล้วเริ่มค้นหาเลียบไปตามพื้นดินอีกครั้ง
ในที่สุด ก็พบความผิดปกติในโกดัง
ที่โคนกำแพงด้านในสุดของโกดัง กลับมีโพรงใต้ดินอยู่โพรงหนึ่ง!
ด้านบนของโพรงนี้มีแผ่นไม้ปูทับไว้ชั้นหนึ่ง แถมยังถูกชั้นวางของและม้วนผ้าหนาเตอะบดบังเอาไว้อีก ใครก็ไม่มีทางสังเกตเห็น
โพรงใต้ดินทอดยาวจากในโกดังออกไปจนถึงที่ดินรกร้างด้านนอก
ลู่เฟยมุดเข้าไปในโพรงใต้ดิน ก็พบเส้นผมสีขาวร่วงหล่นกระจัดกระจายอยู่ที่นี่มากมาย
"ทำไมถึงมีผมขาวอีกแล้วล่ะ?"
แต่ตอนนี้เขาอยู่ในสภาวะวิญญาณ จึงไม่สามารถหยิบเส้นผมสีขาวขึ้นมาได้ ทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน แล้วลอยตามร่องรอยในโพรงใต้ดินทะลุผ่านโกดัง ออกมายังที่ดินรกร้างด้านนอก
ท่ามกลางกอหญ้าที่ขึ้นรกชัฏ มองเห็นหลุมศพร้างอยู่ประปราย
ในนั้นมีหลุมศพอยู่หลุมหนึ่ง ราวกับมีรูปร่างของคนสองคนฝังอยู่ลางๆ
"ใช่พวกเขาหรือเปล่านะ?"
ลู่เฟยอยากจะลอยเข้าไปดู แต่กลับรู้สึกว่านิ้วก้อยถูกดึงเบาๆ พอก้มหน้าลงดูก็เห็นว่าด้ายแดงตึงเปรี๊ยะ
"เดินไปข้างหน้าต่อไม่ได้แล้ว"
ลู่เฟยมองลึกเข้าไปยังหลุมศพร้างหลุมนั้น พยายามจดจำตำแหน่งเอาไว้ จากนั้นก็ลอยกลับไป
ข้างหูมีเสียงลมพัดอื้ออึง
ร่างกายปราศจากพันธนาการใดๆ ล่องลอยไปมาบนโลกใบนี้ได้อย่างอิสระเสรี มันเป็นความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ราวกับว่าความทุกข์ใจใดๆ บนโลกใบนี้ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป
ลู่เฟยเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ความรู้สึกที่ได้โบยบินอย่างอิสระแบบนี้มันช่างดีเหลือเกิน ถ้าสามารถเป็นอิสระแบบนี้ไปได้ตลอดก็คงจะดี...
วินาทีต่อมา
"เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่นะ?"
ลู่เฟยสะดุ้งเฮือกได้สติกลับมา รวบรวมสมาธิอีกครั้ง จ้องมองแสงสว่างอันริบหรี่ท่ามกลางความหม่นหมองนั้น
"ฉันต้องกลับไป!"
"ฉันยังหาปู่ไม่พบเลย ยังไม่ได้ทำให้ร้านอักษรเสียกลายเป็นร้านที่แข็งแกร่งที่สุดเลย..."
แต่ไม่รู้ว่าทำไม ลู่เฟยถึงพบว่าความเร็วของตัวเองช้าลง
รอบด้านเริ่มมืดลงเรื่อยๆ
ราวกับมีคนทำน้ำหมึกหก แล้วค่อยๆ แผ่ซ่านย้อมโลกทั้งใบ
สมองของเขาเริ่มสับสนและมึนงง
"ไม่! ฉันต้องกลับไป!"
เขาส่ายหน้าไปมา กัดฟันลอยไปยังแสงสว่างจุดนั้น แต่ความเร็วก็ยิ่งช้าลงเรื่อยๆ
โลกเริ่มมืดมิดลงทุกที
เขาสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอาแต่พึมพำเรียกชื่อตัวเองไม่หยุด พยายามลอยเข้าไปหาแสงเทียนอย่างยากลำบาก
"ฉันคือลู่เฟย ฉันต้องกลับไป ฉันต้องตามหาปู่..."
ใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาอีกนิด
เขามาถึงด้านนอกหอพักแล้ว ถึงขั้นสามารถมองเห็นเงาคนอยู่ข้างในได้ลางๆ
ขอเพียงแค่เขาเดินเข้าไป ก็จะสามารถกลับเข้าร่างของตัวเองได้แล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีหัวสีขาวหัวหนึ่งห้อยย้อยลงมาจากบนหลังคา
"นั่นมันอะไรน่ะ?!"
ลู่เฟยสะดุ้งโหยง เบิกตากว้าง กลับทำให้รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาไม่น้อย
เขาแอบถอยหลังไปเล็กน้อย ไปซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด พิจารณาดูหัวอันแสนแปลกประหลาดนั้นอย่างระมัดระวัง
ที่แท้ก็ไม่ใช่แค่หัว แต่ด้านบนยังเชื่อมต่ออยู่กับร่างกายด้วย
นั่นน่าจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง คลานกลับหัวลงมาจากหลังคา หมอบอยู่ริมหน้าต่าง แอบดูสถานการณ์ข้างใน เส้นผมสีขาวที่ยาวสยายแทบจะห้อยระพื้นดิน
"ผมขาว?!"
หัวใจของลู่เฟยเต้นแรงตึกตัก ไม่สิ ตอนนี้เขาไม่มีหัวใจ แต่ความรู้สึกก็ยังคงตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"ที่แท้ผมขาวก็ไม่ใช่ของผีผูกคอตาย ยังมีผีอยู่อีกตน!"
ผีผมขาวตนนั้นหมอบดูอยู่ริมหน้าต่างด้วยความมุ่งร้ายพักหนึ่ง ราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง จึงหันหัวไปทางด้ายแดงที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศอย่างเลือนราง
วินาทีต่อมา มันก็คลานตรงไปหาด้ายแดง
"แย่แล้ว!"
สีหน้าของลู่เฟยเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตอนนี้เขาอยู่ในสภาวะวิญญาณ ไม่มีพลังเวทเลยแม้แต่น้อย ไม่สามารถรับมือกับผีตนนั้นได้
แต่เพื่อนๆ ก็มองไม่เห็นเขา และไม่ได้ยินเสียงของเขาด้วย
"เสี่ยวเฮย!"
ยังมีเสี่ยวเฮยอยู่นี่นา เสี่ยวเฮยสามารถได้ยินและมองเห็นได้
ลู่เฟยพุ่งตรงไปที่ประตูใหญ่ ร้องตะโกนอย่างสุดชีวิต
"เสี่ยวเฮย! เสี่ยวเฮย!"
หน้าประตูใหญ่มีลมหยินพัดโชย
เสี่ยวเฮยหูตั้งชันขึ้นมาทันที หันไปมองที่นอกประตู