บทที่ 382 สุนัขวิเศษพิทักษ์นาย

หอพักเล็กๆ แสงเทียนสลัว
จิงเจี้ยนดูเวลาด้วยความกังวลใจ
"ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว ทำไมลู่เฟยถึงยังไม่กลับมาอีก?"
อาคารโรงงานทั้งหลังถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด
ช่วงเวลาก่อนรุ่งสาง เป็นช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดของวัน รอบด้านเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกใจคอไม่ดี
"ไม่เป็นไรหรอก ด้วยสมองของพ่อค้าหน้าเลือดนั่น จะไปมีเรื่องอะไรได้?"
จิงเจี้ยนลูบหน้าตัวเอง กอดดาบวิเศษเจ็ดดาวไว้แน่น แล้วกลับมาจ้องมองแสงเทียนอีกครั้ง
ลูกหมาตัวดำที่หมอบอยู่อย่างว่าง่ายข้างกายลู่เฟยมาตลอด จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน หูทั้งสองข้างตั้งชัน ดวงตาสีดำขลับและเป็นประกายจ้องมองออกไปนอกประตูเขม็ง
"เสี่ยวเฮย เป็นอะไรไป?"
หู่จึตกใจ
เขารู้ดีว่าถึงแม้ปกติเจ้าตัวเล็กนี่จะซุกซน แต่ก็ไม่มีทางมาก่อกวนในเวลาสำคัญเด็ดขาด
โฮ่ง!
ลูกหมาตัวดำเห่าเสียงต่ำๆ หนึ่งครั้ง แล้วพุ่งพรวดออกไปนอกประตู
"เสี่ยวเฮย..."
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตอบสนอง ลมหยินอันรุนแรงสายหนึ่งก็พัดกระหน่ำเข้ามาในหอพักเสียงดังฟิ้ว
ยันต์เบญจธาตุสั่นไหวเสียงดังพึ่บพั่บ
แสงเทียนสลัวแกว่งไกว
"มีลม ระวังเทียน!"
สีหน้าของหู่จึเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบเอาแผ่นหลังบังลมไว้ แล้วใช้สองมือปกป้องแสงเทียนที่กำลังแกว่งไกว
จางโม่หลินรีบจับยันต์เบญจธาตุให้มั่น
จิงเจี้ยนกับเถี่ยเซิ่งหลานกำอาวุธวิเศษแน่น มองออกไปนอกประตู
แต่ลมสายนั้นชั่วร้ายมาก ถึงกับหมุนวนไปอยู่ตรงหน้าลู่เฟย
ด้ายแดงสั่นไหวอย่างกระสับกระส่าย แสงเทียนถูกกดต่ำลงจนเกือบดับในพริบตา
หู่จึรีบโค้งตัวลงไป ใช้ทั้งร่างโอบล้อมเทียนเอาไว้
"รีบช่วยกันเร็วเข้า!"
เถี่ยเซิ่งหลานกวัดแกว่งกระบองคู่อย่างระมัดระวัง เพื่อปัดเป่าลมหยินสายนั้นออกไป
โฮ่งๆๆ!
ในเวลาเดียวกัน เสียงเห่าอย่างร้อนรนของเสี่ยวเฮยก็ดังมาจากนอกประตู
"ข้างนอกมีปัญหาแล้ว!"
จิงเจี้ยนรีบถือดาบวิเศษเจ็ดดาวพุ่งพรวดออกไป สองเท้าเพิ่งจะก้าวพ้นประตู กลุ่มผมสีขาวยาวสลวยก็ร่วงหล่นลงมาจากบนฟ้า ม้วนรัดตัวเขาเอาไว้
"ว่าแล้วเชียว!"
จิงเจี้ยนไม่ลุกลี้ลุกลน โคจรพลังเวททันที บนดาบเจ็ดดาวสาดประกายแสงดาว ตวัดดาบฟันเส้นผมสีขาวที่เย็นเฉียบจนขาดสะบั้น
สองเท้าหยั่งลงพื้น เขารีบเงยหน้าขึ้นมองไปด้านหลัง
ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าบนหลังคามีผู้หญิงผมเผ้ารุงรังคนหนึ่งคลานอยู่
ผู้หญิงคนนั้นมองหน้าไม่ชัด เส้นผมสีขาวยาวสยายห้อยย้อยลงมาจากบนหลังคา ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก
"ยังมีผีอยู่อีกเรอะ! มันนี่เองที่ขวางทางกลับของลู่เฟย?"
จิงเจี้ยนหันไปมองลูกหมาตัวดำที่อยู่ข้างๆ
เสี่ยวเฮยเลิกเห่าอย่างบ้าคลั่ง หันไปมองด้านหลัง แล้วก้าวเดินไปทางประตูหอพัก ราวกับกำลังนำทางให้ใครอยู่
"ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เฟยอยู่ในสภาวะวิญญาณล่ะก็ จะถึงคิวแกมาอวดดีได้ยังไง?"
จิงเจี้ยนแค่นเสียงเย็น ตวัดดาบวิเศษเจ็ดดาว คอยคุ้มกันเสี่ยวเฮยให้เดินไปข้างหน้า
จากนั้น เถี่ยเซิ่งหลานก็กำกระบองคู่วิ่งออกมาเช่นกัน ร่วมกับจิงเจี้ยนคอยคุ้มกันให้เสี่ยวเฮย
ผีผู้หญิงผมยาวตนนั้นถลึงตามองพวกเขาอย่างชั่วร้าย ร่างกายถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็หายลับไป
เสี่ยวเฮยเดินเข้าไปในหอพัก แล้วหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง
ลมหยินหายไป
หู่จึค่อยๆ ยืดตัวขึ้นอย่างระมัดระวัง แสงเทียนเหลือเพียงริบหรี่เท่าเมล็ดถั่ว แต่โชคดีที่ยังไม่ดับลง
ด้ายแดงสั่นไหวเล็กน้อย
สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ร่างกายเนื้อของลู่เฟยด้วยความร้อนใจและตึงเครียด
หนึ่งวินาที
สองวินาที
จู่ๆ ด้ายแดงก็หย่อนลง
แสงเทียนดับวูบลงในพริบตา
หัวใจของทุกคนหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที จ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของลู่เฟยเขม็ง
ครู่ต่อมา
ขนตาของลู่เฟยขยับไหวเบาๆ ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ ลืมขึ้น บนใบหน้าเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง
ราวกับคนตายฟื้นคืนชีพ
"ฉันไม่เป็นไร"
น้ำเสียงอ่อนโยนเปล่งออกมาจากปากของเขา
กลับมาแล้ว!
ร่างกายที่ตึงเครียดของทุกคนผ่อนคลายลงตามไปด้วย ต่างก็เผยสีหน้าดีใจออกมา
"เมื่อกี้เทียนเกือบจะดับแล้ว ตกใจแทบแย่!"
หู่จึปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก จนถึงตอนนี้หัวใจก็ยังเต้นแรงตึกตักอยู่เลย
"นึกไม่ถึงเลยว่าโรงงานเล็กๆ แบบนี้จะมีภูตผีอยู่ไม่น้อย เกือบจะถูกมันขวางทางกลับของลู่เฟยซะแล้ว! โชคดีที่เลี้ยงหมาตัวนี้ไม่เสียข้าวสุก ฉลาดใช้ได้เลย!"
จิงเจี้ยนเก็บดาบวิเศษ รู้สึกหวาดหวั่นเมื่อคิดย้อนกลับไปเช่นกัน
โฮ่งๆ!
ลูกหมาตัวดำกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของลู่เฟย เอาหัวปุกปุยถูไถเขาอย่างแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ใช่แล้วล่ะ ต้องขอบใจเสี่ยวเฮยของพวกเรานะ"
ลู่เฟยยิ้มอย่างอ่อนแรง ยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวเฮย
วิญญาณเพิ่งจะกลับเข้าร่าง เขารู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งเป็นพิเศษ เหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก สมองก็ยังเบลอๆ อยู่บ้าง
พลังเวทของจางโม่หลินก็ถูกใช้ไปจนเกือบหมด หอบหายใจแฮกๆ ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด
"เจ้าตัวเล็กนี่น่ารักจังเลย"
เถี่ยเซิ่งหลานนั่งยองๆ ลงมา มองดูเสี่ยวเฮยด้วยดวงตาที่เป็นประกายวิบวับ ในแววตาฉายแววอิจฉาออกมาเล็กน้อย
"ฉันก็อยากเลี้ยงสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ เหมือนกัน แต่ที่บ้านไม่อนุญาต"
เสี่ยวเฮยเห่าโฮ่งๆ สองสามเสียง ทำท่าทางออดอ้อนน่ารักใส่เถี่ยเซิ่งหลาน ทำเอาเถี่ยเซิ่งหลานหัวเราะคิกคัก
จากนั้นก็กระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของเถี่ยเซิ่งหลาน ซุกหัวเข้าไปในหน้าอกที่อ่อนนุ่มของเธอ แถมยังกะพริบตาให้คนอื่นๆ อย่างได้ใจอีกต่างหาก
เถี่ยเซิ่งหลานไม่รู้ตัวเลยสักนิด แถมยังหอมเจ้าตัวเล็กนี่ไปสองสามฟอดด้วย
สุภาพบุรุษทั้งสี่คนได้แต่มองตาค้าง
ในตอนนั้นเอง
ตาเฒ่าจูค่อยๆ ลงมาจากเตียงอย่างระมัดระวัง จ้องมองลู่เฟยด้วยความตึงเครียดและคาดหวัง
"ซินแสน้อย ต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านฉัน... หาเจอไหม?"
"คุณลุงจู ฉันเห็นคนสองคนนะ ไม่รู้ว่าใช่ต้าจู้กับเสี่ยวจู้บ้านคุณลุงหรือเปล่า" ลู่เฟยยื่นมือออกไป หู่จึก็รีบเข้ามาพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืนทันที
หัวเขายังคงวิงเวียนอยู่บ้าง แต่เบาะแสที่พบตอนถอดจิตยังจำได้ทั้งหมด
"อยู่ที่ไหน?"
ดวงตาที่แก่ชราของตาเฒ่าจูพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที
"อยู่ที่ที่ดินรกร้างนอกโรงงาน ในหลุมศพหลุมหนึ่ง"
"อะไรนะ? หลุมศพเหรอ?"
ตาเฒ่าจูอึ้งไปเลย คิดไม่ออกเลยจริงๆ
"ส่วนเหตุผลเดี๋ยวฉันค่อยอธิบายให้ฟังทีหลัง! หู่จึ นายกับพี่จิงไปหาเครื่องมือมา พวกเราจะไปขุดหลุมศพกันเดี๋ยวนี้เลย" ลู่เฟยรู้ดีว่าตาเฒ่าจูร้อนใจ
"ตกลง!"
ตาเฒ่าจูรีบนำทางพวกเขาไปหาเครื่องมือ ทุกคนไม่สนที่จะพักผ่อน รีบมุ่งหน้าไปยังที่ดินรกร้างด้านนอกทันที
ฟ้าเพิ่งจะสาง
รอบด้านมองเห็นทุกอย่างได้อย่างเลือนราง
หญ้าป่าแกว่งไกว
ลู่เฟยเดินไปดูไป ก็หาหลุมศพที่เห็นตอนถอดจิตพบ
"หลุมนี้นี่แหละ"
เขายื่นมือชี้ไป
หู่จึกับจิงเจี้ยนแบกพลั่ววิ่งเข้าไปทันที แล้วลงมือขุดทันที
ตาเฒ่าจูเองก็อยากจะช่วย แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี
ทั้งสองคนลงมืออย่างคล่องแคล่วว่องไว ขุดอยู่ไม่กี่ที ก็สามารถขุดหลุมศพร้างที่เดิมทีก็ทรุดโทรมอยู่แล้วให้เปิดออกได้
ซากกระดูกในหลุมศพเน่าเปื่อยไปจนมองไม่เห็นตั้งนานแล้ว แต่ใต้หลุมศพกลับมีโพรงขนาดใหญ่อยู่โพรงหนึ่ง
ในโพรงมีชายหนุ่มสองคนนอนอยู่ บนตัวสวมชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยเหมือนกัน
"ต้าจู้! เสี่ยวจู้!"
ตาเฒ่าจูตะโกนลั่นด้วยความสั่นเทา ทำท่าจะกระโดดลงไปในโพรง
"คุณลุง อย่าเพิ่งใจร้อนสิ! เผื่อว่าจะมีอันตราย!" จิงเจี้ยนยื่นมือไปดึงเขาไว้
ทุกคนรออยู่ครึ่งนาที เมื่อเห็นว่าข้างในมีเพียงเส้นผมสีขาวร่วงหล่นอยู่กระจัดกระจาย ไม่มีอันตรายอย่างอื่น ถึงได้ลงไปเรียกคน
"ต้าจู้!"
"เสี่ยวจู้!"
"รีบตื่นเร็ว!"
จิงเจี้ยนกับหู่จึกระโดดลงไปในโพรง ยื่นมือไปเขย่าตัวทั้งสองคน
แต่สัมผัสของคนหนึ่งกลับไม่ถูกต้อง
ร่างกายเบาหวิวเป็นพิเศษ ราวกับไม่มีน้ำหนักเลย
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"
หู่จึใจหายวาบ พลิกตัวคนคนนั้นขึ้นมา ก็ต้องตกใจจนหน้าถอดสีทันที
ใบหน้าของคนคนนี้เหี่ยวย่นยู่ยี่ จนจำเค้าโครงเดิมไม่ได้เลย
บนตัวราวกับไม่มีความชื้นเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ผิวหนังเหี่ยวย่นติดกระดูก เหมือนกับศพแห้งที่ถูกตากลมมาหลายปีก็ไม่ปาน