บทที่ 383 ไหมปั่นทอง

"ไม่ใช่สิ ตายแล้วเหรอ?"
จิงเจี้ยนเห็นแล้วก็ตกใจ รีบพลิกอีกคนขึ้นมาดู
โชคดีที่ร่างกายของคนนี้ยังปกติ แถมยังมีลมหายใจรวยริน
"ซินแสน้อย พวกเขาเป็นยังไงบ้าง?"
เสียงร้อนรนของตาเฒ่าจูดังมาจากข้างบน
ทั้งสองคนสบตากันด้วยความเสียดาย ไม่รู้จะตอบยังไง ทำได้เพียงแบกทั้งสองคนกลับขึ้นไปบนพื้นอย่างเงียบๆ
หนึ่งคนหนึ่งศพนอนอยู่ท่ามกลางพงหญ้าคา
"ต้าจู้! ต้าจู้ผู้น่าสงสารของพ่อ..."
พ่อลูกสายเลือดเดียวกัน ต่อให้ใบหน้าของลูกชายจะเปลี่ยนไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้ แต่ตาเฒ่าจูก็มองแวบเดียวออก รีบโผเข้าไปกอดศพลูกชายที่ตายไปแล้ว น้ำตาคนแก่ไหลพราก
จางโม่หลินใจสั่นสะท้าน
"ที่แท้ครึ่งเป็นครึ่งตาย ก็หมายความแบบนี้นี่เอง ในสองคนนี้ มีรอดชีวิตได้แค่คนเดียว..."
แต่ทำไมกันล่ะ?
ทั้งสองคนถูกสิ่งอัปมงคลจับตัวไปเหมือนกัน ทำไมถึงฆ่าคนนึง แล้วปล่อยไว้อีกคนนึง?
ถึงแม้ลู่เฟยจะเดาความหมายของคำว่าครึ่งเป็นครึ่งตายออก แต่พอมาเห็นผลลัพธ์ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย
"คุณลุง ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ"
จางโม่หลินตบแผ่นหลังของตาเฒ่าจู
"อย่างน้อยก็ยังมีเสี่ยวจู้อยู่นะ พวกเรารีบส่งเขาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ"
คนที่ตายคือลูกชายคนโต ส่วนลูกชายคนเล็กที่รอดมาได้ร่างกายอ่อนแอมาก จำเป็นต้องรีบส่งหมอให้ทันท่วงที
ตาเฒ่าจูกอดศพลูกชายคนโตที่แห้งกรังราวกับมัมมี่ด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย พูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงพยักหน้าให้เขาอย่างยากลำบาก
หู่จึแบกเสี่ยวจู้ขึ้นหลัง
"ต้าจู้ ไม่ต้องกลัวนะ รอเสี่ยวจู้หายดีเมื่อไหร่ พ่อจะพาพวกแกกลับบ้าน!"
ตาเฒ่าจูปฏิเสธความหวังดีของจางโม่หลิน อุ้มศพที่แห้งเป็นมัมมี่ของลูกชายคนโตด้วยตัวเอง แล้วเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า
ทุกคนช่วยกันวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ช่วยส่งลูกชายคนเล็กของเขาไปโรงพยาบาล แล้วก็จัดการเก็บศพของลูกชายคนโตให้
เสี่ยวจู้ร่างกายอ่อนแอมาก แต่โชคดีที่รักษาชีวิตไว้ได้ พอตกบ่ายก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย
"เสี่ยวจู้!"
ตาเฒ่าจูรีบเช็ดดวงตาที่แดงก่ำและบวมเป่ง มองดูลูกชายด้วยความห่วงใย
"เสี่ยวจู้ หิวไหม หิวน้ำหรือเปล่า?"
"อ๊ากกกก ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน..."
ใครจะไปรู้ว่าพอเสี่ยวจู้เห็นคน ก็กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
"เสี่ยวจู้ เสี่ยวจู้ ไม่ต้องกลัว นี่พ่อเอง! แกดูให้ดีๆ สิ พ่อเอง พ่อหาแกเจอแล้ว..."
ตาเฒ่าจูรีบเอ่ยปลอบ แต่เสี่ยวจู้กลับทำเหมือนจำเขาไม่ได้ เอาแต่กรีดร้องด้วยความหวาดผวาไม่หยุด
"เขาตกใจกลัวน่ะ!"
ลู่เฟยยื่นมือออกไป ตบฉาดลงบนหน้าผากของเสี่ยวจู้
ร่างของเสี่ยวจู้สั่นสะท้าน อ่อนปวกเปียกลงไปกองกับเตียงผู้ป่วย จากนั้นความหวาดผวาในแววตาก็ค่อยๆ จางหายไป ถึงเพิ่งจะมองเห็นรอบด้านได้ชัดเจน
"พ่อ..."
"เสี่ยวจู้! ในที่สุดแกก็ตื่นแล้ว!"
ตาเฒ่าจูจับมือลูกชายไว้แน่น กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก
"พ่อ มีผี มีผี..."
"แกไม่เป็นไรแล้ว เสี่ยวจู้! ซินแสน้อยพวกนี้แหละที่เป็นคนช่วยแกไว้นะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว"
"พ่อ แล้วพี่ล่ะ?"
ภายใต้การปลอบโยนของพ่อ เสี่ยวจู้ก็ค่อยๆ สงบลง มองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นพี่ชายของตัวเอง
ตาเฒ่าจูไม่รู้จะตอบยังไง
พอเห็นแววตาที่แสนเศร้าของพ่อ เสี่ยวจู้ก็เข้าใจได้ในทันที น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น
"เป็นฝีมือคุณชายจิน คุณชายจินเป็นคนทำร้ายพี่!"
พอคำพูดนี้หลุดออกมา พวกลู่เฟยต่างก็ตกใจ
"พวกนายไม่ได้บังเอิญไปเจอผีตอนเดินลาดตระเวนหรอกเหรอ?"
"เสี่ยวจู้ ซินแสน้อยพวกนี้แหละที่เป็นคนช่วยแกไว้! พวกเขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตครอบครัวเรานะ แกรีบเล่าให้ผู้มีพระคุณฟังเร็วเข้า ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เสี่ยวจู้มองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง พยายามปรับอารมณ์ให้คงที่ แล้วเอ่ยว่า "คุณชายจินเป็นคนให้พวกเราไปที่หอพักหญิง เขาบอกว่าเขาลืมของไว้ที่นั่น ก็เลยให้พวกเราไปเอาให้"
"เอาอะไรเหรอ?"
ทุกคนเบิกตากว้างจ้องมองเสี่ยวจู้
"เขาไม่ได้บอกพวกเรา บอกแค่ว่าใส่ไว้ในถุงผ้าใบหนึ่ง แต่ก่อนหน้านี้ฉันบังเอิญไปได้ยินเขาคุยกับเถ้าแก่จิน เห็นเรียกว่าไหมปั่นทองอะไรสักอย่างนี่แหละ"
"ไหมปั่นทองคืออะไร?" ลู่เฟยขมวดคิ้ว
"น่าจะเป็นเส้นด้ายที่เหมือนกับทองคำ มีค่ามาก เถ้าแก่จินบอกว่าขอแค่หาของวิเศษชิ้นนี้เจอ พวกเขาก็จะรวยเละแล้ว" เสี่ยวจู้พยายามนึก
"คุณชายจินให้พวกเราไปตอนกลางดึก ความจริงตอนนั้นฉันกับพี่ก็แอบกลัวอยู่นะ เพราะเมื่อหลายวันก่อนเพิ่งจะมีเด็กผู้หญิงผูกคอตายในหอพัก"
"แต่เขาบอกว่า ขอแค่พวกเราช่วยเขาหาของจนเจอ เขาก็จะขึ้นเงินเดือนให้พวกเรา"
"พวกเราอยากให้พ่อเกษียณเร็วๆ จะได้กลับไปใช้บั้นปลายชีวิตกับแม่ให้สบายๆ ก็เลยตกลง..." เสี่ยวจู้มองพ่อด้วยความรู้สึกผิด
"ตอนกลางดึก พวกเราอาศัยจังหวะที่พ่อหลับ แอบไปที่หอพักหญิง"
"พวกเราหาถุงใบที่เขาบอกไม่เจอ จู่ๆ ก็ถูกเชือกเส้นหนึ่งรัดคอ แล้วก็ได้ยินเสียงคนบอกว่าชีวิตคนสองคนมันยังไม่พอ... จากนั้นฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย"
"แต่ตอนนั้นฉันก็เข้าใจแล้ว ว่าคุณชายจินตั้งใจส่งพวกเราไปตาย!"
เสี่ยวจู้กำหมัดแน่น
พอได้ยินเรื่องทั้งหมด ทุกคนก็ถึงบางอ้อในทันที และโกรธแค้นเป็นอย่างมาก
"จริงสิ เมื่อสองวันก่อนก็มีคนหายไปอีกคนไม่ใช่เหรอ หายไปตอนกลางดึกที่หอพักหญิงเหมือนกันเลย! ดูเหมือนว่าจะหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับสองพ่อลูกคู่นั้นแน่ๆ!"
"ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย!"
"พวกมันเห็นชีวิตคนเป็นอะไรกัน?"
"พ่อ ฉันจะแก้แค้นให้พี่! ฉันจะไปหาไอ้ชาติหมาคุณชายจินนั่น!" เสี่ยวจู้ปาดน้ำตาอย่างเคียดแค้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ตาเฒ่าจูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมืออย่างอ่อนแรง
"ช่างมันเถอะ เสี่ยวจู้! การที่แกรอดมาได้ก็ถือว่าดวงแข็งมากแล้วที่มาเจอซินแสน้อยผู้เก่งกาจกลุ่มนี้ พวกเราไปสู้กับเถ้าแก่จินไม่ไหวหรอก... รอแกหายดีเมื่อไหร่ พวกเราก็กลับบ้านเกิดกันเถอะ แม่แกรอพวกเราอยู่ที่บ้านนะ..."
"พ่อ..." เสี่ยวจู้ไม่ยินยอม
"เสี่ยวจู้ แกฟังคำเตือนของพ่อสักคำเถอะ! ต้าจู้ไม่อยู่แล้ว ถ้าเกิดแกเป็นอะไรไปอีก พ่อกับแม่แกก็คงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วเหมือนกัน"
น้ำเสียงของตาเฒ่าจูเด็ดขาดไม่มีข้อแม้ให้ต่อรอง
เขายอมกลืนเลือดกลืนน้ำตาข่มความแค้นนี้ไว้ ดีกว่าต้องมาสูญเสียลูกชายไปอีกคน
จากนั้น เขาก็ลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าพวกลู่เฟยดังตุ้บ
"ซินแสน้อย ขอบคุณพวกคุณมากนะที่ช่วยชีวิตลูกฉันไว้! พวกคุณล้วนเป็นคนดี คนดีย่อมต้องได้ดี ครอบครัวเรายากจนไม่รู้จะตอบแทนพวกคุณยังไงดี ฉันขอกราบพวกคุณก็แล้วกัน..."
"คุณลุง คุณทำอะไรเนี่ย? ทำแบบนี้ไม่ได้นะ รีบลุกขึ้นเถอะ!"
จางโม่หลินรีบเข้าไปพยุงเขาให้ลุกขึ้นทันที
"ซินแสน้อย การที่ตามหาต้าจู้กับเสี่ยวจู้พบ ฉันก็พอใจมากแล้ว เรื่องอื่นจะรบกวนพวกคุณไม่ได้อีก ส่วนค่ารักษาพยาบาลฉันจะหาทางเอามาคืนพวกคุณให้ได้"
"คุณลุง เรื่องเงินไม่ต้องรีบหรอก ให้เสี่ยวจู้พักฟื้นร่างกายให้หายดีก่อนค่อยว่ากัน"
ทุกคนเอ่ยปลอบใจไปสองสามประโยค แล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป
จางโม่หลินโทรศัพท์หาเยี่ยปิง เพื่อรายงานสถานการณ์ทางฝั่งนี้
พวกเขาช่วยตาเฒ่าจูตามหาลูกชายสองคนจนพบแล้ว ตามหลักก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว ส่วนในโรงงานจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีก
แต่ทุกคนต่างก็รู้สึกไม่สบายใจเลย
เงียบกันไปพักหนึ่ง
ลู่เฟยเป็นคนเปิดประเด็นก่อน "ฉันรู้สึกว่าไอ้ไหมปั่นทองนั่นบางทีอาจจะเป็นของอัปมงคลก็ได้ ด้วยหลักการของร้านอักษรเสียที่ยอมฆ่าผิดดีกว่าปล่อยไป ฉันคงต้องอยู่สืบเรื่องนี้ให้กระจ่างซะแล้ว"
หู่จึกับลูกหมาตัวดำต่างก็พยักหน้าอย่างแรง
"ฉันยังติดค้างของอัปมงคลลู่เฟยอยู่อีกตั้งหลายชิ้น ฉันต้องช่วยเขาหา" จิงเจี้ยนรีบพูดต่อ
จางโม่หลินกับเถี่ยเซิ่งหลานสบตากัน
"ได้ยินมานานแล้วว่าร้านอักษรเสียรับซื้อของอัปมงคลโดยเฉพาะ ฝีมือร้ายกาจมาก ฉันก็ไม่กลับเหมือนกัน! จะได้ถือโอกาสเปิดหูเปิดตาด้วยเลย!" เถี่ยเซิ่งหลานกอดกระบองคู่ เชิดหน้าขึ้น
"ฉัน..." จางโม่หลินเกาหัว สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "พวกนายช่วยให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหม? งานนี้จบแล้ว เงินกองกลางก็ใช้ไม่ได้แล้ว ฉันไม่ได้เตรียมเงินมาเยอะขนาดนั้นด้วย..."
ทุกคนอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ ออกมา
โรงงานเสื้อผ้าจิ่นหง
เถ้าแก่จินที่พันผ้าพันแผลไว้บนหัวนั่งอยู่ในห้องทำงาน เอาโทรศัพท์มือถือแนบหู สองตาจ้องมองไปทางหอพักหญิงอย่างเยือกเย็น
"ลูกแก้ว ลูกยังกลับมาไม่ได้นะ!"
"ไอ้พวกต่างถิ่นสองสามคนนั่นมันอยากจะแส่เรื่องชาวบ้านนัก พ่อจัดการคนไว้แล้ว เดี๋ยวจะสั่งสอนให้พวกมันรู้ซะบ้างว่าอะไรคือกฎระเบียบ!"