บทที่ 384 สื่อสารวิญญาณในโรงแรม

"พวกนายว่า ไอ้ไหมปั่นทองนั่นตกลงมันคืออะไรกันแน่?"
ที่ร้านแผงลอยขายของกินหน้าโรงพยาบาล ลู่เฟยทั้งห้าคนนั่งเบียดกันอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กๆ
เถี่ยเซิ่งหลานใช้ตะเกียบอนามัยเขี่ยเส้นบะหมี่ในชามไปมา เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เรื่องนี้คงต้องถามลู่เฟยแล้วล่ะ ถึงยังไงฉันก็ไม่รู้ เรื่องของอัปมงคลน่ะ มีแค่เขาคนเดียวที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ" จิงเจี้ยนยักไหล่ กินบะหมี่ไปสองคำแล้วก็ขมวดคิ้ว
"ลู่เฟย นายว่าไงล่ะ?"
เถี่ยเซิ่งหลานหันไปมองลู่เฟย
"ฉันยังไม่เคยเห็นเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ" ลู่เฟยแบมือ วางตะเกียบลง
รสชาติอาหารหน้าโรงพยาบาลนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ
ทุกคนต่างก็กินกันไม่ค่อยลง
ยกเว้นอยู่คนเดียว
"ทำไมพวกนายถึงไม่กินกันล่ะ?"
จางโม่หลินกินอย่างเอร็ดอร่อย จัดการบะหมี่ในชามจนเกลี้ยงในพริบตา พอเงยหน้าขึ้นมา ก็พบว่าทุกคนไม่ได้ขยับตะเกียบเลย
"พวกเราไม่หิวน่ะ กินไม่ลงจริงๆ" ลู่เฟยยิ้ม
จางโม่หลินมีสีหน้าเสียดายสุดๆ "งั้นก็เสียของแย่เลยสิ! ถ้ากินไม่หมดก็เอามาให้ฉันเถอะ"
"หา? แบบนั้นมันจะดีเหรอ" เถี่ยเซิ่งหลานประหลาดใจ "ถ้านายยังไม่อิ่ม เดี๋ยวฉันสั่งให้ใหม่ชามนึงเอามั้ย"
"มีอะไรให้ต้องเกรงใจล่ะ สั่งใหม่อีกชามก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ! ตอนเด็กๆ ฉันก็อาศัยกินข้าวก้นบาตรตามบ้านเรือนต่างๆ ก็พึ่งพาเศษอาหารเหลือๆ พวกนี้นี่แหละ"
จางโม่หลินจัดการเหมาบะหมี่ทั้งห้าชามจนเรียบวุธ แถมยังซดน้ำซุปจนเกลี้ยง กินจนอิ่มแปล้เรอเอิ๊กออกมา
"นายไม่เป็นไรใช่ไหม?" เถี่ยเซิ่งหลานถึงกับกลัวว่าเขาจะอิ่มจนท้องแตกตาย
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" จางโม่หลินลูบท้อง "พวกเรามาคุยธุระกันต่อเถอะ ในเมื่อตัดสินใจอยู่ต่อแล้ว ขั้นต่อไปจะเอายังไงดี?"
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทุกคนต่างก็หันไปมองลู่เฟยโดยไม่ได้นัดหมาย
"ฉันอยู่ต่อก็เพื่อจะเก็บไหมปั่นทอง แน่นอนว่าก็ต้องเริ่มจากเรื่องนี้แหละ" ลู่เฟยพูดอย่างไม่รีบร้อน ดูเหมือนว่าจะมีแผนการอยู่ในใจแล้ว
"แต่เมื่อกี้นายเพิ่งจะบอกเองนะ ว่าไม่เคยเห็น ไม่รู้ไม่ใช่เหรอ?"
ลู่เฟยยิ้มบางๆ "พวกเราไม่รู้ แต่มีอยู่ตัวนึงต้องรู้แน่ๆ"
"ใครล่ะ?"
ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ลู่เฟยโบกมือให้หู่จึ
หู่จึเข้าใจความหมายทันที หยิบเชือกแขวนคอที่ถูกห่อด้วยผ้าออกมาจากกระเป๋าเป้
"ไปเถอะ หาที่เงียบๆ พวกเราจะสอบสวนผีผูกคอตายตนนี้ใหม่อีกรอบ"
ลู่เฟยลุกขึ้นยืนแล้วจ่ายเงิน
ทุกคนออกจากร้านแผงลอย ไปหาโรงแรมแถวๆ โรงพยาบาล
จงใจขอห้องพักที่อยู่ลึกสุดทางเดิน ซึ่งเป็นห้องริมสุดที่มีไอหยินหนักที่สุด
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงและสงสัยของพนักงานต้อนรับสาว พวกเขาถือกุญแจเดินเข้าไปในห้อง
รูดผ้าม่านกันแสงปิดลง
ภายในห้องดูมืดสลัวและอึมครึมลงทันที
เชือกแขวนคอถูกวางไว้บนโต๊ะน้ำชา ถูกห้าคนหนึ่งหมา หกคู่สายตาล้อมกรอบเอาไว้
"จะถามยังไงล่ะ ในเมื่อไอ้เจ้านี่ไม่ยอมออกมา พวกเราก็ทำอะไรมันไม่ได้หรอกนะ" จิงเจี้ยนเกาหัว
"หรือไม่ก็อัดมันสักรอบดีไหม?" เถี่ยเซิ่งหลานชักกระบองคู่ออกมา
เชือกแขวนคอราวกับจะกระตุกสั่นไปทีหนึ่ง
"ฉันขอลองดูหน่อย"
ลู่เฟยหยิบเชือกแขวนคอขึ้นมา เดินเข้าไปในห้องน้ำตามลำพังแล้วปิดประตู
จากนั้น ก็หยิบร่มสีดำออกมาจากกระเป๋าเป้
ร่มสีดำมีพลังเบิกเนตรสื่อสารวิญญาณ แต่เขายังไม่เคยลองใช้เลย เพราะก่อนหน้านี้ร่มสีดำไม่เคยสนใจเขาเลย จะยอมออกมาช่วยชีวิตก็ต่อเมื่อมีอันตรายถึงแก่ชีวิตเท่านั้น
แต่ครั้งก่อนที่เขาปาหลง ในยามคับขัน เขาพบว่าตัวเองสามารถควบคุมร่มปรโลกที่แสนจะหยิ่งยโสคันนี้ได้แล้ว
"ในเมื่อเป็นอาวุธวิเศษของฉัน ก็ต้องฟังคำสั่งฉัน ไม่อย่างนั้นจะเก็บแกไว้ทำไม?" ลู่เฟยจงใจเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง
ร่มสีดำเงียบกริบ แต่น่าประหลาดใจตรงที่ เขากลับสัมผัสได้ถึงความไม่เต็มใจสายหนึ่งแผ่ออกมาจากมัน
จากนั้น
เขาก็วางเชือกแขวนคอไว้บนอ่างล้างหน้า
ถือร่มสีดำไว้ในมือ สูดลมหายใจเข้าลึก ใช้ปลายร่มแตะลงบนเชือก
"สื่อสารวิญญาณ!"
หนึ่งวินาที
สองวินาที
เชือกแขวนคอและร่มสีดำต่างก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
"ต้องใช้ยังไงเนี่ย?" ลู่เฟยเกาหัว
โชคดีที่ไม่มีคนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้นคงน่าอายแย่
ร่มสีดำนิ่งไม่ไหวติง แต่กลับราวกับกำลังเยาะเย้ยถากถางอยู่ก็ไม่ปาน
"จริงสิ ในเมื่อเป็นอาวุธวิเศษ แน่นอนว่าก็ต้องใช้พลังเวทสิ!" เขานึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ถือร่มสีดำ โคจรพลังเวท
"สื่อสารวิญญาณ!"
ปลายร่มแตะลงบนเชือก
ครู่ต่อมา
เชือกแขวนคอก็เริ่มสั่นเทา
บนร่มสีดำค่อยๆ มีลวดลายสีแดงเข้มปรากฏขึ้นมา
ดอกไม้สีแดงที่ดูเย้ายวนและลี้ลับผลิบานออกทีละดอก
พริบตาเดียว ความทรงจำที่กระจัดกระจายและสับสนวุ่นวายก็แทรกซึมเข้ามาในสมองของลู่เฟย
"ฮือๆๆ ฮือๆๆ..."
ที่มุมหนึ่งของโรงงาน หญิงสาววัยรุ่นในชุดพนักงานโรงงานกำลังร้องไห้อย่างโศกเศร้า
"อาเซียง เธอเป็นอะไรไป?"
มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของหญิงสาว เธอหันกลับไป ก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของคุณชายจิน
"พ่อฉันป่วย ต้องใช้ค่ารักษาพยาบาลก้อนโตเลย..."
"ยัยเด็กโง่เอ๊ย เงินแค่นี้จะไปยากอะไรล่ะ! ต้องการเท่าไหร่ ฉันจะโอนให้เธอเดี๋ยวนี้เลย"
"ขอบคุณนะคะ คุณชายจิน ฉันจะหามาคืนให้คุณแน่นอนค่ะ"
"งั้นเหรอ? เธอจะเอาอะไรมาคืนล่ะ?"
มุมปากของคุณชายจินยกยิ้มอย่างมีเลศนัย มือเลื่อนจากไหล่ของหญิงสาวลงไปที่เอวบางคอดกิ่ว...
"อาเซียง เธอจริงใจกับฉันหรือเปล่า? ไม่ได้หวังแต่เงินของฉันใช่ไหม?"
"คุณชายจิน ฉันสาบาน ฉันชอบคุณด้วยใจจริงนะ!"
หญิงสาวรีบชูนิ้วขึ้นสาบานอย่างร้อนรน
"ดีแต่พูดมันจะมีประโยชน์อะไร? เธอต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำสิ" คุณชายจินยื่นกระปุกสีดำใบหนึ่งมาให้
"นี่คืออะไรเหรอ?"
"ของขวัญที่ฉันให้เธอไง"
รอยยิ้มของคุณชายจินแฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวอย่างบอกไม่ถูก
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปิดกระปุกออก
เงาดำสายหนึ่งกระโดดพรวดออกมา มุดเข้าไปในปากของเธอ
"กรี๊ด!!!"
หญิงสาวกรีดร้องอย่างน่าเวทนาแล้วล้มลงไป สองมือกุมลำคอไว้ ร่างกายบิดเกร็งอย่างรุนแรง บนผิวหนังปรากฏลวดลายที่ดูน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นมา ราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในร่างกาย
"คุณ คุณ..."
"เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่ายอมทำเพื่อฉันได้ทุกอย่าง?" คุณชายจินตบใบหน้าที่บิดเบี้ยวของหญิงสาวเบาๆ แล้วหัวเราะร่วนเดินจากไป
"ไอ้สารเลวแซ่จิน ฉันไม่ยอมให้แกสมหวังหรอก ถึงเป็นผีฉันก็ไม่ละเว้นแกแน่!"
เส้นผมสีดำขลับแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวหงอก กระดูกบิดเบี้ยวจนยากที่จะยืนหยัด หญิงสาวมองดูสภาพกึ่งคนกึ่งผีของตัวเอง เอาเชือกพาดกับพัดลมเพดาน แล้วสวมหัวของตัวเองเข้าไป...
ภาพตัดเป็นสีดำ ความทรงจำสิ้นสุดลง
ร่มสีดำกลับมาเงียบสงบตามเดิม
ลู่เฟยค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองเชือกแขวนคอพลางครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะผลักประตูเดินออกไป
ทุกคนรอคอยอย่างร้อนใจมานานแล้ว
"ลู่เฟย เป็นยังไงบ้าง?"
ที่โรงพยาบาล
ตาเฒ่าจูนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยด้วยท่าทางซูบเซียว เหม่อมองน้ำเกลืออย่างใจลอย
"พ่อ พ่อไปนอนพักสักหน่อยเถอะ"
เสี่ยวจู้มองดูพ่อที่เหนื่อยล้า จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น
"พ่อไม่เหนื่อยหรอก แฟพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ"
"หมอบอกแล้วว่าร่างกายฉันไม่มีปัญหาอะไร เตียงข้างๆ ไม่มีคน พ่อไปงีบสักหน่อยเถอะ พี่ไม่อยู่แล้ว ร่างกายพ่อจะมาทรุดไปอีกไม่ได้นะ"
"ได้ๆ"
เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของลูกชาย ขอบตาของตาเฒ่าจูก็แดงก่ำ หัวใจที่โศกเศร้าอย่างน้อยก็ยังได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาบ้าง
เขาถอดเสื้อคลุมออก เอนตัวลงนอนบนเตียงผู้ป่วยข้างๆ ด้วยความกลัวว่าจะทำผ้าปูเตียงเลอะ จึงห้อยขาทั้งสองข้างออกไปข้างนอก
เขาเหนื่อยล้ามากจริงๆ ล้มตัวลงนอนไม่ถึงสองวินาที ก็มีเสียงกรนแผ่วเบาดังขึ้นมา
"พ่อ ขอโทษนะ แต่ฉันกลืนความแค้นนี้ไม่ลงจริงๆ!"
มองดูพ่อที่หลับสนิท เสี่ยวจู้ก็ตัดใจดึงเข็มน้ำเกลือที่หลังมือออก ห่มผ้าให้พ่อ แล้วกลั้นความเจ็บปวดย่องเบาแอบหนีออกจากห้องพักผู้ป่วยไป