บทที่ 385 หญิงต่างแดน

"ลู่เฟย นายเห็นอะไรบ้าง?"
ในห้องพักริมสุดของโรงแรม จิงเจี้ยนกับพรรคพวกมองลู่เฟยด้วยความอยากรู้อยากเห็นและร้อนใจ
"ความจริงแล้วผีผูกคอตายถูกลูกชายเถ้าแก่โรงงานฆ่าตายน่ะ" ลู่เฟยถอนหายใจ เล่าภาพเหตุการณ์ที่เขาเห็นในความทรงจำของผีผูกคอตายให้ฟังคร่าวๆ
หลังจากได้ฟังเรื่องราวที่ทั้งแปลกประหลาดและน่าสลดใจนี้ ทุกคนต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึก
"ไอ้เดรัจฉานนั่นเอาอะไรให้เธอกินกันแน่?" เถี่ยเซิ่งหลานกำหมัดด้วยความโกรธ
"ฉันคิดว่าตัวเธอเองก็คงไม่รู้เหมือนกัน แต่ของสิ่งนั้นมุดเข้าไปในร่างกายของเธอ แล้วเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดกึ่งคนกึ่งผี" ลู่เฟยส่ายหน้า
"ที่แท้ผีผมขาวบนหลังคานั่น ก็คือร่างกายของเธอที่กลายสภาพไปงั้นเหรอ?" จิงเจี้ยนเอ่ยอย่างครุ่นคิด
"เป็นไปได้!" ลู่เฟยพยักหน้าเห็นด้วย "อาเซียงทนรับความทรมานไม่ไหวก็เลยผูกคอตาย แต่หลังจากตายไปแล้ว สิ่งอัปมงคลในร่างกายเธอก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไป เปลี่ยนเธอให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดอย่างสมบูรณ์"
"ตกลงแล้วเธอกลายเป็นตัวอะไรกันแน่?" เถี่ยเซิ่งหลานนึกย้อนไปถึงผีผู้หญิงผมขาวที่เห็นบนหลังคาเมื่อคืน
แต่ผีตนนั้นอยู่ค่อนข้างสูง แถมยังคลานอยู่บนหลังคา พวกเขาจึงเห็นแค่เส้นผมสีขาวที่ยาวสยายกับหัวที่ดูดุร้ายเท่านั้น
"ฉันคิดว่าคืนนี้ถ้าพวกเราไปลองหยั่งเชิงมันดูอีกรอบ ก็คงจะรู้เองแหละ นั่นไม่ใช่อาเซียงอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสัตว์ประหลาดที่ฟักตัวออกมาจากร่างกายของอาเซียงต่างหาก" ลู่เฟยพอจะคาดเดาได้บ้าง แต่ก็ยังไม่แน่ใจนัก
"เธอน่าสงสารเกินไปแล้ว" เถี่ยเซิ่งหลานมองดูเชือกแขวนคออีกครั้ง สายตาที่เคยดุร้ายแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจ
"เปลี่ยนคนให้กลายเป็นสัตว์ประหลาด เลวทรามยิ่งกว่าเดรัจฉานซะอีก!" จิงเจี้ยนกัดฟันกรอด "สองพ่อลูกตระกูลจินทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าแบบนี้ไปทำไมกัน?"
"จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ ก็ต้องเพื่อ 'ไหมปั่นทอง' ที่พวกเขาบอกว่าจะทำให้รวยเละนั่นไง!" ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะหยัน
"พวกเขาก็รวยพออยู่แล้ว เปิดโรงงาน ดูแลคนตั้งหลายสิบชีวิต! มีกินมีใช้ ไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องปากท้อง แล้วยังมีอะไรที่ไม่พอใจอีก?" จางโม่หลินไม่เข้าใจเลยจริงๆ
"ความโลภ ไม่มีวันรู้จักพอหรอก" ลู่เฟยโบกมือปัด "คืนนี้มีเรื่องให้ยุ่งแน่ ทุกคนไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ ชาร์จพลังให้เต็มที่ถึงจะทำงานได้ดี!"
"ใช่! พักผ่อนเอาแรงไว้ จะปล่อยให้สองพ่อลูกตระกูลจินสมหวังไม่ได้เด็ดขาด!"
เมื่อนึกถึงใบหน้าที่น่ารังเกียจของสองพ่อลูกคู่นั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกอัดอั้นตันใจ
แต่พักผ่อนไปได้ไม่ทันไร โทรศัพท์มือถือของจางโม่หลินก็สั่นเตือนอย่างเร่งรีบ
"คุณลุงจู เป็นอะไรไป?"
"เสี่ยวจู้ เสี่ยวจู้หายตัวไปแล้ว! เขาฉวยโอกาสตอนที่ฉันหลับ แอบหนีออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว" เสียงของตาเฒ่าจูปนสะอื้น
"อะไรนะ?" จางโม่หลินตกใจมาก รีบปลุกคนอื่นๆ ให้ตื่น
"คุณลุงจู อย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ" ทุกคนไม่สนที่จะนอนแล้ว รีบมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลทันที
"เขาต้องยังไม่ตัดใจ ไปหาคุณชายจินแน่ๆ..." ตาเฒ่าจูร้อนใจดั่งไฟลน
"ใจร้อนเกินไปแล้ว! สองพ่อลูกคู่นั้นเหี้ยมโหดอำมหิตขนาดนั้น เขาไปรนหาที่ตายชัดๆ..." จิงเจี้ยนพูดยังไม่ทันจบ สายตาดุร้ายของทุกคนก็ถลึงมองมาทันที เขารีบหุบปากฉับ
"คุณลุง คุณรอพวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลนะ พวกเราจะไปตามหาคนเดี๋ยวนี้แหละ..." จางโม่หลินพยุงตาเฒ่าจูให้นั่งลง
"ถ้าเสี่ยวจู้ไปที่บ้านตระกูลจินจริงๆ ฉันกลับคิดว่าไม่ต้องไปตามหาแล้วล่ะ" ลู่เฟยกลับพูดขึ้นมา
"ทำไมล่ะ?"
ทุกคนไม่เข้าใจเอามากๆ สองพ่อลูกคู่นั้นไร้มนุษยธรรมโดยสิ้นเชิง เสี่ยวจู้ตกไปอยู่ในมือพวกเขาแล้วจะไปมีจุดจบที่ดีได้ยังไง?
"อย่างแรกเลย พวกเราไปขอคนคืน พวกเขาก็ต้องไม่ยอมรับอยู่แล้ว" ลู่เฟยอธิบายด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "อย่างที่สอง ต่อให้พวกมันจะกำเริบเสิบสานแค่ไหน ก็ใช้แค่สิ่งอัปมงคลทำร้ายคน ไม่กล้าลงมือเองหรอก ยิ่งไปกว่านั้น การฆ่าเสี่ยวจู้ทิ้งโดยตรง ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับพวกมันเลย"
หมายความว่ายังไง?
เถี่ยเซิ่งหลานตอบสนองได้เร็วที่สุด "พวกมันจะส่งเสี่ยวจู้ไปที่หอพักนั่น เพื่อเป็นอาหารให้..."
"แม่นางเซิ่งหลานฉลาดจริงๆ!" ลู่เฟยพยักหน้า "เพราะงั้น ตอนนี้พวกเราไปหาสองพ่อลูกตระกูลจินก็ไม่มีประโยชน์หรอก!"
"แต่ตอนนี้พวกเราจะไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นั่งรอเฉยๆ งั้นเหรอ?" จางโม่หลินรู้สึกไม่สบายใจ ตาเฒ่าจูก็นั่งไม่ติดเช่นกัน
ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไปดูลาดเลาที่บ้านตระกูลจินก่อนก็ได้ แต่ห้ามทำให้พวกมันตื่นตกใจเด็ดขาด ป้องกันไม่ให้เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น"
ทุกคนพูดปุ๊บก็ทำปั๊บ เตรียมตัวจะลงมือทันที ตาเฒ่าจูก็ลุกขึ้นยืนด้วย
"คุณลุง คุณไม่ต้องไปหรอกนะ พูดจาไม่ค่อยน่าฟังหน่อยนะ คุณไปก็มีแต่จะเพิ่มความวุ่นวายเปล่าๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา นอกจากจะไม่ช่วยให้ช่วยเหลือเสี่ยวจู้ออกมาได้แล้ว ยังจะกลายเป็นตัวถ่วงอีก" ลู่เฟยตบไหล่เขาเบาๆ
ใบหน้าที่แก่ชราของเขาสั่นเทา รู้ดีว่าลู่เฟยพูดความจริง
"อีกอย่าง คุณก็อย่าอยู่แต่ในโรงพยาบาลเลย ป้องกันไม่ให้สองพ่อลูกตระกูลจินมาหาเรื่องคุณได้" ลู่เฟยโบกมือให้หู่จึ "หู่จึ นายพาคุณลุงไปหาที่พักให้เรียบร้อย แล้วดูแลเขาให้ดีนะ"
ทุกคนแบ่งกำลังออกเป็นสองสายอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟยทั้งสี่คนแอบย่องไปที่ด้านนอกวิลล่าของตระกูลจิน
ในวิลล่าเงียบสงัด ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย
พวกเขาเดินวนดูรอบๆ วิลล่าหนึ่งรอบ สุดท้ายก็พบรองเท้าข้างหนึ่งตกอยู่ไม่ไกลจากประตูใหญ่
"นี่คือรองเท้าที่เสี่ยวจู้ใส่นี่นา!"
"ถูกพวกมันจับตัวไปแล้วจริงๆ ด้วย!"
"จะบุกเข้าไปช่วยคนไหม?"
"ไม่ได้ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น พวกเราคอยจับตาดูพวกมันอยู่ข้างนอกก็พอแล้ว พอตกดึก พวกมันจะต้องส่งเสี่ยวจู้ไปที่โรงงานแน่"
ทั้งสี่คนรีบก้าวถอยหลัง ตั้งใจจะหาตำแหน่งที่เหมาะสมเพื่อเฝ้าดู จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
พวกเขาตกใจใจหายวาบ หันขวับกลับไปทันที
เห็นเพียงว่าในตรอกที่รกรุงรัง มีกลุ่มนักเลงยืนอยู่ ในปากคาบบุหรี่ มือแกว่งท่อนไม้ไปมา สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
"กำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะไปหาพวกแกที่ไหน พวกแกก็มารนหาที่ตายถึงที่เลยนะ! หึหึ!"
"ไม่ได้ออกไปสืบดูเลยหรือไง ว่าตำบลไท่ผิงคือถิ่นของใคร!"
ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่มที่มีใบหน้าดุดัน เอ่ยอย่างกำเริบเสิบสาน
"ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนต่างถิ่นสองสามคน ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง กล้ามาล่วงเกินนายท่านจิน!"
"จะบอกพวกแกให้นะ มาถึงตำบลไท่ผิง เป็นมังกรก็ต้องขด เป็นเสือก็ต้องหมอบ! วันนี้ ข้าจะสั่งสอนให้พวกแกได้รู้ซะบ้าง ว่ากฎของการเป็นคนมันคืออะไร!"
ลู่เฟยทั้งสี่คนมองหน้ากัน ต่างก็รู้สึกว่ามันน่าขันเอามากๆ
"ลุยเลย!" ชายร่างใหญ่ราวกับถูกหยามเกียรติ โบกมือสั่ง
"ฆ่ามัน!" พวกนักเลงกวัดแกว่งท่อนไม้อย่างดุร้าย โห่ร้องตะโกนก้องพุ่งเข้ามาเหมือนแมลงวัน
"ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!"
เถี่ยเซิ่งหลานก้าวไปข้างหน้า ขยับมือทั้งสองข้าง ถูหมัดไปมา
"โอ๊ะ แม่สาวน้อยผิวพรรณเกลี้ยงเกลา! หน้าตาแบบนี้ รูปร่างแบบนี้ ให้พี่ชายช่วยเอ็นดูเธอดีๆ หน่อยนะ..." นักเลงที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ยื่นมือไปทางเถี่ยเซิ่งหลานด้วยท่าทางลามก
"เอ็นดูเหรอ?"
ดวงตาของเถี่ยเซิ่งหลานเย็นเยียบ ตวัดมือคว้าข้อมือของนักเลงเอาไว้ แล้วบิดไปด้านหลัง
ได้ยินเพียงเสียงกรอบแกรบดังขึ้น
"โอ๊ยยย!" นักเลงกุมข้อมือที่หัก กรีดร้องโหยหวนพลางก้าวถอยหลังไปติดๆ
นักเลงคนอื่นๆ ต่างก็ตกใจ หยุดชะงักฝีเท้าลง
"จะลนลานไปทำไม ก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว! ลุย!" ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่มตวาดลั่น
พวกนักเลงพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ได้ยินเพียงเสียงดังปึ้งปังโครมครามดังสนั่นไปทั่วตรอก
พวกนักเลงนอนล้มลุกคลุกคลานระเนระนาดอยู่บนพื้น ร้องโอดครวญดังระงม
ลู่เฟยทั้งสามคนมองดูอย่างออกรส
สมแล้วที่เป็นลูกสาวของตระกูลจอมยุทธ์ ขนาดท่าทางตอนอัดคนก็ยังสง่างามขนาดนั้น!
ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่มตกตะลึงอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
"เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?" เถี่ยเซิ่งหลานก้าวขายาวๆ เดินตรงไปหาชายร่างใหญ่ด้วยใบหน้าที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง
"ฉันผิดไปแล้ว จอมยุทธ์หญิง ไว้ชีวิตด้วย..." ชายร่างใหญ่ก้าวถอยหลังด้วยความสั่นเทา
เถี่ยเซิ่งหลานยกมือขึ้น กำลังจะจัดการกับสุนัขรับใช้ที่น่าขยะแขยงตัวนี้ให้สิ้นซาก
ฟิ้ว!
เงาดำรูปร่างประหลาดขนาดเท่ากำปั้นกระโดดพรวดออกมาจากด้านหลังชายร่างใหญ่อย่างกะทันหัน
"ระวัง!"
สีหน้าของลู่เฟยเปลี่ยนไป รีบพุ่งตัวไปข้างหน้า เค้าโครงของเงาดำนี้เขาเคยเห็นในความทรงจำของผีผูกคอตาย
โชคดีที่เถี่ยเซิ่งหลานตอบสนองได้เร็วมาก ใช้ปลายเท้าแตะพื้นกระโดดถอยหลังไปสองสามครั้ง หลบสิ่งประหลาดนั่นได้ทัน
ลู่เฟยมาบังอยู่ด้านหน้าของเธอ สายตาจ้องมองไปที่ด้านหลังของชายร่างใหญ่อย่างเย็นชา
ตรงนั้นมีผู้หญิงที่ดูยั่วยวนเป็นอย่างยิ่งเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง
ใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด แต่รูปร่างสุดเซ็กซี่ การแต่งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของต่างแดน
ที่แปลกประหลาดก็คือ บนผิวหนังที่แขนทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยรอยสักที่ดูพิลึกพิลั่น ราวกับเป็นอักขระคาถาอะไรบางอย่าง